zeilbootzwit.nl

juli 2010

Geschreven op 31 July 2010 22:06

ZE ZIJN ER, ANNEKE, STEVEN EN HANS HEBBEN FALMOUTH BEREIKT OP DINSDAGMORGEN, 27 JULI OM 09:30 UUR. EEN REIS MET HINDERNISSEN, MAAR DAT STAAT HIERONDER IN HET LOGBOEK. 1350 MIJL IN 9 DAGEN EN 22 UUR. NOU VOORUIT, 10 DAGEN DAN. 

 

 Op het terras van het Southcliff Hotel in Folkstone. Een glas droge witte wijn binnen handbereik, uitzicht over zee en een laptop voor m'n neus. Morgen vervolgen Eline, Nord en ik onze reis naar Falmouth- per auto uiteraard-. We hebben sinds donderdag (zie berichtje hieronder) geen signaal meer gehad van de Zwit. Op basis van hun positie van die dag, de berichten op de website windguru en de voortgang van het schip Engelse Quasar IV (3 dagen voor de Zwit vertrokken en komt morgen aan in Falmouth) verwacht ik & hoop ik dat de Zwit op woensdag 28 juli aankomt in Falmouth. Dat zou nou nog eens een mooi verjaardagscadeau voor Anneke zijn! Ik hou jullie op de hoogte.

groet, Mirjam

 

Bericht in de inbox van Mirjam op donderdag 22 juli om 14:43 uur:

Greetings, I was asked to relay a message to you.  My husband is helping deliver a boat, s/v Nathanael, from the Azores to France and he has been in contact with Zwit. They are having email problems so they asked him to relay their coordinates to you.  

All is well and they are in light winds heading to Falmouth.
They are at 44 degrees 18 min North and 18 degrees 33 min West.

Wat een aardige mensen zijn er toch op de wereld!

 

Bericht in mijn inbox op dinsdag 20 juli om 18:48 uur van "MINERVA HELEN" met het volgende onderwerp: RETRANSMISSION OF MESSAGE FROM SAIL BOAT "ZWIT" 

Kindly be informed that in Vhf contact with sail boat on 20.July.2010 at 16:35 Hrs  "Zwit" Skipper Mr. Hans Koster pass the information  to my vessel "Minerva Helen" that all persons on his boat is in good health and is out of communication.

The boat left from Azores with destination to Falmouth,UK Propably ETA 27 to 28 of July.

The boat meet at Pstn: Lat- 42 51.2 N & Long-022 51.8W Speed:4.0 Knots

BEST REGARDS

MASTER / MINERVA HELEN

 

Ons boek: We schrijven onze plannen met laagwater in het zand gaat het helemaal maken. Door een uitgever is interesse getoond. Nu kun je nog bij ons inschrijven. Stuur een mail naar mail@zeilbootzwit.nl , vermeldt je naam, adres en woonplaats en het aantal exemplaren en dan behoor jij bij de eerste gelukkigen!

 

 

Donderdag, 1 juli
Vandaag begint HET seizoen voor de Azoren. Als dit HET Azorenweer is voor de komende twee maanden, dan kunnen we onze lol op. Het regent zonder ophouden en onze plannen vallen dan ook, letterlijk, in het water. We hebben al jaren een beetje lekkage bij de mast, maar alleen bij regenval. Nooit zoutwater en dat bevreemd ons. Dus maar weer eens aan het sleutelen, binnen, dat gelukkig wel. En we denken dat we het gevonden hebben. Het moet bij de dekdoorvoer liggen, waar alle electriciteit vanuit de mast door het dek gaat. Dat ziet er op het oog zeer solide uit, maar daar komt nu toch echt regenwater langs. Het vinden van de oorzaak is de oplossing van het probleem: positief denken, toch? Als het weer eens droog wordt kunnen we met silliconenkit aan de gang en zo deze uitdaging uit de weg ruimen. De waszak was ook weer eens vol en aangezien hetgewoon  heftig bleef regenen schatten we in dat het bij de wasmachines niet druk zou zijn en dat klopte. We zijn even Horta ingesjouwd voor een lekker stukje vlees voor het avondeten en een postzegel voor een kaartje aan de kleinkinderen. Ook werd weer een kerk bezocht die nodig van binnen afgestoft moest worden: er was bijna geen goud meer te zien. De was klaar en terug aan boord en verhip...het is droog. Aan de gang met poets- en schoonmaakmiddelen. Eigenlijk een lui dagje.

 

Vrijdag, 2 juli
Dat was met het opstaan een verrassing! Strak blauwe lucht, alleen de temperatuur laat te wensen over. Het is eigenlijk een stuk kouder dan in Nederland. Het lekje bij de mastvoet is nog steeds niet dicht dus daar moest weer wat aan gebeuren. Anneke had een handwasje (water op de steiger) te doen en dat is ook weer schoon en droog. Op naar Modelo, de supermarkt. Een stevig eindje lopen maar dan heb je ook keus. Gelijk maar een klantenkaart aangevraagd, dan krijg je bij je volgende boodschappen 1% korting, maar alleen de volgende dag. Ook de speciale aanbiedingen zijn interessant, soms tot 50% korting, te innen op de volgende dag. Slim systeem. Van Ron kregen we onderstaand linkje door en dat geeft aan hoe het radio-verkeer met weerman/routeplanner Herb verloopt: geweldig!  

   http://www.youtube.com/watch?v=NInfjMN6iTQ .

Heel gek, maar ik kon het niet laten. We zaten aan boord en ik had de radio aanstaan op Radio 1 voor de voetbalwedstrijd Nederland – Brazilië. Maar het voldeed me niet en ik zei tegen Anneke dat ik even naar het caf’e zou gaan om te kijken. Zit het natuurlijk vol met Brazilianen en staat Nederland binnen tien minuten met 1-0 achter. “Wat doe ik hier?” vraag ik me dan af. Gelukkig werd het 1-1 door een eigen doelpunt van Brazilië en zo kom je ook verder. Toen nog een erin voor Nederland en het werd erg stil onder de Braziliaanse aanhang. Goh, ik en voetbal!  Wat later hadden we Evert en Jeanne aan de Skype en ook daar ging het natuurlijk over de winst van Nederland. Tja, Evert zonder voetbal, dat kan niet.

 

Zaterdag, 3 juli

Gisteren kregen we een uitnodiging om deel te nemen aan een zeilwedstrijd naar Sao Jorge. We deden dat wat lacherig af gezien de weersomstandigheden. Maar bij het opstaan bleek dat het heel lekker weer was. Ok, er was geen wind, maar toch, aangename temperaturen. We zagen zo’n 20 boten klaar maken voor vertrek dat om 09:00 uur gepland stond, maar dat werd een stief kwartiertje later. Anneke kreeg het lumineuze idee om ook maar naar Velas op Soa Jorge te gaan. Te zeilen viel er niet maar het is maar 23 mijl. Gauw naar de havenmeester, die stuurde ons door naar een ander loketje en die gaf ons toestemming om zonder heisa van in- en uitklaren weg te varen: goeie gozer. Om kwart over 11 tuften we achter de groep zeilboten aan die vreselijk veel moeite deed lichtweerzeilen vol te houden. Binnen een half uur waren we ze allemaal (op motor) voorbij! Oproepen per marifoon voor een ligplaats leverde niets op: de ligplaatsen in de kleine nieuwe marina werden vrij gehouden voor de club wedstrijdzeilers. Maar zoals gezegd, er was geen wind dus het hele handeltje kwam op motor binnen. Wij lagen toen al voor anker voor de haven. Het anker had er niet veel zin in en hobbelde over de rotsige bodem maar vond toch houvast. Na een paar uur vonden we het veilig genoeg om naar de kant te gaan. We legden de dinghy naast de Sea Otter neer en genoten een paar mini biertjes (0,20 ltr!). De eerste week van juli is het een groot feest hier op Sao Jorge. Een boel activiteit. Twee optredende bands, een met moderne Portugese muziek en een met covers van bekende hits. Sao Jorge staat voor St Joris in goed Nederlands en dat thema kom je dan ook tegen in het stadje: St Joris en de draak. We hebben gevieren een wandeling gemaakt en een straat barstte van de eet- en drinktentjes. Allemaal initiatieven van de plaatselijke verenigingen. Voetbalverenigingen hadden grote tenten en een uitgebreide keuken (nou ja) waar je voor weinig een hapje kon eten en voor nog minder een kan drinken kon kopen. Ook de quasi Hell’s Angels waren met een tentje vertegenwoordigd. Het aantal Harley’s was zeer bescheiden (niet een) maar de outfit zou niet misstaan in Amsterdam. We liepen tegen drie mannen aan die op snaarinstrumenten heel grappige muziek aan het maken waren voor het huis van een van de drie. Ze nodigden ons uit voor een drankje op de stoep. Even later kwam ik in gesprek met Prof. Jorge Manuel Freitas Silveira, gepensioneerd leraar en nu part-time toeristen adviseur. Woont deels op Sao Jorge en deels op Terceira. Mooi figuur. Het werd tijd voor de parade. Een enorme groep dansers en –essen kwam al huppelend en zingend van de berg af, mallotige pasjes makend en ingewikkelde figuren lopend door Velas. Heel leuk, het leek nog het meeste op een massale polonaise, maar wij vonden alles goed. Inmiddels half elf en lichterlijk koud zochten we de dinghy weer op voor een ritje naar de Zwit. We liggen lekker een beetje te schommelen achter het anker: welterusten.

