zeilbootzwit.nl

juni 2010

Geschreven op 01 July 2010 14:07

Logboek juni 2010, Bermuda / Azoren

Anneke, Hans en Ron zijn aangekomen op de Azoren!

Jawel, we hebben www.shiptrak.org weer aan de praat gekregen. Typ bij callsign: PA3AAL en klik dan view All en je ziet waar de Zwit nu ligt op de Azoren.

 

Volg de ZWIT via twitter op @ZeilbootZwit.nl   

 

ALLE ADRESSEN HEBBEN WE WEER TE PAKKEN: LEES HET LOGBOEK HOE DIT WONDER IS GESCHIED!!!

 

 

Dinsdag, 1 juni , 10:30 uur

Na de berichten van gisteren kun je het idee hebben dat het lekker gaat. Maar vanaf een uur of twee werd het minder. Het wordt een rommelzee met hoge golven van z'n 4 - 5 meter hoog. We varen alleen op Genua en dat gaat al ruig genoeg. Dan ineens, meldt Ron dat ie wat katterig is en gaat lekker naar zijn nestje. Dat lekker moet je met een korrel zout nemen, want je wordt, ook in de achterkajuit, flink door elkaar gerammeld. Anneke maakt een stuiter in de kajuit en knalt met het achterhoofd tegen het schot, een grote bult en hoofdpijn als resultaat. Om het nog leuker te maken, slaat het bakboord zonnepaneel los en klapt naar binnen. Gelukkig geen schade. We heben om 19:30 UTC contact met Herb, de weerman en zitten vervolgens een dikke twee uur aan de radio. Ook hebben we contact met de Netjes die anderhalve week eerder vertrokken is uit Bermuda. We halen weerkaarten binnen, kortom, we zijn hartstikke druk. De wachten beginnen in gezamenlijk overleg om 20:00 uur vanwege het zonlicht dus een uurtje later. De wind zakt in en de golven nemen af als we de nacht invaren alleen op Genua. We vinden het prima: lekker slapen. Anneke is weer het vrouwtje en Ron weer het mannetje: niets in de weg. Na het ontbijt pakken Ron en ik het grootzeil aan, weer leuvers vervangen en een zeillat vastzetten. We zien een zeiltje stuurboord achter en het blijkt de Sea Otter te zijn. We roepen ze op en krijgen onmiddellijk antwoord. Het weer wordt besproken en de tactiek vergeleken: we zijn het helemaal eens. We hebben een uurtje de motor aangehad om de accu's te laden en nu zeilen we heel relaxed met 2 knopen koers 80 graden. We hebben er meer dan 200 mijl opzitten en zijn alle drie goed uitgerust. Alles goed aan boord.

17: 30 uur. De hele dag aan de gang geweest met, je wilt het niet weten, het gereviseerde toilet! Hij trok niet door, dus konden we de hele handel weer uit elkaar halen. Wat een rotklus. We draaiden nog een schroef aan gort en toen was Leiden een stukje verder in last. Maar… we hebben een reservepomp en daar hebben we de nuttige onderdelen van gesloopt en de zaak weer in elkaar gezet. De kit moet nog drogen en wellicht krijg je morgen weer een plee-verhaal. Het weer: er stond vandaag vrijwel geen wind, dus we hebben veel gemotord en doen dat nu ook nog. We zitten in een gebied met weinig wind en zoeken nu iets meer naar noord wat meer wind. Dan kan de motor weer een tijdje rusten.

 

Woensdag, 2 juni, 12:30 uur

We hebben een fantastische nacht gehad! De aanvankelijk weinige wind nam iets toe en we konden zeilend de nacht in en dat is heel lekker. Ron had de eerste en laatste wacht en Anneke en ik vulden de tussenliggende zes uur. Bij het ontbijt was het helemaal genieten: een strak zonnetje, nog wel een beetje koude wind, maar ok, en lekker zeilen tussen de 5 en 6 knoop. Aan het grootzeil moest weer wat geknoeid worden, de leuvers hebben het zwaar. Zeil naar beneden, leuvers vervangen, rif eruit en daar gaan we weer. De Sea Otter kunnen we niet zien maar we hebben elkaar regelmatig aan de marifoon. Ze zitten nu iets noordelijker en iets achter ons. We hebben de koers weer iets noordelijker verlegd en varen nu rond de 60 graden ware koers. Schitterend weer. Nog 1507 mijl naar Horta. 6 m/h op het log. Heerlijk, iedereen is in zijn sas (met Badedas). Twee uur later heeft Anneke het badritueel gepland en het vervulde Ron met verbazing. Wassen met zeewater, inzepen, haar wassen (heeft Ron niet) en afspoelen met zoet water. Ik mocht een emmer zeewater over Dappere Dodo gooien en hij vond het zalig ;-).

 

Donderdag, 3 juni

We hebben er weer een nachtje opzitten met z'n drieën. Het was rommelen maar je went aan alles en we hebben toch wel goed geslapen. Het wordt 's avonds heel snel kouder, zodra de zon gaat zakken daalt de temperatuur. De kleding die ik aanhad bij mijn wacht van 20-23 uur was dan ook: lange warmte onderbroek, joggingbroek, T-shirt, sweatshirt, iets om m'n nek, zeiljack en daarover het reddingsvest, pet op m'n hoofd. Als je van wacht af gaat en de volgende komt op wacht is het even dringen: de ene pelt zich uit en de ander (Anneke komt na mij) pelt zich aan. We varen alleen op grootzeil want de genua krijgen we niet vol. Zo schudden we de nacht door. Anneke wekt Ron en Ron wekt mij en dan hebben we weer 12 uur dagritme. Om 11:00 uur gaat de genua op de boom en we passen de koers wat aan, het scheelt een klein beetje in snelheid, maar alles helpt. Het blijft de hele dag lekker zeilen. Om vier uur werkt zich weer een zeillat los en volspanning volgen we wat er gaat gebeuren. En wat denk je? Hij duvelt keurig naar beneden op dek! Hebbes. Herb geeft ons het advies om niet verder noord te gaan, maar een oostelijke koers te gaan varen. We overleggen met de Sea Otter en die hebben hetzelfde plan. Even over zevenen krijgen we een groot schip aan bakboord die ons op 2 mijl voorbij loopt. Redelijk dichtbij. Even later spot Ron een rood voorwerp wat een kwariertje later een losgeslagen boei blijkt te zijn: je zal er maar op kachelen in de nacht. We varen halve wind de nacht in.