 

Zondag, 4 juli (onze 43^ste trouwdag!)
Vanmorgen vertrokken de wedstrijdschepen om een uur of tien uit de haven. We riepen de havenmeester op en ja hoor, natuurlijk was er plek. Anker omhoog en naar een mooie box met water, electriciteit en internet. De Sea Otter ligt twee boten verder.  Lekker alles rustig aan. Er ligt hier een bootje met drie Noorse jongens in de haven die we al verschillende keren zijn tegengekomen, ze doen het toch maar. Anneke wijst naar een grote steen vlak bij de haven en zegt “Dat lijkt wel een gezicht” en ja hoor: twee ogen, een neus en een mond. Ik zeg “Daar ligt een kerel te slapen boven op die rots”, zo’n 10-12 meter hoog. “Niet zo’n slim plekje”. We maken een wandeling door het dorp Velas, er is overal nog veel activiteit. Het openluchtzwembad, in directe verbinding met de oceaan, is druk bezet. Terug aan boord horen we ineens een schreeuw en een plons, daarna een boel gekerm: nee toch? Ja dus, die kerel bleek een van de Noorse jongens te zijn die boven op die rots had gelegen en nu dus in het water lag. Het bloed droop van z’n hoofd en hij kermde het uit. Ik sprint van de boot af en met mij meerdere mensen. Twee jonge mannen kleden zich uit en een derde greep een reddingsboei. De patient werd op de reddingsboei gesjord en naar de steiger toe getrokken. Daar werd ie met moeite gestrekt neergelegd en in bedwang gehouden. Iedereen vreesde voor hersen- of nekbeschadiging en trachtte hem te kalmeren en rustig te houden. Anneke zorgde voor een plat kussentje en een fleece deken. Bloeden als een rund uit z’n hoofdwond. Z’n spijkerbroek was afgezakt en z’n short eronder aan flarden. Z’n billen vreselijk geschaafd. Hij kermde over pijn aan z’n been, maar z’n benen zagen er recht uit. Z’n twee vrienden waren inmiddels ook toegesneld en Anneke gaf de ene opdracht om tegen de gewonde te blijven praten. Maatje twee kon het niet aanzien en verdween naar hun boot. Inmiddels was de ambulance gearriveerd en twee Bombeiros (vrijwillige brandweer) behandelden de patient. Een beetje knullig allemaal, maar uiteindelijk werd ie op ’n stretcher afgevoerd. Later hoorden we dat z’n knie zwaar beschadigd was en dat overbrengen naar een groter hospitaal nodig was. Morgen gaat ie op transport naar Terceira. Tsjonge, wat wij al niet meemaken. Maar, zoals eerder vermeld, het is een feestweek hier in Sao Jorge, en op het programma voor de middag stond een stierengevecht. Maar niet in de traditionele zin, maar een beetje anders. Op het haventerrein, voor de gelegenheid afgezet met  containers aan de landzijde en open aan de zeezijde, worden de plaatselijke huwbare jongens en een stier, aan een lang touw, losgelaten. Die stier heeft de pest in dat ie een tijd in een te klein, heet hokje heeft gezeten en rent achter alles aan wat beweegt. De durfallen imponeren de stier en de plaatselijke huwbare meisjes. De meelopers staan, lopen en rennen langs de waterkant en als de stier te dicht bij komt, springen ze de plomp in. De eerste stier (van de vier) had het niet begrepen en dook zelf de plomp in: lachen. We vonden de tweede stier lekker agressief, maar nr 3 en 4 bakten er niets van. Voor ons reden genoeg om de boot weer op te zoeken. Van daar af konden we het ook wel volgen. Jonas en Heather dreven met hun bijboot vlak bij het gebeuren en kwamen na afloop (alweer) afscheid nemen, maar nu definitief. Wij gaan morgen terug naar Faial en zij willen naar Terceira en van daar af naar Portugal. Leuke tijd samen.

 

Maandag, 5 juli
Het duurde even voordat we de zon op onze boot hadden: we liggen naast heel hoge rotswanden. Toen het zover was werd het gelijk heel aangenaam. Op naar de havenmeester om weer uit te klaren. Voor anker liggen kostte niets en een nachtje in de haven  slechts 12,18 euro. Dat is het tarief wat voor alle Azoren eilenden geldt voor een boot tot 12 meter (wij zijn 11,94 mtr). Helemaal geen wind dus werd het dezelfde weg terugmotorren. Geen straf, je kunt lekker een boekje lezen want er ligt niets in de weg. Vier uur later lagen we weer in dezelfde box die we op zaterdag verlaten hadden. Fred met z’n Buster kwam met hulp van Piet van de Aeson binnenvaren en twee plaatsen verderop afmeren. Fred laat z’n boot hier liggen en vliegt naar Engeland en verder naar Nederland. Piet en Jelka hebben een huis hier op Faial. We hadden nog niets gedaan aan onze 43^ste huwelijksdag en daarom zochten we een wat luxer restaurant op. Een Pousada in een fort wat aan de haven ligt. De bediening was goed, het eten perfect en de ambiance uitmuntend. Lekker gedineerd dus. Om half tien liepen we weer richting boot. Ook aan de haven was iets aan de hand. Het bleek een balletuitvoering te zijn van een idem school. Van heel kleine meisjes, die de vier jaargetijden uitbeeldden, tot gevorderde danseressen met vrije küren (heet dat zo?). Meestal goede muziek erbij zoals Il Quartro Staggiones. Heel leuk om te zien en te horen.

Dinsdag, 6 juli
Eerst maar eens op jacht om uit te zoeken waar we een gasfles kunnen laten vullen. We hebben namelijk problemen met het kleine pitje van het gasstel: die wil niet blijven branden. Een thermokoppel probleem denk ik, maar kan het niet oplossen. Dat betekent dat we onderweg naar Engeland brood moeten bakken in de oven in plaats van in de wonderpan. De oven gebruikt aanmerkelijk meer gas, vandaar. Bij een hardware store kunnen we de fles brengen en is dan “maybe” de volgende dag weer gevuld. Bij de supermarkt weer het een en ander aangeschaft, bij de aanpalende modewinkel een nieuwe korte broek. Gisteren scheurde ik finaal door m’n drie jaar oude short heen. Nog gekocht bij ons eerste bezoek aan St Lucia in januari 2007. Zo vliegt zo’n dag ook weer voorbij. Nederland speelt tegen Uruguay en daar moesten we wel even bij zijn. We zijn de enige Nederlandse boot dus een boel gejuich van Portugezen als Uruguay wat leuks deed. Van onze kant een luid applaus als Nederland scoorde. Het werd, en dat weet je, 3-2. Morgen speelt Duitsland tegen Spanje, het wordt dus zo wie zo een Europese finale.

 
Woensdag, 7 juli
We hebben vanmorgen een was weggebracht: je blijft aan de gang. Toen dat allemaal weer schoon, droog en in de kastjes was heb ik de buitenboordmotor van Grijs maar weer eens aangeslingerd om de lege gasfles weg te brengen. Als je met zo’n stalen cylinder zo’n eind moet sjouwen word je vanzelf creatief. Dus de dinghy zo dicht mogelijk bij de hardware store neergelegd ene van daaruit de fles weggebracht. Rustig aan boord geluncht. We waren door Jelka en Piet van de Eason (ze hebben 14 jaar met dit schip gecharterd in de Carieb) uitgenodigd om hun huisje in Cedros te komen bekijken. Cedros ligt helemaal in het noorden van Faial en is drie kwartier rijden met de bus. Jelka stond ons netjes op te wachten met hun vreselijk lieve hond. Ja, wat moeten we er van zeggen? 1000 m2 grond met wat bebouwing: kortom, een hoop aan te doen. Geweldig uitzicht over zee en een voetbalveld recht voor de deur en verder? . Uitgestorven. Jelka zit op Portugese les en daarom reden we met z’n vieren met hun auto naar Horta. Daar was net de voetbalwedstrijd Duitsland-Spanje begonnen. Even gekeken, maar dat spelletje vond ik zo belabberd eentonig en vervelend, dat we maar naar de boot zijn gegaan om een hapje eten klaar te maken.