 

Vrijdag, 4 juni

Halve wind de hele nacht, heerlijk zeilen. De maan staat nu laat op en is half. We volgen de lijn van 35 graden noord in oostelijke richting. 't Is nu 10:00 uur en de post is binnen en de weerkaarten zijn aangevraagd. Van Steven horen we dat we een twitter account hebben en dat hij volgers aan het zoeken is. Misschien helpt dit berichtje. Het Twitteradres (heet dat zo?) is  @ZeilbootZwit. Hoe dat dan verder gaat heb ik geen  idee van. Gisteren hebben we contact gehad met Herb´s Weather Net. Hij was nogal kwaad om me omdat ik de dag ervoor me niet had gemeld, maar het is allemaal goed gekomen. We varen nog steeds op bakboord halve wind en op dit moment hebben we nog 1292 mijl te gaan naar Horta en zo´n 120 mijl minder naar Flores. We hebben met z´n drieën het ritme goed te pakken. Met deze windsterkte (10/12 knopen) en op halve wind kunnen we alles aan boord: van brood bakken tot reparaties uitvoeren. Anneke ligt even te slapen want ze heeft vannacht 2 x 3 uur wacht gedraaid en dus maar 6 uur geslapen. Ik herinner me nog op de heenreis naar de Caribbean dat we het moesten doen met 2 x 3 uur per nacht, altijd. Nu, met z'n drieën, hebben we het allemaal wat relaxter. Tijd voor een boek en voor koffie!

Het blijft heerlijk weer, we zeilen constant met een knik in de schoot en tot maximaal 15 knopen wind. En dat vindt onze Bavaria geweldig. Om 12:00 hebben we er 562 mijl opzitten en zijn we net getrakteerd op een dolfijnenkudde, dartelen en buitelen all over. Anderhalf uur later zien we ineens een heel grote zeeschildpad vlak naast de boot. Het moet een green turtle zijn,aan zijn kleur en bek te zien. Het steekt nonchalant een voorpoot omhoog ter begroeting. Om half vijf ben ik de klos voor Herb, anderhalf uur naar stemmen en een hoop geknetter en gekraak luisteren. We staan in zijn lijst dus riep hij ons op. En wel met een fraai weerbericht voor ons gebied. De eerst volgende 3 tot 4 dagen zit de wind ZZW, langzaam oplopend naar 15 knopen, onze koers is zo'n 80 graden dus dat gaat prima. Om zeven uur en om acht uur hebben we weer dolfijnenshow, het is ongelofelijk zoveel dieren als we zien. De wachten gaan weer in en we zeilen de nacht binnen. Wat een heerlijke zeildag met verrassingen.

 

Zaterdag, 5 juni

Het was een lekkere nacht, een steady bries tussen de 10 en 12 knopen en uit de goede hoek. Het wachtschema was Ron, ik, Anneke, Ron. Om 01:00 uur kwam de maan op en dan is het gewoon helder. Tijdens Ron's wacht zag hij weer dolfijnen en dat is kikken. Om half acht vielen er een paar spettertjes regen en om 08:00 uur was iedereen weer present. Ontbijten met Corn Flakes, kopje thee en een sigaretje (ik). Anneke gaat na de koffie aan de gang met brood bakken, Ron gaat weer op zoek naar een lekje in de slangenboel van het voorste toilet en ik mag de post versturen en ontvangen: altijd weer een vreugdevolle bezigheid. Mail van de Netjer, Festina Lente en de Sea Otter. We gaan duidelijk sneller dan de Sea Otter en dat is ook een Bavaria 38. Om 11:20 uur hebben we 700 mijl op het triplog staan en dat is toch een best eind lopen. De weerkaarten en de berichten van Herb geven hetzelfde beeld: we blijven dit type weer de eerste dagen houden, alleen de wind gaat wat meer naar zuid en dan naar zuidwest. Dat is prima voor ons want onze koers op Faial Horta is ongeveer 80 graden. Er moet nog 1162 mijl gevaren worden tot Horta.

Om 13:00 uur slaan we weer eens aan het rekenen. We komen tot de conclusie dat we tot nu toe een gemiddelde van 118 m/u hebben gedaan, slechts 15 motoruren hebben gemaakt en we dus best tevreden kunnen zijn. Herb geeft ons weer goed weer mee voor de komende dagen, alhoewel we niet te ver noord moeten gaan want daar tocht het een beetje (veel wind). We blijven rond de 35 graden noord is de planning. De wind gooit wat roet in het eten: we moeten strak aan de wind. Om 19:00 uur hebben we de Netjer aan de radio en dat is gewoon relaxed kletsen met elkaar. Ze  zijn nog 450 mijl van Horta en ze gaan ook lekker. W varen de avond verder in en de zon gaat te vroeg onder:Ron blijkt aan een touwtje getrokken te hebben die dit fenomeen veroorzaakt. We lopen hard (boven de 7 kn) en besluiten een rif te zetten om wat rustiger en minder schuin te liggen. Om 23:00 uur hebben we nog 1095 mijl te gaan en het zeilt heel rustig door de nacht.

 

 

Zondag, 6 juni, 13:30 uur

Ik heb de eerste en laatste wacht, daar tussendoor 6 uur slaap. Ik vind dat wel lekker. We schuiven langzaam maar zeker richting Faial, de positiekruisjes op de kaart geven in beeld aan waar we zitten en waar we heen moeten. Ook hoever het nog is. Om tien over half zes zie ik ineens een zeilschip voor ons: duidelijk waarneembaar. Gelijk maar aan de marifoon om ze op te roepen. We kregen geen antwoord, vreemd. Binnen een uur hadden we hem achter ons gelaten! Om 08:00 uur weer een hoop activiteit aan boord: de wacht zorgt voor een kopje thee en de twee slapers rekken zich in de kuip even lekker uit. Dan is het tijd voor het ontbijt. We hebben dan al in de gaten dat het record van gisteren (140 mijl gelogd) verbeterd zal gaan worden. Inmiddels hebben we ook alweer een school dolfijnen om de boot gehad. Tegen lunchtijd besluit Ron om het vistuig te -verbeteren-, we varen iedere dag met een vislijn achter de boot en vangen niets. Ach, we kennen dat. Het wordt dan ook niets en de grillpan mag weer even in de kast. Van mijn zeilbroek zitten de schouderbanden te los en ook daar heb ik even een oplossing voor gemaakt. Anneke nam ook deel aan de algehele feestvreugde en was een beetje katterig. Om 10 voor een spotte Anneke een spuitende walvis en dat was een grote! De afstand tussen spuitgat en rugvis was een meter of vijf, dus hij moet wel een meter of negen geweest zijn. Tien minuten later wisten we het: een nieuw dagrecord van 149 mijlen! We hebben dan precies 7 dagen gevaren en 858 mijl afgelegd. Naar Horta moeten we nog 1012 mijl. De positie is 35.38.67 N en 49.26.80 W.

Het beddengoed wordt te luchten gehangen, we krijgen alle drie schone kussenslopen van Moeder Anna en we worden gesommeerd onze smerige lijven grondig met zeewater te wassen. Hieraan geven Anneke's Mannekes natuurlijk gehoor. Onder luid gejammer scheppen ze emmers zeewater over zich heen.

Om vier uur zetten we een nieuw waypoint in de GPS: FLORES op de Azoren. We hebben dan 876 mijl gevaren en moeten dan nog 883 mijl. We lezen en horen zulke mooie dingen over dit eilandje dat we het echt aan willen doen. Ron heeft er de tijd voor en het ligt op de route. Natuurlijk hebben we Herb weer afgeluisterd en de komende dagen blijft het voor ons goed weer. We moeten alleen nu meer naar het Noorden koersen. Dat hadden we aan de Gribfiles ook al afelezen: als we door gegaan waren op de romplijn waren we een hogedruksysteem in gevaren van 1028 hP waar helemaal geen wind zit. Achter ons zit een lagedruksysteem wat voor heel veel wind zorgt en dab hebben we het over 40 en meer knopen: windkracht 9 Bft en meer. Met onze huidige koers hopen we ze beiden te vermijden.

 

 

 

Maandag, 7 juni

Om 01:00 uur trok de wind aan tijdens de wacht van Ron. Actie was gewenst. Samen even de klus geklaard: ik kon weer naar bed. Drie kwartier later wordt er een achterlangsloper gezien en strak in de gaten gehouden: waar gaat ie heen? Hij passeert achter de Zwit langs op grote afstand. Het wordt duidelijk drukker met scheepvaartverkeer. Om 04:00 uur varen we gezellig alleen op grootzeil richting noordoost. De boot ligt lekker rustig en Anneke en Ron slapen vredig naast elkaar. Om acht uur is iedereen weer present. Anneke gaat aan de broodmix, ik haal de post binnen en Ron probeert een ander vistuigje onder het motto: Verdomme, verse vis mot er komme. Over vers gesproken: we hebben nog twee gezonde en een rotte sinasappel en een citroen. We gaan langzaam maar zeker over op de afdeling Blikvoer. Inmiddels is het 11 uur en Anneke gaat even een tijdje slapen want ze had vannacht de dubbele wacht. Om Bart jaloers te maken: er zwemmen net twee walvissen aan bakboord voorbij al spuitend. En ja, Bart, we hebben het op film!

´s Middags zien we aan de horizon wolkenformaties verschijnen en dat duidt op weersverandering. We varen ongeveer oost en schuin bakboord voor zit dat lage drukgebied en daar willen we zeker niet heen. Aan stuurboord, ook een beetje voorlijk, zit een hoge druksysteem en daar zit helemaal geen wind. We zitten er compleet tussen in en hopen dat zo te houden. We gaan de klokken verzetten: één uur vooruit. Voor de leken onder jullie: iedere 15 graden naar het oosten gaat de klok één uur vooruit. Herb werd weer ontvangen maar hij ontving ons niet, dus we hebben geen toegespitst weerbericht. Maar van ons omringende boten hebben we wel voorspellingen gehoord en we weten nu genoeg om onze tactiek te bepalen. Het gesprek met Netjes was als steeds amusant en leerzaam. De kooien zijn weer klaar en de wachten gaan in.

 

 

 

Dinsdag, 8 juni, 12:00 UTC

We waren er maar druk mee vannacht. De wind nam snel toe en er moest wat aan de zeilen gedaan worden. We varen gereefd verder en hoger aan de wind. Ron draait twee wachten vannacht en Anneke en ik een p-p. Hangend over bakboord op een directe koers naar Flores begint de dag onder een enorm wolkenpak. We hebben geen idee wat er uit gaat komen en we zijn alert. De eerste rugvinnen van dolfijnen zijn alweer waargenomen. Er is een hele vloot onderweg naar de Azoren, die horen we op het net van Herb´s Weather Station, maar ze hebben ons nu ook gevonden. En ze sturen ons mailtjes. Waar halen die mensen de tijd vandaan? Ik stuur ze bij tijd en wijle een positierapport, maar om ook met die club aan de radio te gaan zitten daar heb ik geen zin in. Ron snurkt (letterlijk) en ik ga een bakje koffie voorbereiden. Vandaag gaat Anneke weer brood bakken, een keer per twee dagen gebeurt dat. Enneh, Joke, Ron wast zich iedere dag, hoor. Als hij begint te stinken zetten we 'm even een kwartiertje overboord. Met een gangetje van 6-7 knoop ben je zo schoon!