 

Donderdag, 8 juli

’t Is half zeven ’s avonds. Heerlijk weer, short en T-shirt. Onder een drankje vragen we elkaar wat we vandaag gedaan hebben? Ledigheid is des duivels oorkussen, nietwaar? Dan moeten we toch stevig denken. Oh ja, Anneke heeft de toiletten gekuisd en ik heb de tanks voorzien van water. Dat zijn toch klussen waar je een tijdje mee bezig bent. Verder wilden we alle murals nog eens even langs om te zien wat voor Nederlandse schilderingen we gemist hebben. Er zit gewoon een goed verhaal in voor het onomstreden watersportblad “zeilen”. Er zitten plaatjes tussen, echte kunstwerken, ook flodderplaatjes, maar alles helpt om Neptunus te vriend te houden. Let op, de buurboot van de Sea Otter ging weg zonder schilderij te maken en kwam twee dagen later terug, a) om z’n stuurinrichting te laten maken die het begeven had en b) om een mural te maken om zo de zegen van Neptunus af te dwingen. Daarna hebben we ‘m nooit weer gezien dus dat is wel goed afgelopen (of niet, maar dan weten we het niet). Met de dinghy hebben we de gevulde gasfles weer opgehaald. En dat kostte 8,43 euro, zo’n grote groene joekel dus en niet zo’n lullig Camping Gaz geval. Grijs kon dus nu het water uit, we hebben ‘m niet meer nodig. Hij moest wel even zeer danig gepoetst worden want ook al is dit een Blauwe Vaandel Haven, je bijboot wordt wel smerig als ie achter de boot drijft. Samen Grijs omhooggetakeld en hij staat nu schuin op het dek zodat alle luiken voorop gewoon open kunnen. Tijd voor een hassebasje.

 

Vrijdag, 9 juli
Tijd voor een wandeling naar een nog niet bekend gedeelte van Horta. Het strandje van Porto Pim leek ons wel wat en de daarnaast gelegen Monte Queimado. Het viel allemaal wat tegen: er lag een familie kou te lijden op het lavastrand en verder was er niets te doen. Nou stond de wind ook recht op het strand en dat maakte het ook minder aantrekkelijk. Deze wijk is wel heel authentiek, het lijken allemaal gerestaureerde vissershuisjes. Terug richting boot hebben we eerst verse broodjes gekocht voor de lunch, we gaan steeds naar hetzelfde bakkertje annex ontbijt- en lunchroom. Broodjes kosten 13 euro cent per stuk. ’s Middags naar de openbare versmarkt voor wat groenten, fruit en aardbijen. Dan langs de slager: 450 gram biefstuk van topkwaliteit voor 3,54 euro! Je gelooft het niet. Ondertussen worden er podia opgebouwd, enorme slingers met lampjes opgehangen: het is vanaf vanavond feest in Horta als we het goed begrepen hebben. 

 

Zaterdag, 10 juli
Er was inderdaad een concert gisteravond, vlak bij de haven. Alle musici gekleed in het wit en de dirigent in het zwart. Het genre muziek deed ons hart niet van vreugde vibreren en na enige nummers drentelden wij terug naar Box B9 en verloren we ons in boeken en rummi kub. De wind was vanmorgen bij het opstaan gedraaid naar het westen en dat betekent dat we een koude wind in de kuip hebben hetgeen niet gerieflijk is.  Er moest weer wat geshopt worden en dat is een aardig eind lopen. Dat is nier zo erg, heel goed zelfs voor de conditie, maar terug, beladen als twee pakezels: dat is afzien! Stel je voor: een krat bier en een doos wijn op je rug, lekker.
Je begrijpt het al: eigenlijk is er niets te schrijven, dus ik laat het hier maar bij.

 

Zondag, 11 juli
Een bloedhete dag. Volop zonneschijn, geen wolken, de Pico goed zichtbaar, heel rustig op de straat en in de haven: kortom, zondag in Faial. Maar waar het natuurlijk allemaal om te doen was, begon om 18:30 uur. We waren bijna te laat bij Bar da Marina, want buurman Peter zat bij ons aan boord zijn levensgeschiedenis te vertellen. Met enige moeite twee plaatsjes in de bar kunnen verwerven. Laat ik je mijn mening geven. Ik vond Nederland vreselijk slecht spelen de eerste helft, de Spanjaarden hadden een zwaar veldoverwicht. De dominantste rol werd gespeeld door een grappenmaker die nog nooit teams uit Italie, Spanje of Portugal had zien spelen en die met open ogen in de komedie trapte van verongelijkte en aangeschoten Spanjaarden. Het regende derhalve gele kaarten aan Nederlandse zijde en de grappenmaker was een Engelsman met een fluitje. De tweede helft zag er wat smakelijker uit en de komedianten deden nog meer hun best om tot topclown uitgeroepen te worden. De oogst gele kaarten werd allengs groter en dan loop je ook tegen een rode kaart aan. Nederland deed z’n best maar was een schaduw van wat we eerder gezien hebben. Dan nog twee keer 15 minuten verlengen en daarin valt het doelpunt: een droom spat uiteen. Nederland eindigt als tweede van de wereld: goed gedaan jochies. Oh ja, ik moest van Anneke nog even vermelden dat ze vandaag achter de boot gezwommen heeft en dat was de eerste keer hier op de Azoren. Wat een bikkel, he`?

 

Maandag, 12 juli
Vanmorgen heeft Anneke de achterkooien helemaal klaar gemaakt: het bedje voor opstapper Steven is gespreid. Verder was het Skype-morgen, we hadden toevallig een redelijk goede verbinding met het access point en dat werkt dan wel lekker. Steven gesproken met z’n laatste vragen voor hij morgen hierheen vliegt, Anneke en vriendin Suze hebben uitgebreid, wat heet: 75 minuten, met elkaar gebabbeld, schoondochter Saskia werd bijgepraat en de post werd gelezen. Al om half twaalf togen wij naar de kant voor wat lichaamsbeweging en het laten repareren van m’n sandaal bij een sapataria. De schade bedroeg twee euro! Met verse broodjes en een uitgebreide lunch verder kwam buurman Peter langs om te vragen of we zijn rum uit Cuba wilden proeven om een uur of vijf. Hij had ook wat andere bekenden uitgenodigd, zoals daar zijn: Jan uit Noorwegen en Hero, Kaku en hun opstapper uit Japan! Hun boot is een heel fraaie tweemaster en luistert naar de typisch Japanse naam Drifty ;-). Dit is de eerste keer dat we een boot onder Japanse vlag zien varen. Vreselijk spontane mensen. Peter vaart een Arcona 37 en die heet Arcady. Zo zie je maar weer: a) het zeilerswereldje is erg klein en b) als je de bootnaam kent en de voornamen ben je vrienden. Achternamen, kwamen we achter, doen er niet toe: op vrijwel alle muurschilderingen zie je uitsluitend voornamen, altijd de bootnaam en heel vaak het land van oorsprong. Kom het maar eens bekijken.

 

Dinsdag, 13 juli
Het  Japanse stel van gisteravond, Hero en Kaku, had nog een mooi verhaal wat ons vanmorgen tebinnen schoot. Ze zijn zo’n 18 jaar geleden ook in Nederland geweest en kwamen toen terecht in Willemstad. Er kwam iemand naar hun boot toe, aangetrokken door de Japanse vlag, ze bleek een Japanse te zijn die getrouwd was met een Nederlander. Er volgde al spoedig een levendig gesprek en het bleek dat ze allebei uit dezelfde stad in Japan kwamen. Na een poosje zei de Willemstadse dat ze het idee had dat ze haar kende. En wat bleek? Ze hadden beiden bij hetzelfde bedrijf gewerkt! Toeval bestaat niet, denk ik dan. Wat een geweldig verhaal. Vanmorgen deden wij beiden een oog open om tot de ontdekking te komen dat het rot weer was: de wind recht in de kuip en een miezerige regen. Even later waren de vier oogjes weer toe en schrokken we om negen uur weer wakker: deruit, en rap een bietje! Ontbijten, koffie en wegwezen. Even wat boodschapjes doen en binnen lunchen, buiten was het te nat en te koud. ’s Middags op zoek geweest naar een vervanger voor onze gesneuvelde zoutmolen en die hebben we dus niet gevonden. We behelpen ons er wel mee. Steven is inmiddels onderweg van Lisboa naar Faial en we pakken om half zes de bus naar het vliegveld: ons ben zunig. We gaan met de taxi wel terug.
En zo kwam het ook: samen met Peter naar de luchthaven. De TAP-vlucht landde keurig op tijd en Steven was zo door de douane. Ook de familie van Peter kwam aanlopen. Dieter, zijn vrouw en twee kinderen. Met z’n allen een taxi gepakt naar de jachthaven. ’s Avonds zijn we gaan eten bij een bekend restaurantje. We gingen om een uur of twaalf naar de kooitjes.

 

Woensdag, 14 juli
Het was voor Steven even wennen: z’n kooitje in het achteronder. Maar hij sliep er niet minder om. De meegebrachte wc-pomp moest er even in gezet worden en die taak nam ik op me. Anneke en Steven hebben samen ondertussen de murals bekeken. Bij mij liep het niet zo lekker: ik kreeg de zaak niet aan de praat. Ik ga je maar niet vertellen hoe ik het wel voor elkaar kreeg: ik krijg nog het schaamrood op de kaken. Na de lunch ging Koster junior even een uiltje knappen, ja, leeftijd gaat tellen en een tijdverschil van twee uur moet je wel even inhalen!!! Toen hij weer het heertje was zijn we gedrieen op stap gegaan voor wat versvoer, rondsnuffelen in wat winkeltjes en uiteindelijk neergestreken op het terras van Cafe Sport. Daar ontmoetten we een stel met zoon die ook bij Steven in het vliegtuig had gezeten en er ontspon zich een levendig gesprek. Bij de loja (winkel) van Peter werd er hebberig het een en ander aan kleding aangeschaft door Steven. We hebben aan boord gegeten, het is niet altijd feest, maar de lapjes biefstuk die we vers gekocht hadden smaakten uitstekend met een salade met dressing en met aardappelen in schil. Je hoort ons niet klagen. En ondertussen is het bijna tien uur en hebben we behoefte aan een kopje koffie.