00:00 UTC (22:00 uur boord tijd)

Ik heb wacht, dus nu even tijd om bij te schrijven. De weerberichten vanmiddag waren iet zo lekker. Wat we in gedachten hadden bleek niet helemaal uit te komen, met andere woorden, het front aan bakboord dreigt ons in te halen en voor narigheid te zorgen. Herb kon ons wegens slechte propagatie (geluidoverdracht) niet horen en wij hem ook nauwelijks. Via boten in de buurt hoorden we de tactiek en we besloten om overstag te gaan naar het zuiden om het front ten noorden van ons te laten passeren. Even daarna komt via de marifoon nota bene de Maltese Falcon binnen, die zit om zo'n 30 mijl van ons vandaan. Die had Herb wel goed ontvangen en zeilde gewoon door richting waypoint Flores. Aangezien wij meer oost zitten dan hij bleek dat we gerust weer een slag naar onze oude koers konden maken. Dat hebben we toen ook vlot gedaan.

Je bent weer bij voor vandaag.

 

 

Woensdag, 9 juni, 14:20 UTC

Zo, die nacht zijn we door. Het was stikdonker, de maan staat in z'n laatste kwartier en daar hebben we niets aan (komt te laat op en is te klein). Daarbij was het zwaarbewolkt. De wind nam toe tot 20 en meer knopen en we varen onder 1 rif en halve genua. Ron en Anneke hebben goed geslapen, reden voor mij om om 09:00 uur nog maar een uurtje plat te gaan na mijn 2 x 3 uur wacht. We gaan constant erg snel (over de 6 knopen) en de GPS geeft soms al een ETA aan van 90 of meer uur (te varen). De lucht ziet er verwarrend uit, het gebied met hardere wind lost langzaam wat op lijkt 't. Aan stuurboord zit een hogedrukgebied en dat lijkt ook op te lossen. De tactiek klopt tot nu toe: harde wind aan bakboord vermijden en niet te dicht het hogedruksysteem want daar staat geen wind. En wij vinden zeilen toch lekkerder dan op motor varen. Vanmorgen hebben we weer kunnen genieten van een dolfijnenshow, wat Ron de opmerking ontlokte dat we het bijna gewoon gaan vinden en verbaasder zijn als we geen dolfijnen zien. Om 13:00 UTC hadden we contact met de Maltese Falcon, die we gisteren al op de marifoon hoorden. Het is een club boten die zich gezamenlijk in St Maarten hebben voorbereid voor de Atlantische oversteek. Anneke en ik hebben bij Turtle Pier ook een paar besprekingen gevolgd. En hier pikken we ze weer op: wonderlijk. We hebben ons aangesloten en vanmorgen de eerste conversaties gehoord met de nadere boten. Een erg informeel net, maar wel nuttig en leerzaam. Onze koers is 95 graden, het waypoint ligt op  89 graden, de afstand naar Flores is nog 518 mijl. Je moet jezelf niet rijk rekenen, maar theoretisch zouden we in vier dagen aan kunnen lopen en dan hebben we het heel snel gedaan. Inmiddels is er weer een brood gebakken en de mail binnengehaald en verzonden. Oh ja, Anneke en Ron hadden samen besloten om mij uit keukenploeg te halen en samen de ware hap in elkaar te draaien. De reden is dat ik dan zo'n twee uur  aan de radio hang voor Herb's weatherstation. Veel gekraak en geruis (hij zit met zijn zender in Canada) en daar tussendoor moet je da wat verstaanbaars oppikken: heel lastig.

16:30 UTC

De middagpositie gaf weer een nieuw dagrecord te zien: 153 mijl in 24 uur! Het gemiddelde per dag zit nu boven de 130 mijl per etmaal, voorwaar niet verkeerd. Het is zonnig, we gaan weer heel hard en de stemming is uitstekend aan boord. Somtijds discussies over de te varen tactiek, maar we komen er altijd uit, soms met de boeken erbij. Voor ons ligt nog steeds een band met bewolking die, denken we, langzaam oplost. Links en rechts is het strak blauw en moesten we de neuzen weer invetten van Anneke. We zijn benieuwd of we nog wat meekrijgen van de storing bakboord voor, of dat ie langzaam oplost. We varen nu ook al met 20-22 knopen wind en meer zit er in die storingen ook niet,we op de gribfiles, cross your fingers.

 

Donderdag, 10 juni, 11:25 UTC

We zijn weer allemaal wakker en het bakje Corn Flakes zit er weer in. Anneke ligt weer in haar bedje, want ze heeft een dubbele wacht gehad. Vannacht bleek ons plan te kloppen: tussen twee fronten in blijven en tempo maken. Nou, het lukte allebei. We beginnen te denken aan alweer een nieuw etmaal Record. Ik durf nog niet te schrijven wat het wordt. Over de radio en via mail horen en lezen we dat min of meer bekende boten (vanuit Bermuda) aan beginnen te lopen op Flores en Faial. Op dit moment mogen wij nog  380 mijl en dat is dus ongeveer 'n kleine drie dagen varen in dit tempo. Over bakboord (uit het noorden) komt er alweer een front aanzetten lazen we vanmorgen in een gribfile, maar we denken die ook te kunnen vermijden. Het leven aan boord kent ondertussen z'n eigen ritmes. Iedereen weet waar zijn spullen liggen, met name de warme kleding voor 's nachts. Die moet je zonder licht aan gewoon kunnen vinden. Overdag zitten we wat te kletsen, een boek te lezen (Ron leest er drie tegelijk) of een sudoku op te lossen. De huishoudelijke zaken gaan ook gewoon door, we hebben al een complete reling vol met drogende onderbroeken gezien. Over dolfijnen kunnen we kort zijn: wat een prachtige beesten zijn dat in de vrije natuur. Gisteren op het eind van de middag kregen we een show, onvoorstelbaar. Een kudde van wel 50 stuks had er echt lol in en sprong en raasde om de boot heen en spelen met de boeg vinden ze erg leuk. Ook een school tonijnen zagen we tegemoet komen,eigenlijk de eerste keer dat we ons realiseerden dat het tonijnen waren en niet dolfijnen op grotere afstand. Ze hebben zilverachtige lijven en er is geen rugvin te zien, het net torpedo's.