Donderdag, 15 juli
Tussen negen en tien uur konden we ons huurautootje ophalen. Een zwarte Peugeot 107 stond voor ons klaar. En ik wilde nog wel een rode! Het weer zag er gunstig uit voor een bezoek aan de Caldeira, de vulkaan van ruim 1000 meter hoog met een krater van 400 meter diep en een doorsnede van 500 meter. We zijn er met Ron ook geweest maar hebben toen niets gezien: wolken en mist. Maar van het zag er vandaag goed uit. Onderweg er naar toe wat wolken en wat mist, maar eenmaal op de kraterrand hadden we zicht, niet veel, maar genoeg om er ademloos naar te staren. Wat apart en wat mooi. Een regenboog onder ons in de krater, geweldig. Na een tijdje rondgedwaald te hebben pakten we Peugeotje weer en kozen de kortste weg naar Capelinhos. Dat dat over dirt roads gaat vonden wij geen probleem. Een schitterende natuur om ons heen en het barst natuurlijk van de hortentia’s. Daar zijn deze eilanden beroemd om. Komt de plaatsnaam Horta van de hortentia’s of andersom? Capelinhos zijn wij al geweest met Ron, maar we genoten er weer van. We hadden bezelfde gids als de vorige keer. Een architectonisch plaatje (alles onder de grond/lava) en een overdonderend landschap. In 1957 begon in zee vlak voor de vuurtoren (die staat er nog, maar de begane grond is verdwenen onder de as en de lava) het geborrel van een onderzeese eruptie. Dat fenomeen werd steeds heftiger en duurde ruim een jaar voordat er rust in de tent kwam. Daarna was Faial een paar vierkante kilometer groter. Steven struinde de vuurtoren op, wij bleven beneden kijken naar zijn glimmende bolletje boven op de toren. Na alles daar aanschouwd te hebben togen we weer op pad. Het doel was Ponta de Varadouro: een openlucht oceaanzwembad. Je zwemt er tussen de lavarotsen en het water wordt iedere paar seconden ververst door binnen- en uitstromend zeewater. Steven lag er onmiddelijk in, Anneke nam wat meer tijd en hoe het mij verging wil je niet weten. Maar ik heb wel gezwommen!!! Op naar de supermarkt: er moest groot ingekocht worden voor de aanstaande tocht. We sjouwden met twee grote supermarktkarren door de winkel. Ons kleine Peugeotje zuchtte bij de aanblik van alles wat we wilden vervoeren. We hebben de auto voor 1 euro ook maar even gewassen want hij was wel spontaan rood geworden (dat wilde ik toch?) op de dirt roads. Om de hele handel aan boord te krijgen kostte een paar keer heen en weer sjouwen van auto naar boot. Uitgeput, moe, voldaan en vol van indrukken, meende Steven ons te moeten uitnodigen voor een dineetje. Dat slaan wij nooit af. Het restaurant is een gelegenheid waar je een gloeiend hete lavasteen voor je neus krijgt, en je bestelt dan een vis- of vleesschotel of een mix van dat. Een flesje vinho verde en een vino tinto: en genieten maar. Er kwam een man naar onze tafel en die liet ons een fles wijn zien en vroeg of we die kenden. Anneke en ik kenden hem wel, maar Steven nog niet. Hij bleek de eigenaar van dit restaurant te zijn en doneerde ons de fles. Goeie goser. Tsjonge, tsjonge, wat een dag, geweldig. Hoe weet dat ook weer? Een dag met een gouden randje!

Vrijdag, 16 juli
Vandaag stond in het teken van de voorbereiding voor de laatste grote oversteek: van Faial – Azoren naar Falmouth – ZW Engeland. Een afstand van ruim 1200 zeemijl die we hopen te overbruggen in ca 10 dagen. De watertanks zijn vol, diesel afgetankt, voorraden aan boord, de laatste machinewas gedraaid en de laatste handwas: we zijn er vrijwel klaar voor. Mag ook wel, we zijn alles bij elkaar ongeveer een maand op de Azoren. De weerberichten zijn bestudeerd en zoals het de eerste paar dagen lijkt zullen we niet te veel wind hebben, maar dat zijn zaken die je nooit van tevoren weet. De koers van hier af is ongeveer 60 graden (rumb line) en we moeten Sao Jorge en Graciosa zien te vermijden: die liggen een beetje in de weg. Morgen uitklaren, de dinghy vastsjorren op het dek , de zeekooien klaarmaken en dan kan de stekker eruit. Het is wel een decandente tijd geweest: altijd water, stroom en internet aan boord, heel luxe. Steven heeft nog even een fiets geleend en zich in zweet gewerkt de Mont Guia op. Mooi uitzicht, dat weer wel. We gaan aan de cha (thee). En daarna zullen we ongetwijfeld een laatste drankje drinken in Bar Da Marina. En zo kwam het ook. Dit was het laatste biertje, Super Bock voor een prijs van € 1,- per stuk, op het terras van de Bar da Marina. De was is weer weggewerkt, er hangt nog wat aan de waslijnen, maar dat gaat zo ook de kastjes in en na het eten gaan wij de nestjes in. Anneke en ik in de voorpiek, Steven bakboord achter, maar dat is morgen allemaal voorbij. Het enige wat we dan aan eigen slaapplek hebben is de kopkussens, die rouleren mee met het wachtlopen. We zijn benieuwd of de weerberichten kloppen met onze beleving. We houden je op de hoogte.

 

Zaterdag, 17 juli

Om 11:20 uur zijn we los en onderweg naar Engeland! Heerlijk zeilweer. Lekker om in te slingeren.Om 16:00 uur zijn we Pico en Sao Jorge voorbij en zien we schuinvoor Graciosa. Als we dat eiland voorbij zijn hebben we alleen nog maar oceaan voor ons tot aan Engeland. We varen uitgeboomd met heel lichte wind en de zon schijnt ongenadig op onze bolletjes. We hebben alle drie al een uiltje geknapt. Om half zes, onwaarschijnlijk,tientallen dolfijnen om de boot, altijd een geweldig gezicht. Verder zien we ook nog 2 spuitende walvissen en later nog een. De oven gaat aan als voorbereiding op een pizza. Faial en Pica zijn verdwenen, Sao Jorge zit achter ons en Terceira verder aan stuurboord. Graciosa hebben we inmiddels dwars. Om half acht proberen we weerman Herp te vangen op de radio maar is onverstaanbaar: we zullen zelf met de weerkaarten moeten spelen. De wachten gaan in en zo motorren we de nacht in: niet lekker, maar het wordt vanzelf

Zondag, 18 juli.

We zijn toch nog lekker opgeschoten vannacht en ondanks het gedender van de motor heeft iedereen toch wel geslapen. Na het ontbijt in de kuip bleek dat er genoeg wind stond om te kunnen zeilen met een redelijke snelheid. Grootzeil aan bakboord en de genua op de boom aan stuurboord. We lopen tussen de 5 en 6 m/u en dat is prima. Overigens is de GPS afstand naar Falmouth 1223 mijl en daar komt nog het een en ander bij omdat je nooit in een rechte lijn vaart. Om 12:00 uur hebben we positie in de kaart gezet en bleek dat we 130 mijl hebben afgelegd. Verdienstelijk. Om half drie gaat de boom uit de genua, loeven we tien graden op en hebben de zeilen over bakboord staan. Ook dat loopt lekker. We kregen even bezoek van een stuk of wat nieuwsgierige dolfijnen.

 

21 juli

Nog steeds geen bericht via sailmail van de Zwit. Zoals helemaal bovenaan deze pagina te lezen is, is de Zwit "out of communication". Hier in Arnhem hopen we op berichten via andere kanalen (bv. via andere schepen) en zodra er nieuws is zetten we het direct op de site, helemaal bovenaan.

Groet, Mirjam Koster

Dinsdag, 27 juli

We zijn inmiddels aangekomen in Falmouth UK. Hier vond vanmorgen de hereniging plaats van Steven met z'n Mirjam en hun twee kinderen, Nord en Eline. Er wordt gelijk internet aan boord opgestart en nastaand vind je de belevenissen vanaf de ZWIT gedurende hun laatste lange passage.

 

HIER STAAT IE DAN; HET HELE VERSLAG VAN DEZE TRIP

Zaterdag, 17 juli: op naar Engeland, Falmouth.
Om 11:20 uur zijn we los en onderweg naar Engeland! Heerlijk zeilweer. Lekker om in te slingeren.Om 16:00 uur zijn we Pico en Sao Jorge voorbij en zien we schuinvoor Graciosa. Als we dat eiland voorbij zijn hebben we alleen nog maar oceaan voor ons tot aan Engeland. We varen uitgeboomd met heel lichte wind en de zon schijnt ongenadig op onze bolletjes. We hebben alle drie al een uiltje geknapt. Om half zes, onwaarschijnlijk,tientallen dolfijnen om de boot, altijd een geweldig gezicht. Verder zien we ook nog 2 spuitende walvissen en later nog een. De oven gaat aan als voorbereiding op een pizza. Faial en Pica zijn verdwenen, Sao Jorge zit achter ons en Terceira verder aan stuurboord. Graciosa hebben we inmiddels dwars. Om half acht proberen we weerman Herp te vangen op de radio maar is onverstaanbaar: we zullen zelf met de weerkaarten moeten spelen. De wachten gaan in en zo motorren we de nacht in: niet lekker, maar het wordt vanzelf
Zondag, 18 juli.
We zijn toch nog lekker opgeschoten vannacht en ondanks het gedender van de motor heeft iedereen toch wel geslapen. Na het ontbijt in de kuip bleek dat er genoeg wind stond om te kunnen zeilen met een redelijke snelheid. Grootzeil aan bakboord en de genua op de boom aan stuurboord. We lopen tussen de 5 en 6 m/u en dat is prima. Overigens is de GPS afstand naar Falmouth 1223 mijl en daar komt nog het een en ander bij omdat je nooit in een rechte lijn vaart. Om 12:00 uur hebben we positie in de kaart gezet en bleek dat we 130 mijl hebben afgelegd. Verdienstelijk. Om half drie gaat de boom uit de genua, loeven we tien graden op en hebben de zeilen over bakboord staan. Ook dat loopt lekker. We kregen even bezoek van een stuk of wat nieuwsgierige dolfijnen.
In de middag neemt de wind toe, maar nog steeds heel ruim. Het avondeten bestaat uit gerookte kip met allerlei groenten: laat Steven maar klooien. Maar dan wordt het donker. De wind neemt nogg meer toe en de golven nemen een loopje met ons, letterlijk. De genua wordt weggedraaid en een tijdje later zetten we met z’n drieen een rif erbij, het gaat vreselijk hard. Ondanks het wilde weer slapen we allemaal goed.
Maandag, 19 juli
We hebben de Rapaul aan de marifoon, ze gaan een meer noordelijke koers om een lagedrukgebied te vermijden. Wij blijven nog op onze Noordwestelijke koers. Om 12:00 uur, ik heb net berichten eruit kunnen sturen, ruiken we een penetrante geur en het komt bij de radio vandaan. Steven ziet rook uit het Pactor modem komen en als een speer sluit ik 'm af. Dit is niet lekker. We kunnen niet meer mailen en weerberichten binnenhalen.  Maar we kunnen ook het thuisfront niet laten weten waar we zijn. Op het log lezen we dat we 158 mijl hebben gevaren de laatste 24 uur en dat we een gemiddelde hebben van 144 mijl: dat is het positieve nieuws. Om half twee verleggen we de koers naar 35 graden, met de genua er half bij. Even later varen we alleen op grootzeil. Het waait ondertussen hard en het leven aan boord is niet echt prettig. Om 18:00 uur hebben we 20 knopen wind en anderhalf uur later zakt de wind kompleet in. We hebben naar Herb geluisterd en die raadt de Rapaul aan om noord te gaan. Om 20:30 uur volgen we dat advies ook op en varen op 5 graden. Met de Rapaul spreken we af om twee keer per dag radio contact te hebben: 09:00 en 17:00 UTC.
Dinsdag, 20 juli
Het zeilt goed op 5 graden en we slapen daarom ook goed. Deze nacht draait Steven 2 wachten van drie uur, zo  komen we allemaal aan de beurt. Om 02:00 uur is de wind helemaal weg, de zee wordt een stuk rustiger. We zetten  de motor aan met het idee dat we wel een tijdje naar het gebrom moeten luisteren, maar dat loopt anders. Vrijwel onmiddellijk moeten we de koers verleggen naar 60 graden en dat is aardig richting Falmouth. ER moet nog 886 mijl afgelegd worden.
Na boordoverleg besluiten we overstag te gaan naar koers 320 graden om hoogte te winnen en een lage druk systeem te vermijden. Dat zal er over een of twee dagen toe leiden dat we de wind uit zuidwest krijgen en smerig weer vermijden. 's Middags, onder het motto van voortschrijdend inzicht, zijn we overstag gegaan en varen nu over stuurboord op een koers die ons richting Falmouth brengt. Het communicatieprobleem baarde ons heftig zorgen. Totdat een groot schip bij ons in de buurt verscheen, de Minerva Hellen. We riepen 'm op en hij was bereid een email te sturen naar Arnhem, zodat ze daar op de hoogte zijn van het feit dat we niets kunnen zenden en ontvangen. Vandaag twee keer met Keith van Rapaul gesproken. Om 17:00 uur meldde hij dat hij noord voer op motor, geheel naar opdracht van Herb. Wij varen onder zeil tussen de 4 4n 4,5 m/u richting oost. Hopelijk houden we dit weer zo. Vanaf   
morgen zou de wind naar zuidwest moeten gaan en dat is helemaal prima voor ons. Zo meteen maar weer naar vriend Herb luisteren en daarna overleggen met Keith over de tactiek.
Woensdag, 21 juli
Er  was geen chocola van te maken met Herb. Door slechte propagatie, zo heet dat, was de ontvangst heel slecht en konden vijf oren niets wijzer worden. Wel gesproken met de Rapaul, met Keith dus, en die was op advies van Herb strak noord aan het varen op motor. Hij vroeg zich inmiddels af hoever hij noord moest want ook zijn dieselvoorraad is beperkt. Een ander schip, de Natanel o.i.d., volgde ook het advies van Herb door noord te motorren. Toen wij onze positie doorgaven en hoe de windverhoudingen waren, waren ze beiden wel jaloers. We varen de nacht weer in en zien geen maan en sterren want het is zwaar bewolkt. Niet lekker. Het tuig is aangepast en het bleek vanmorgen dat iedereen heerlijk had geslapen. Het is echt zwaar bewolkt en we zien schuin voor ons wolkenbanden die bijna zwart zijn. De speculaties vliegen door de lucht maar de troep gaat voor ons langs en lost vervolgens op. We blijven klooien met de zeilen maar vinden dat we met twintig knopen wind  gewoon twee reven nodig hebben en mogelijke aanpassingen aan het zeiloppervlak worden met de rolgenua uitgevoerd. Anneke heeft twee fantastische broden gebakken en heeft de mannen verplicht te douchen. Dat gaat dan voor het grootste deel met zeewater, maar de haartjes en de laatste afspoelbeurt is met zoet water. Tsjonge, ik ben bijna niet uit m'n onderbroek te krijgen, wat een kou. Vanmorgen bij  het opstaan was het overigens maar 17 graden in de kajuit. In de loop van de dag krijgen we te maken met windstiltes en winden van boven de 20 knopen: we blijven aardig bezig. Het afvalbakje in het keukenblok gaf de geest: een houdertje afgebroken. We gaan nu even kijken wat we er aan kunnen doen en of we de juiste materialen aan boord hebben. Het inmiddels 18:00 uur en er wordt hard gewerkt aan de avondmaaltijd. Dat is een redelijke klus als je onder helling vaart. We hebben net met de Rapaul en de Natanel gesproken en die liggen ondertussen 300  en 230 mijl achter ons. Daarbij zijn ze nog steeds aan het motorren! Ze zijn stikjaloers dat wij nog steeds zeilen. Maar ze volgen Herb en dan moet je wel, min of meer.
Donderdag, 22 juli
Anneke had de eerste wacht gisteravond: van 20:00 tot 23:00 uur. Het probleem is dat je nooit om acht uur je bed inkomt omdat er dan het nodige radioverkeer is. Herb konden we weer niet verstaan, maar de Rapaul en de Natanel enigszins. Afgesproken elkaar om 09:15 UTC vanmorgen op te roepen. Maar eerst vannacht. Steven nam de wacht over om 23:00 uur en dan ben ik om 02:00 uur aan de beurt. Nou moest ik net even een plasje vlak voor tweeën. Steven staat in de kuip met z'n Ipod aan z'n hoofd te swingen (doet ie kennelijk meer) en te genieten van een deels wolkeloze hemel met een fraaie maan en een hoop sterren. Hij zegt tegen me: duik jij te bed maar weer in ik heb geen meter slaap en het gaat lekker. Ehhh? Hij was zo gedecideerd dat ik eieren voor mijn geld koos en m'n kooi weer indook: hartelijk dank. Om kwart voor vijf werd ik wakker en heb de wacht overgenomen van Steven. Anneke hebben we natuurlijk laten slapen, maar ze kwam er uit eigener beweging uit om 07:30 uur. Om 09:15 uur hingen we weer aan de radio en hadden leuke gesprekken met Rapaul en Natanel. De laatste voorzag ons van weerinformatie en was ook bereid een email te sturen naar het thuisfront waarin de positie gemeld wordt. We zijn hem (Simon) dankbaar.  Anneke heeft ondertussen een handwas gedaan, het is bewolkt, de snelheid is een beetje uit de boot, Steven is weer present en ik stop even met typen.
Om 11:30 uur is het over met de wind, de motor gaat erbij aan. Kunnen de accu's even lekker bijladen en varen we na drie dagen op een oor gelegen te hebben, weer eens rechtop. Met nog 644 mijl te gaan, varen we nu recht op Falmouth aan. Doordat de boot nu recht ligt, heb ik de gesneuvelde vuilnisbak ook kunnen repareren: ook wel handig, al die losse zakjes met troep is ook niks.
17:00 uur. We zitten aan het happy hour drankje met mini frietjes. Frisdrank natuurlijk, maar dat begreep je al. Het werd vanmiddag ineens prachtig weer met mooie blauwe luchten, helaas ook met afnemende wind. We hebben al een uurtje gemotord en varen nu ook weer op motor. Ik probeer de Rapaul en de Natanel te pakken, maar k krijg een goed signaal door: heel slecht te verstaan. Er is nog 622 mijl te gaan naar Falmouth. !8:30 uur: de spaghetti komt op tafel, ik ben even weg. 
Vrijdag, 22 juli.
Tijd: 00:00 UTC
Steven staat op wacht vanaf acht uur 's avonds. Anneke en ik zijn naar bed en de motor loopt. We zitten midden in een hoge druk gebied. Om half tien hoor ik ineens dat de motor afgezet wordt. Hoi, denk ik nog, we hebben wind en zeilen verder, dat slaapt wel zo rustig. Steven roept me. “Pa, er zit een piep in de motor”. Ik ben er als een speer uit. We bekijken wat er aan de hand kan zijn. Anneke is inmiddels ook op. De motorkamer gaat open en we schrikken ons rot: de voorkant zit helemaal onder het aangekoekte zout. Lekkage ergens, maar waar. De motor wordt weer gestart en we zien uit een slang van de waterpomp een keurig straaltje water omhoog spuiten: een minuscuul gaatje! Dat moet dicht, da's duidelijk. Het eerste waar je naar grijpt is de duct tape, maar na een startpoging bleek dat dat niet de oplossing was. Duct tape eraf en proberen te dichten met een zelf vulkaniserende tape: ook dat werkte niet. Ondertussen de motor met de plantenspuit, waar zo'n ding al niet goed voor is, schoongemaakt en dan bedenken wat voor opties er zijn. Ik weet nog een stel slangen te liggen bij de reserveonderdelen. Als er nu maar een is met dezelfde diameter dan zijn we dicht bij een oplossing. Verdomd, ik vind er een die past en waar de slangklemmen ook weer op passen. We sluiten de boel aan en starten de motor weer. Langdurig aanschouwen van onze trouwe Volvo. Het blijkt te werken, we zijn gematigd optimistisch. Zout is waarschijnlijk de boosdoener geweest nadat de hele motor onder het zeewater heeft gezeten, wat vervolgens verdampte en, alweer waarschijnlijk, kortsluiting heeft veroorzaakt die het alarm heeft geactiveerd. Het is nu half een 's nachts, we zijn z'n twee uur aan het klooien geweest, maar we varen weer. Ik sta op wacht, Anneke en Steven slapen. De motor draait de hele nacht door zonder problemen!
Vrijdag, 23 juli