Vannacht, na de wissel tussen Ron en mij, kwam Ron weer uit zijn bedje. Hij hoorde klokken van de St Jan en had daar geen trek in. Wat veroorzaakte dat geluid? Na lang speuren (in z'n nachtneglisé) vond ie uit dat het een anker was dat in de bakskist lag te beieren. Hij blij zijn kooitje weer in.

Het was weer wasweer. Na een nacht met hoge snelheden werd het, zoals verwacht rustiger, dus heb je tijd voor dat soort dingen. Anneke ging er helemaal voor en ik vond m´n haar wassen al koud genoeg. Ron wilde graag en tattoo en daar heb ik me met verve over gebogen. Het resultaat was verbluffend en niet eens zo pijnlijk (voor mij). Tijdens de lunch zakte de snelheid in en was het klapperen geblazen. Een half uur later trok de Zwit weer aan zijn stutten en zeilden we vrolijk verder. Er bestaat een kans dat we moeten gaan motorren binnenkort want we varen naar een gebied met weinig wind wat toevallig tussen ons en Flores ligt. Op de middagpositie (16:00 UTC) konden we weer een nieuw dagrecord noteren: 156 mijl! Nu, na de lunch, is het en beetje dwarrelen met de wind. De vraag is: motor aan of niet.

17:45 UTC

Die vraag werd vanzelf opgelost: als je achteruit gaat drijven, moet je de motor starten en dat hebben we dus gedaan om 17:00 uur. Apart hoor, door de boot te kunnen lopen zonder dat je ergens tegenaan gesmeten wordt of dat je je moet vasthouden. Maar na een uur of twee was dat ook weer over. Een paar druppels regen joegen ons even naar binnen, maar we zeilen weer. Motorverbruik tot nu toe: zo'n 17 uur, weinig dus.

 

Vrijdag, 11 juni, 15:15 UTC

Vannacht tijdens mijn wacht onder een schaars verlichte sterrenhemel, zit ik te genieten van het fosforescerende water wat langs de boeg stroomt en een kielzog wat ook al erg oplicht. Prachtig, zo kom je je wacht wel door. Dan, ineens, van stuurboord achter komen vier helverlichte strepen op de Zwit af. Ik schrik me wezenloos! De eerste gedachte: ik zit te hallucineren, tweede gedachte: torpedo's. En toen schoot me het verhaal van Ron te binnen van de nacht ervoor. Dolfijnen met hun vinnen boven water trekken ook een fosforescerend spoor! Pfffft.

De afgelopen nacht kenmerkte zich door licht weer met wind uit wisselende richtingen, we hadden er alle drie last van. De beste optie bleek te zijn om de schoten aan te trekken en op zeil de wind volgen.

Vanmorgen, Ron had de laatste wacht, een hoop gekreun en gedoe in het vooronder. Ik kom m'n nestje uit en Anneke wrijft zich ook de slaap uit de ogen. Ron staat gebogen over het voorste toilet (nee hè, niet weer, denk ik dan) met rond z'n voeten een berg gereedschap. De pomp van het toilet lekt als een gek. We balen allemaal maar laten ons humeur er niet door bederven, gewoon doen of er niets aan de hand is. Nou, Ron is zo'n beetje de hele morgen bezig geweest (ik heb ook wel wat geholpen, hoor) en uiteindelijk hebben we het voor elkaar.

De wind is volledig weg en dat klopt met de gribfiles, dus de motor gaat aan en we varen rechtstreeks op Flores aan. We verwachten over twee dagen aan te lopen.

Op het radionet van de Maltese Falcon hoorden we over een boot die op drift was, twee personen aan boord, geen motorvermogen en geen stuurmogelijkheid. Hij ligt ver achter ons en daarachter varen nog andere schepen. Die werden om assistentie verzocht. Ook kregen we een positie door van een drijvend voorwerp van 2 x 1 meter en ongeveer een meter boven water. Het zit niet op onze route. Als beloning voor het harde en vieze werk van de mannen bakte Anneke lekkere broodjes.

20:00 UTC. De middag werd doorgebracht met Dolce Far Niente, niets dus. Het is gewoon niet lekker om op motor te varen, maar het kan even niet anders. De maaltijd wordt klaargemaakt en om 22:00 utc begint mijn wacht. Ik wek na drie uur Anneke en die wekt a drie uur Ron. En dan mag ik de laatste drie uurtjes weer. Zo gaat dat vannacht.