Vanmorgen hadden we een wateralarm. Met andere woorden: er staat water in de bilge wat er niet hoort. Met z'n allen hebben we dat probleem aangepakt. Voor, onder onze kooi, hebben we vaker water staan omdat de voorste tank met vullen wel eens overloopt en dat gebeurde in Horta. Dat water vindt zijn weg door de hele bilge en is dan hoofdzakelijk zoet met een beetje zout. Het hele spul is, ergo, weer zo goed als droog. Een ander, niet onbelangrijk punt, is dat de motor de hele nacht heeft gedraaid zonder storingen en bij controle vanmorgen was alles droog: prima job gedaan vannacht met z'n allen. Steven en ik aan het opruimen en schoonmaken en Anneke pakte het toilet aan. We gebruiken alleen het achterste toilet, dat scheelt weer werk. Over het weer: om 11:00 uur konden we, jawel, weer zeilen en dat stemde ons wel heel gelukkig. Rust in de tent en geen diesel verstoken. Na al het ge-etter voelt dat heel erg lekker. Ondertussen zwaar bewolkt, de zeilen uitgeboomd en we worden nu nat van de achterop komende regen. Steven slaapt en Anneke en ik zitten binnen met de kookwekker om de 15 minuten om een rondje boot te kijken. Het scheepvaartverkeer wordt intensiever dus is het zaak om dag en nacht goed uit te kijken.
Zaterdag, 24 juli
De middag verstreek op een geweldige manier: we varen uitgeboomd, de wind recht van achteren en de Zwit houdt er goed de vaart in. Voor het avondeten heeft Anneke een tonijnsalade gefabriceerd, niet vers gevangen, maar uit een blikje. We vissen overdag constant, maar bijten hou maar. Dus vis uit blik. Mijn wacht ging in om 20:00 uur en liep als een dolle. We scheuren erdoor, de genua strak op de boom en het grootzeil op de bulletalie. Koers 60 graden op Falmouth aan. Anneke nam mijn wacht over om 23:00 uur en de wind nam nog een tandje toe tot 25 – 26 knopen. Ze klokte regelmatig boeven de 8 knopen. 02:00 uur was het Stevens beurt weer en jammer voor hem nam de wind iets af dus 8 knopen zat er voor hem niet in. We varen in de duisternis: de maan hebben we aan het begin van de avond even gezien en daarna niet meer. Donker dus. Na 00:00 uur werd de wereld nog kleiner want we varen de mist in. Om acht uur zijn we allemaal weer present, de een wat meer dan de ander. Steven voelt zich een beetje briek en heeft spierpijn. Maar... het komt allemaal goed. Het wachten is nu op het radionetje va 09:15 uur met Keith en Simon.
We hebben ze weer gesproken en ze zijn vreselijk jaloers op ons. We hebben de goede wind in de goede directie en we maken per 24 uur de meeste voortgang. Beide boten, de Rapaul en de Natanel, zitten meer dan 200 mijl achter ons! Joepie! Er is weer vers brood gebakken: een bruine en een bruin krentenbrood. Het ruikt heerlijk en we smullen van het krentenbrood.
17:00 uur, life goes on en we varen geweldig op halve wind. Om 16:00 uur, we zitten in dichte mist, verschijnt er ineens een dik vrachtschip stuurboord voor op nog geen halve mijl afstand. Onmiddellijk de radar erbij aan, maar we konden gewoon de naam lezen op de boeg. Oproepen via de marifoon werden niet beantwoord: schandalig! In zulke dikke soep rondvaren, geen radarwacht en geen marifoonwacht, die moesten ze voor het gerecht slepen. Strigiola is de naam van het schip en als we weer internet hebben zullen we 'm eens opzoeken, wat een asshole! We zijn ons te pletter geschrokken.
We gaan nog steeds hard en de mist trekt bij tijd en wijle alles dicht. We varen op radar met Watchman, die slaat om de twee minuten aan en kijkt een rondje door de mist, dan gaat ie weer in de ruststand, hetgeen stroom scheelt. Half zeven: Anneke kookt en we gaan zo eten. De wachten vannacht: Anneke, Steven, dan ik en dan Anneke de laatste weer. En dan is het weer tijd voor het ontbijt.
Zondag, 25 juli
Steven lost Anneke af om 23:00 uur. Vlak erna, in de mist, verschijnen er lichtjes om hen heen. De motor wordt gestart en de genua weggedraaid om flexibeler te zijn. Ik hoor het kabaal in mijn bedje en denk dat het zinvol is om even te komen kijken. Dichte mist en veel lichtjes waaronder een oranje zwaailicht. Rood en groen zijn niet te herkennen. Ik vermoed dat het trawlvissers zijn en wil er niet tussendoor. De radar gaat erbij aan. Er zitten wel tien echo's rondom ons. Wat is de veiligste manier om er tussen door te komen? We vallen eerst een stuk af naar het oosten maar daar blijken er nog meer te zitten. Op de marifoon horen we een enkele keer een kreet in een taal die we niet thuis kunnen brengen. Oproepen van onze kant worden niet beantwoord. Op de radar zien we een mogelijkheid: sterk oploeven naar 10 graden, ongeveer noord, dan zeilen we er net tussendoor. Het plan blijkt te werken. Tegen enen zijn we vrij van deze bende. Het moest verboden worden! Paar lekkere ontmoetingen de afgelopen uren. 't Is nu bijna 03:00 uur en ik houd de radar scherp in de gaten. Koers 60 graden, afstand af te leggen: 303 mijl. Mirjam zit met de kinderen inmiddels in Engeland.
10:45 uur, ontbijtje met een eitje, een kopje thee en een sneetje krentenbrood, en naar believen corn flakes of musli of brood, je leest het: we komen niets te kort. We hebben inmiddels alweer een stel dolfijnen gespot en we werden verrast met het bezoek van de eerste Jan van Genten. Dat zijn vogels die nestelen langs rotsachtige kusten. We hadden ze nog niet verwacht op 250 mijl vanaf Lands End. De mist komt in vlagen en dan weer zien we vaag een zonnetje. Van de Rapaul hoorden we dat ze een forse tonijn hadden gevangen en de Natanel had z'n lure (=kunstaas) verspeeld met iets groots. Wij krijgen, bij wat we ook proberen, geen vis aan de haak. Onze voortgang is geweldig, we kunnen vrijwel constant zeilen en ook nog met een mooi gemiddelde. Onze twee radiovrienden zitten veel noordelijker, hebben geen wind en klapperende zeilen. Wij hebben gewoon bloody mazzel gehad door tegen het advies van Herb in deze koers te gaan voorliggen. Onze twee makkers werden ten noorden van een front geleid terwijl wij er zuidelijk van hebben gevaren. Het probleem is dat het front sneller dan verwacht naar noord trok en de consequentie daarvan was dat zij ook verder noord moesten. Pfffttt, soms zit het mee, maar nu wel heel positief. De ETA staat nu vrijwel consequent op aankomst op dinsdag ergens gedurende daglicht: helemaal goed dus als we zo door gaan.
Een vispoging mislukte en wel twee keer. Steven ging voor verse vis en klooide alles in elkaar wat op vistuig leek. Het eerste wat hij ving was een andere vislijn. Toen dat ontward was brak de belangrijkste vislijn: einde verse vis. Het blijft mistig op 223 mijl van Falmouth.
Maandag, 26 juli
01:00 uur. We varen al anderhalf etmaal in de mist. Constant radar an en het is heel vochtig. Gisteravond met het avondeten, veel werk van Steven, binnen zitten eten en wel zo snel mogelijk anders gleed de pasta van je bord. We vinden het niet leuk meer. Een half uur geleden verschijnt er ineens een geweldige reflectie aan de rand van het radarbeeld: recht achter. Holy cow, die zit dichtbij (de radar staat op 4 mijl). Met de EBL (electronic bearing line) deze joekel in de gaten gehouden en ook op het oog. Hij ging op 1,5 mijl schuin achter ons langs. Ook al weer voorbij. Je hebt buiten weinig te zoeken door de mist en de vochtigheid en op de radar zie je nu beter wat er gebeurt dan met het blote oog. Gek woord eigenlijk: bloot oog. Ooit een aangekleed oog gezien? Tijdens een zeilmindering kinkt de genua-oprollijn op de trommel: we kunnen dus nu geen kleiner voorzeil meer maken: gewoon klem. We zijn het er snel over eens dat nu naar het voordek gaan in de mist, met een stevige wind vragen om moeilijkheden is. We laten het erbij en hopen dat de wind niet teveel toeneemt vannacht. Anneke had het helemaal gehad met haar smerige lijf en haartjes en kondigde aan zich te gaan wassen/douchen. Nu hadden we ons een keer onderweg gedoucht (emmer zeewater over je blote bast) en afgeschrobd, maar voor Anneke was het niet genoeg. In haar blootje achter in de kuip met de buitendouche, shampoo en zeep aan de slag. Steven en ik rilden erover totdat we er achter kwamen dat ze gewoon lekker warm water aan het knoeien was!
Het is inmiddels 11:00 uur en we varen onder zeil. Steven slaapt bij van z'n dubbele wacht vannacht. Anneke is een vers brood aan het bakken. Steven en ik zijn inclusief zwemvest en life line naar het voordek getijgerd om te zien hoe we zo efficiënt mogelijk de fokroller weer aan de praat kunnen krijgen. Het lijkt wel of tijdens deze trip alles aan gort gaat. Doordat we het vooraf goed hadden doorgesproken werd de klus in no time geklaard. Inmiddels hebben we weer een stel grote schepen in de buurt gehad en vermeden. Het is gek, maar 's nachts, met het minste zicht en de minste mogelijkheden komen die joekels recht op je af. Overdag heb je er veel minder last van lijkt het. We hebben nog 119 mijl voor de boeg, het weerbericht van de BBC aangehoord en er komt geen zwaar weer voor in onze omgeving. En... niet onbelangrijk, we zeilen heerlijk. En kijken natuurlijk constant op de radar.
19:30 uur. Zwit ruikt land en heeft de afgelopen uren niet onder de zeven knopen gezeten. Het ging als een speer. Langzaamaan wordt de mist minder en is het daardoor minder waterkoud. Koud is het evengoed nog steeds. We komen in de buurt van een TSS, een Traffic Separation Scheme. Dat is een verkeersscheidingssysteem onder de Scilly Eilanden. Vanaf hier lopen grote schepen Het Kanaal in en is gewoon een druk punt. De radar staat nog steeds aan en we zeilen ook nog steeds lekker, maar de motor draait wel om stroom te laden. De zonnepanelen leveren te weinig in de mist (geen zon te zien) en de KISS windgenerator draait niet hard genoeg om de stroomvoorziening bij te kunnen houden, vandaar. We hebben nog 66 mijl te gaan en verwachten om een uur of negen à tien Falmouth aan te lopen. Steven heeft z'n mobiel op  scherp staan voor het geval we een signaal op pikken als we langs de Scilly's varen. Mirjam, Eline en Nord hebben de tent inmiddels opgeslagen bij Falmouth: dat wordt een heftig weerzien!
Dinsdag, 27 juli
Om 00:00 uur hebben we nog 36,1 mijl te gaan en helemaal geen meter zicht. Het is heel irritant, steeds weer mist. Het zicht is soms minder dan 200 meter! We varen dan inmiddels op motor. Steven heeft wacht en spot de vuurtoren van Wolf Rock, het eerste stukje Engeland wat we tegenkomen. Om 05:00 uur krijgen we heel vaag een silhouet van land te zien door de mistbanken heen. Tijdens mijn laatste wacht wordt ik door een stel dolfijnen tegemoet gezwommen en ze blijven een tijdje naast de boot spelen: hun afscheid aan mij bij het bijna einde van deze trip. We zijn er bijna, we zijn alle drie redelijk afgedraaid door de spanning van de aankomst, niemand heeft erg goed geslapen. Om 09:30 uur varen we de River Fal op en zijn we vlak bij de Falmouth Harbour. Voor Anneke en mij is de cirkel rond: ruim vier jaar geleden voeren we hier ook binnen. 'n Emotioneel moment. Voor Steven is het ook een traanmoment: Mirjam, Eline en Nord staan ons op de steiger op te wachten. Geweldig. We hebben 9 dagen en 22 uur op de oceaan gezeten en we zijn het alle drie redelijk zat. Het was geen prettige tocht: teveel ging kapot, er was teveel mist, er was teveel spanning aan boord. Maar... het goede nieuws is: we zijn in goed old England en Nederland ligt onder zeilbereik.
Met z'n zessen hebben we geluncht waarna Steven, Mirjam en de kinderen naar de camping gingen, Anneke de zooi aan boord aan kant maakte en ik m'n lijf van vuil ontdeed onder een geweldige douche.
De totaal logstand is 22765 en we verlieten Horta met 21415 op de teller. Hetgeen wil zeggen dat we 1350 mijl hebben gevaren in iets minder dan 10 dagen: niet slecht. Aantal motoruren ongeveer: 45 uur, waarvan de helft voor voortstuwing en de helft voor stroomladen. Dat wil zeggen dat we ongeveer 90 liter verstookt hebben van de voorraad van 270 liter.
Over het eten aan boord. Steven had zich bij voorbaat al opgeworpen om de maaltijden te verzorgen. En daar heeft ie zich prima van gekweten: heel afwisselend en alleen maar gezond voer. De inkopen door Anneke en Steven waren voldoende, we hebben zelfs nog vers fruit over en nog wat courgette, aubergine, sla en wortelen. Aardappelen, uien en knoflook zijn er altijd, want die kun je lang goed houden.
We zijn er, voorlopig (nooit weer) geen grote oceaanoversteken, we zijn er niet voor gebouwd en niet van gecharmeerd. Heel blij dat we nu in dagtochten verder kunnen naar ons eigen kouwe kikkerland!

 

Woensdag, 28 juli

 

De verjaardag van Anneke! Wat een planning! Een stevig ontbijt na een ongestoorde nachtrust was ons deeel deze morgen. Gauw even Falmouth in voor wat lekkere dingen bij de koffie want dan komen Steven, Mirjam, Eline en Nord op bezoek. Ook Steven heeft een welverdiende nachtrust genoten, maar nu op stabiele grond in de tent, hij had nog wel een beetje last van het wachtschema ’s nachts, maar niemand kwam hem wekken. ’s Middags, de Arnhemmers waren weer even naar de camping, zijn Anneke en ik op sjouw gegaan voor een paar noodzakelijke dingen (kijken of de zeilmaker tijd had voor wat reparaties aan het grootzeil en op zoek naar twee waterslangen voor de motor: beiden geregeld) en een paar onnutte zaken. Falmouth is zo’n heerlijk oud-Engels stadje met prachtige huizen, huisjes, doorkijkje en kuddes restaurantjes. De ene heeft nog betere fish and chips dan de ander, maar het is allemaal baggervet. Om half vijf werden we gehaald om op de camping de vreugdes van het barbecuen te genieten. Er was een bergje vlees ingekocht en ook nog wat ongezonde zaken en met z’n zessen zaten we keurig voor de tent ons buikje te vullen. Maar... er was disco op de boerenmcamping en daar wilden Eline en Nord wel naartoe en ook oma en opa moesten er aan geloven. Een heuse DJ en een assistente jutten de jeugd op en die sleepten de ouwetjes wel mee. Eigen drank meenemen want per slot van rekening is het gewoon in de boerenschuur met maar een stopcontact. Heel erg leuk. Om een uur of negen togen we tentwaarts, de kleintjes in de kooitjes en de ouweren aan de koffie met hassebas. Buurman Dave kwam ook nog even langs (z’n vrouw was al naar bed) en we hadden genoegelijke kout met elkander. Tegen tienen hebben we een taxi gebeld die ons voor de symbolische prijs van 6,70 pond bij de jachthaven afzette. Wat een leuke dag.