 

 

Zaterdag, 12 juni, 09:15 UTC

Ik zit sinds 07:00 uur op wacht. Mijn eerste wacht was fantastisch! Ik hoor op een gegeven moment wat gespetter rondom de boot en ja hoor: de familie dolfijn heeft er plezier in om door het fosforescerende kielzog te zwemmen. Ik geniet van het schouwspel en pak de zaklantaarn. Een uiterst krachtig ding dat ongeveer een kilometerver weg schijnt en richt het op het water. Ze vinden het prachtig, komen in hordes aanvliegen. Bochten draaien, springen: ik krijg het allemaal te zien. Ze  blijven zeker tien minuten met de Zwit spelen. We varen nog steeds op motor en dat zal nog wel even duren. Anneke neemt mijn wacht over en Ron komt daarna. Die bespeurt wind en trekt de genua erbij. De motor gaat 04:00 UTC af. Heerlijk. De Kiss wordt aangezet om stroom op te wekken en ik hoor een naar gebrom. Met van alles bezig geweest om dat te verhelpen, het moet resonantie zijn. Dan ineens een brainwave: staat het schakelaartje wel goed? Nee dus, een standje verder en het probleem is opgelost. Ik heb net de post verzonden en binnengehaald en het blijkt dat Ron een schare hits verzamelt: het Zeil4us-team meldt zich enthousiast, buren reageren, vrienden van buren: kortom, roept u maar en de berichten rollen binnen. We hebben nu nog 143 mijl te gaan naar Flores, dus zoals het nu lijkt lopen we morgen binnen.

18:30 UTC

We hebben lekker kunnen zeilen, maar wel strak aan de wind. Zo het nu lijkt kunnen we Floris niet over deze boeg aanlopen. We gaan gewoon zo hoog mogelijk verder en zien morgenochtend wel waar we uitgekomen zijn. Vanaf daar bepalen we de tactiek. Anneke heeft een slaapje gedaan om van een katterige gevoel af te komen en dat is gelukt. We hakken verder aan de wind, niet comfortabel, maar zo komen we er ook en dan is de beloning des te groter. Wat die beloning dan is? Ten eerste het aankomen na zo’n lange trip en ten tweede, oehhhh, dat steenkoude eerste biertje! Capito? En dan eens kijken of ze een knap restaurantje hebben voor een lekker vers visje of een fantastische biefstuk: mooie vooruitzichten!

 

 

Zondag, 13 juni, 06:25 UTC

De  koers ligt recht op Flores. Het zag er niet naar uit dat we het konden bezeilen, maar door een voorspelde windshift van SE naar S-SSE lukte het om op koers te komen. Het ziet er naar uit dat we het vandaag gaan halen, desnoods op motor want langzaam maar zeker zakt de wind weg. We zien bakboordachter een toplicht, die gaat ook de kant van Flores op. Het is de hele nacht spelen met de koers: halen we Flores wel of niet in een slag. Om 07:30 UTC (Anneke heeft wacht) klinkt het: LAND IN ZICHT! En ja hoor, recht vooruit zien we de hoge contouren van Flores. We hebben dan nog 24 mijl te gaan. Het valt ons op dat het zeeleven bijna verdwenen is, we zien haast geen dolfijnen meer en al helemaal geen walvissen. Nou zagen we die laatste toch al niet veel, maar goed. Wat er voor in de plaats is gekomen is de Corey’s Shearwater, een meeuwachtige vogel. De laatste uren gaan snel voorbij en we varen zonder overstag te moeten zo onderlangs Flores. Om 15:00 UTC laten we het anker vallen op ruim 10 meter diep water in Porta das Lajes, Flores, Azoren. Er staat een deining hier in ankerkom waar je eng van wordt, alle boten gaan als een gek tekeer, wij ook, al denken we het beste plekje gevonden te hebben.

Ron heeft mixed feelings, waar hij heel lang naar uit heeft gekeken (een oceaanoversteek) zit er bijna op. We slepen hem er met vereende krachten door en hij is weer het mannetje. De boot wordt weer leefbaar gemaakt, je wilt niet weten wat een troep het is onderdeks met alle mogelijke stukken kleding die over de banken rondslingeren, de kooien worden weer in oorspronkelijke staat gebracht, de slingerkooi opgeruimd en ga zo nog maar een uurtje door. Dan wordt het toch wel tijd om de eerste voetstapjes te zetten op Portugees (Europees) grondgebied. Met Grijs naar de kant en we genieten van de nieuwe indrukken. We slagen erin een restaurantje te vinden nadat we bij Paula/Fatima eerst een biertje hebben gekocht a 1 euro. Uitgebreid zitten eten en Ron trok de knip: € 36,- bedroeg de rekening. Kijk, daar kun je niet voor koken en het gas laten branden. We zetten de horloges en klokken twee uur vooruit en zitten nu op UTC-tijd. Om even na tienen gaan de luikjes dicht en slapen Anneke en ik weer eens samen in ons voorkooitje en heeft Ron even het alleenrecht op zijn kooitje.

Even de feiten op een rijtje:

GPS-afstand Bermuda – Flores = 1673 mijl (hemelsbreed)

Afgelegde logmijlen = 1846 mijl in 13 dagen en 22 uur (je vaart niet in een rechte lijn)

Gemiddelde snelheid: 5,5 mijl p/u

 

Dieseluren: 39 uur x 2 liter = 78 liter (geschat)

Het wachtsysteem beviel iedereen uitstekend.

Eten en drinken hadden we genoeg aan boord.

 

 