 

Donderdag, 29 juli
Vanmorgen de familie op bezoek. Na de koffie togen de dames stadwaarts en de drie heren met de dinghy naar de zeilmaker en de ship chandler. De zeilmaker was in staat om op korte termijn wat noodreparaties aan het grootzeil uit te voeren en de watersportzaak had de juiste slangen voor de Volvo motor. We hebben samen aan boord geluncht, waarna iedereen, behalve ik, strandwaarts toog. Er moest gezwommen worden, ja dag, 13,8 graden is het zeewater. Niet voor mij dus. Daarbij wilde ik aan de motor werken, de nieuwe slangen plaatsen en het spul weer zoutvrij krijgen. Een ander irritant punt was het alarm van de motor dat aangeeft dat de motor te heet wordt. Dat is niet zo, koelwater genoeg, maar er zit dus een sluiting bij de temperatuurvoeler. Ook dat probleem getackeld en, verdomd, opgelost. Dan ben ik altijd een beetje trots op mezelf. Per slot van rekening heb ik m’n werkzame leven lang m’n centjes verdiend met m’n hoofd en niet met m’n handjes. Tegen etenstijd was alles weer present op de Zwit: men had besloten dat ik pannenkoeken zou bakken voor zes man! Aldus geschiedde. Arnhem ging op tijd weer richting camping en wij gaan aan de koffie.
Noot Anneke: Eline en Nord vonden de pannenkoeken heel heel heel heel lekker, en wij hebben genoten op het strand.

 

Onderstaand de mailberichten van de Minerva Helen, die zo vriendelijk was een mail naar Mirjam te sturen om te vertellen dat we geen contact konden leggen wegens een defect aan de radio-apperatuur en de correspondentie met Amy Hoag, de vrouw van Simon van de Nathaneal, met wie we onderweg radio contact hadden. Beide informatie bronnen: HARTELIJK DANK!

 

> Kindly be informed that in Vhf contact with sail boat on 20.July.2010 > at 16:35 Hrs> "Zwit" Skipper Mr. Hans Koster pass the information to my vessel > "Minerva Helen" that all persons on his boat is in good health and is > out of communication.> The boat left from Azores with destination to Falmouth,UK Propably ETA > 27 to 28 of July.> The boat meet at Pstn: Lat- 42 51.2 N & Long-022 51.8W Speed:4.0 Knots>>> BEST REGARDS> MASTER / MINERVA HELEN

>Dear Sir,
Yesterday we have reached Falmouth UK in good health after a quick (for a sailing boat) crossing. I would like to express my sincere thanks for sending your kind message to my family. This really helped them to keep faith in our safe arrival and understanding why they did not hear from us until your message arrived.
Have a good life.
Kindest regards,
Steven, Hans & Anneke Koster
s/y Zwit

_________________________________________________________
>>>> Van: Amy Hoag [mailto:amy.hoag@verizon.net]
>> Verzonden: donderdag 22 juli 2010 14:43
>> Aan: sk@ortus.nl
>> Onderwerp: Zwit
>>>> Greetings, I was asked to relay a message to you.   My husband is
>> helping deliver a boat, s/v Nathanael, from the Azores to France and he
>> has been in contact with Zwit.   They are having email problems so they
>> asked him to relay their coordinates to you.
>>>> All is well and they are in light winds heading to Falmouth.
>> They are at 44 degrees 18 min North and 18 degrees 33 min West
>>>> Fair winds,
>> Amy Hoag

 

> Mirjam,
>> I have coordinates for Zwit from yesterday.  They were at 46 degrees
> 48 min North and 13 degrees 47 minutes West.  These coordinates are about     a day and a half old, so they should be much closer.   I hope you had a nice trip and are enjoying Falmouth.

>> Amy
> On Jul 22, 2010, at 10:02 AM, Ortus B.V. wrote:
>Dear Amy,
This is Steven Koster on board s/y Zwit. We have reached Falmouth yesterday morning after a quick crossing. We are all in good health and happy to have been reunited with my wife Mirjam and my kids.
I would like to express my sincere thanks for your messages to Mirjam, this really helped her to keep faith in our arriving safely in Falmouth and also gave her a good indication of when it would be. Thank you!
I understand Simon is on his way to Falmouth as well and we hope to have the chance to see the face behind the voice on the short wave radio soon.
We have not been able to reach him anymore since the radio connection in the harbor is very poor but I guess he will be arriving Friday/ Saturday.
We will surely be looking out for him.
Thanks again.
Kindest regards,
Steven Koster
Hans Koster
Anneke Koster
o/b ZWIT

Zo gaat dat dus op zee: als er een problem is, probeer je elkaar te helpen, No matter what! We hebben het als een geweldige steun ervaren!

 

 

 

Vrijdag, 30 juli

Onze taken voor deze dag waren onder andere: de boot schoon maken. Zowel binnen als buiten kon het wel een poetsdoekje gebruiken. Daar zijn we beiden wel even mee bezig geweest. Vervolgens moesten er wat boodschapjes gedaan worden: de inwendige mens wil ook wat en altijd maar weer fish and chips eten bevalt toch ook niet zo. Engelsen denken daar anders over, die lopen de hele dag met zo’n kleffe zak met vette friet en stukjes gefrituurde vis van onbestemde komaf over straat te sjouwen. En wel op ieder moment van de dag. Dat dat big business is kun je zien aan het aantal etablisementen dat dit voer serveert. Om twaalf uur waren wij uitgenodigd bij de zeilmaker die tegen betaling van 32 pond ons grootzeil heeft opgelapt voor de laatste etappe naar Nederland. Na de lunch met vers brood en idem aardbeien toog Anneke weer naar was- en droogmachines voor de laatste was hier in Falmouth. Aan mij de taak om het grootzeil er weer op te zetten en dat is gewoon een klere job. Loodzwaar en met wind erbij twee keer loodzwaar. Het onderlijk zit erin, de leuvers aan de mast zitten allemaal goed en nu moeten de drie reven er nog in en daarvoor heb ik minder of geen wind nodig want je moet het hijsen om de lijnen er allemaal goed in te krijgen. Het is ondertussen miesch koud weer en we hebben weinig zon gezien. Anneke heeft ondertussen haar verjaardagskado gekregen: moet je nagaan, ze heeft er maar 20 jaar trek in: een fluitketel! Maar het is wel een heel bijzondere, typical British. Vanavond gaan we eens een curry schotel proberen van de Take Away Balti Curries, schijnt erg goed te zijn. We hebben onze twee mede overstekende boten, de Nathaneal en de Rapaul, hier nog steeds niet gezien. Wat zullen ze verschrikkelijk balen!

 

Zaterdag, 31 juli
Het grootzeil er weer op zetten, met de reeflijnen, niet met de kop in de wind, da’s geen pretje, maar het moest wel. We zijn er met z’n tweeen een stief kwartier mee bezig geweest. Verder hebben we de boot opgeruimd, toiletten weer eens een beurt gegeven en dat soort HH taken uitgevoerd. Vroeg geluncht want we zouden met z’n zessen naar het Maritime Museum. Dat is een geweldig museum, hebben we ervaren, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Heel interactief. Eline en Nord mochten in een officiele reddingsboot klimmen, helm op, stoer doen, alles kon en mocht. Er lag ook een opgeblazen reddingsvlot, ook daarin konden ze klimmen. Fantastische presentaties van Ellen McArthur, Tony Bullymore en de familie van 5 personen en een opstapper die 38 dagen hebben overleefd in een simpel bijbootje. Smullen! Daarna aan boord even een drankje en toen verder naar de Balti Curry waarvan we gisteren de Take Away hebben uitgeprobeerd en uitstekend bevonden. Het was nu zo mogelijk nog beter, alweer: smullen. Tijd voor onze kleinkinderen om de tent weer op te zoeken en voor ons om naar de boot te gaan. Zien we tijden geen Nederlanders, nu ligt er een naast ons en ook nog een Bavaria.
Morgen nemen we afscheid van de Arnhemmers en gaan wij naar Fowey, een afstand van 22 mijl. Daarna zien we wel weer verder. Ik vrees alleen dat internet daar niet aanwezig is, dus waarschijnlijk geen updates de eerst volgende dagen van de website.

 

---

Er zijn al 21 reacties geplaatst. Plaats ook een bericht.

---

Naam
E-mail adres (optioneel)
Onthoudt naam en e-mailadres
Bericht

   

---