Maandag, 14 juni

Kolere, wat rolt het hier op de ankerplaats. Je aan boord bewegen is een helse toer. We hebben een gelukje: we liggen in de beste hoek van de anchorage. Vanaf de kant kun je dat goed zien: verder in de baai gaat het veel harder te keer, we zien zelfs een langkieler die het water in z’n gangboorden krijgt. Eerst een klots over bakboord en dan weer een schuiver over stuurboord. Anneke heeft de was een beetje gesorteerd, want bij Paula’s Bar kun je die inleveren en dan is het volgende dag klaar. De overige was moeten we doen op Horta. We hebben wat rondgekeken in de buurt en het ziet er allemaal erg leuk uit. We vroegen aan Paula waar we in moesten klaren en ze wees ons een Honda Civic aan die op de kade stond. Vitor heette de inzittende en hij had vakantie, was van Customs en had papieren bij zich. Zittend in zijn autootje werden we ingeklaard. ’s Middags moesten we toch maar eens op pad voor boodschappen en dat was een takke end weg en een geweldige klim. Maar… we vonden de supermarkt (lees: dorpswinkel, van visspullen, stereosets, bladblazers tot melk, boter en kaas). We kochten meer dan we redelijkerwijs konden dragen. De Sea Otter liep er ook te shoppen en ik vroeg aan de signorita achter de kassa of het mogelijk was dat iemand met een auto ons terug kon brengen naar de dinghy. Geen probleem. Anneke naast de chauffeur en de bemanning van de Zwit en de Sea Otter in de laadbak samen met de groceries. Lachen. Heather verloor onderweg haar petje, maar die werd gewoon weer even opgehaald, goeie service. Om vijf uur hadden we met een paar boten afgesproken bij Paula en dat werd dan ook erg gezellig. Witte wijn hebben ze niet, alleen rode. Maar ze hebben ook geen wijnglazen, dus Anneke kreeg haar wijn(tje) in een bierglas. Er gelden hier uniforme prijzen waar we wel gelukkig van worden na Bermuda: 1 euro voor een drankje! Aan boord werden er pannenkoeken gebakken door de captain waarbij de koeken, de stroop en de basterdsuiker vrolijk over het aanrecht heen en weer schoven. Ook nu lagen we weer op tijd in de bedjes.

 

 

Dinsdag, 15 juni

En we hebben heerlijk klotsvrij geslapen. We hebben vandaag allerlei klussen aan de boot gedaan. De hoofddieseltank gevuld met de jerry cans waaruit bleek dat we minder dan twee liter diesel per uur hebben gebruikt gedurende deze oversteek: prima toch. De jerrycans water die we aan boord hebben zijn geleegd in de hoofdtank en toen was het zaak om ze weer gevuld te krijgen. Ook al geen probleem, vlak bij het dinghydock bevindt zich een kraantje en daar kun je naar hartenlust tappen. Het was goed weer om een eindje te lopen en het doel werd een heel mooi kerkje wat we vanaf de boot kunnen zien liggen. En het was inderdaad zeer fraai. Voordat je het weet zit je dan weer bij Paula’s Place een biertje te happen met medezeilers. Heel gezellig. Het weer wordt er besproken en iedereen heeft zo zijn verhalen. Aan boord werden de gehakt ballen van Joke’s Keurslager aangebroken en die waren van buitengemene klasse. Rode bietjes, appelmoes en aardappelen erbij: Hollands Pot. Op tijd naar bed want de boot ging al aardig tekeer en dan is liggen de beste optie.

 

 

Woensdag, 16 juni

Auto’s waren er niet te huur, taxi’s niet te vinden, het werd dus de bus om 09:30 uur. We waren met z’n zessen. De Sea Otter met Heather, Jonas en Erin en wij met z’n drieën. Na een geweldig mooie rit stapten we uit in Santa Cruz. Hier werd Erin naar het vliegveld gebracht, haar taak als bemanning zit erop en ze vliegt terug naar Canada. Gevijven gingen we op pad om het dorpje te verkennen. Waar de pilot aangeeft dat je met maximaal tien boten van maximaal 12 meter hier kunt ankeren, zouden wij iedereen afraden. Hier durf je echt niet naar toe te varen. Na een voortreffelijke lunch sjouwden we door naar het centrum: er moest toch ergens wat te doen zijn? Ik vroeg de taxichauffeur of hij een rondrit kon maken en het antwoord was bevestigend. De prijs was zeer aantrekkelijk en we hopten in zijn Seat Alhambra. We hebben een groot deel van het eiland gezien, heel mooie meertjes, honderden watervallen, leuke dorpjes, het westelijkste puntje en daarna weer terug naar Lajes, waar de boot ligt. Van bovenaf zagen we het al: he was een groot rolfeest, vreselijk zoals de boten tekeer gaan. Dat wordt weer een heel slecht nachtje vrezen we. WE WILLEN HIER WEG!

 

Donderdag, 17 juni

Dat kunnen we wel willen, dat wegwezen naar Horta, maar dan moet het weer wel een beetje meewerken. Op de weerkaarten zagen we een front aankomen met een hoop wind en idem regen. Dat hadden we wel zien aankomen gisteren, maar er was nog steeds een beetje hoop. Maar die hoop werd vanmorgen de bodem ingeslagen: niet wegwezen dus. Met wat kunst- en vliegwerk hebben we de boot uit de swell getrokken, want het leven aan boord was weer niet je dat. Rollen en stampen, wat een feest. Ankertje met ketting en vijftig meter lijn met de dinghy uit gebracht en vervolgens de boot half op de wind en met de boeg in de swell gelegd. Poging een gaf te weinig resultaat, poging twee slaagde en toen draaide de swell! Hebben wij weer. We liggen nu weer gewoon achter ons anker en wachten beter weer af. Via de Sea Otter konden we een headset lenen zodat we konden skypen met het thuisfront. ’s Middags regent het bij tijd en wijle fors en we beslisten om niet naar Paula’s Place te gaan. We houden happy hour aan boord. Resumerend: morgen willen we weg zien te komen naar Horta, een afstand van 129 GPS mijlen.

Bovenstaande nog niet geschreven hebbende (oud-Nederlands) komen we tot de conclusie dat het achteranker gewoon onder de boot door loopt en achter kiel of roer zit, verdulleme! Geprobeerd de boot rond te trekken op de ankerlijn, maar dat ging niet. De bijboot los en naar door de ankerlijn toe. Er zat inmiddels extra gewicht aan de lijn in de vorm van het dinghyankertje zodat we vrij waren van kiel en roer. Met veel gesjor kreeg ik de twee ankers omhoog en tufte blij terug naar de Zwit: opgelost. We hebben het laat gemaakt, filosoferend over Ron’s laatste oceaanritje naar Horta.

 

Vrijdag, 18 juni

De boot lag helemaal achterstevoren toen we vanmorgen opstonden en vervaarlijk dicht bij de rotsen. Toch maar even de motor erbij aan zodat, indien nodig, we snel weg konden. Anneke maakte het interieur klaar en Ron en ik sjorden Grijs op het dak. De Maltese Falcon en de Oddity waren al weg en nog een stuk of wat boten trokken hun ankers omhoog. De Sea Warrior van Scot en Jay blijven nog even om meer van het eiland te zien en komen over een paar dagen naar Horta. Het is nu kwart voor twaalf en we zeilen herlijk over stuurboord met een ENE wind tussen de 10 en 15 knopen. HEERLIJK! Geen geraas meer van de machines die bezig zijn om de nieuwe haven te bouwen, geen swell meer, geen getrek aan het anker, geen geklots onder de kont. De Sea Otter komt achter ons aan en tot nu toe kunnen we het waypoint bezeilen. De verwachting is dat er minder wind gaat komen en dan zullen we moeten motorren, maar dat zien we dan wel weer. Ik ben weer lekker naar buiten.

Nou, dat pakte anders uit, de wind nam toe tot een maximum van 26 knopen en het ging gierend hard. Maar voor het avondeten en ook voor de nacht leek het ons beter om de genua een stukje terug te draaien. En zo brulden we de nacht in. De wachten gingen om 20:00 uur in en Ron was als eerste aan de beurt. Om 23:00 uur hadden we er al 55,5 mijl opzitten, het ging echt hard. En dan wordt het vanzelf

Zaterdag, 19 juni. Om kwart over twee, tijdens de wacht van Anneke, nam de wind helemaal af en moest Meneer Volvo het overnemen. Ook goed, gaan we recht op Faial aan. De plof bleef aan gedurende drie uur en toen konden we weer zeilen, niet helemaal naar het waypoint, maar toch. Ron had dus ook de laatste wacht van 05:00 – 08:00 uur. De wind draait en we varen nu over bakboord, een bijzondere ervaring: de achterkooien zijn ingericht voor het zeilen onder helling over stuurboord! Om 07:00 uur, het regent, het is koud, het is niet het weer wat we hier verwachten, krijgen we land in zicht. Faial dus. Woeste kliffen duiken op tussen mist- en regenflarden. We zitten te hoog (noordelijk) en de wind is ook niet meer alles. De genua gaat weg en de motor gaat weer aan. Om 11:30 uur, na 25 uur dus, varen we Horta binnen en meren af naast twee andere schepen. We hebben dan 142 mijl op de teller staan. Totaallog: 21369 mijl. Het regent, het is koud, het is naadje. De Sea Otter en de Maltese Falcon zijn ons net voor. Bij het inchecken zien we Jeroen van de Netjer die ons vertelt dat box B44 vrij is. We vragen dat terstond aan de ambtenaar die ons inschrijft. Hij had zijn twijfels over de diepte, maar ik zei dat ik het wel durfde te proberen. Daar liggen we dus nu! Water en stroom + internet zit bij de prijs in en ik geloof dat we ongeveer € 14,00 per dag kwijt bent. Prima, we willen hier nog wel het een en ander zien. Wat een kletsnatte tocht met geweldig zeilwerk was het.

 

Zondag, 20 juni

We kwamen gisteravond Gerard tegen die we uit Curaçao kennen, hij is hier solo heen gezeild, niet uit overtuiging maar hij had geen bemanning kunnen vinden. We zijn met z’n vieren uit eten gegaan bij Café Sport, de beroemde zeilerstent.

Het bleek waar te zijn, deze ligplaats heeft als nadeel dat je bij laagwater de bodem raakt. Geen probleem met onze Bavaria, die kan er best tegen. Met andere woorden: we hebben een berennachtrust gehad, heel lekker geslapen. Ronnie moest bijna wakker gemaakt worden, zover was hij heen. ’n Zondagmorgen ontbijtje, daarna koffie en vervolgens op zoek naar een supermarkt want we moeten een beetje voorraden aanvullen. Als drie muildieren sjokten we terug naar de boot. Lunch aan boord. Anneke had nog steeds een berg wasgoed en die moest wel een keer uit de kast. Het zat ons mee: de lavaderia was helemaal voor onszelf en we konden zo drie machines vullen. Daarna de hele pruttel in de drogers en we waren binnen twee uur klaar voor € 24,-. Alles schoon in de kast. Ondertussen waren Heather en Jonas ook bij de was en als je er toch op moet wachten kun je er maar beter een biertje bij nemen, dan schiet de tijd beter op. Jeroen en Sylvia + Daantje kwamen ook langs en het was gewoon gezellie. Ron wilde z’n garderobe uitbreiden en vond dat dat allemaal spul moest zijn van Café Sport, nou Joke, maak je borst maar nat, een tas vol nieuwe spullen! Toen we daar toch eenmaal waren konden we de verlokkingen van de kroeg niet weerstaan en werd een fles Pico wijn aangeschaft met wat hapwerk erbij: wat een vervelend leven hebben we toch!

 

 

Maandag, 21 juni

Gisteravond kwamen Sylvia en Jeroen van de Netjer even langs. Leuk stel, zoontje Daan lag vredig aan boord te slapen. Bij het opstaan vanmorgen was de wereld helemaal grijs en kompleet zeiknat! Ron was er al vroeg uit op weg naar de douche (nog niet open) en naar de wasserette (idem). Na ontbijt en een bakje koffie op naar de havenmeester: we willen een andere plek, we lagen vannacht weer op de bodem en da’s toch niet lekker. Toen ie ons zag binnenkomen in zijn kantoortje begon ie al te lachen en z’n collega aan te stoten! De box die wij in gedachten hadden was voorbestemd voor een Portugese boot, dat ging ‘m dus niet worden, maar hij had wel een andere plek tegen een onbewoond schip aan en ….. niet onbelangrijk: voldoende diepgang!  Daar liggen we nu…. in de stromende regen.

 

 

Dinsdag, 22 juni

We zijn met de gesneuvelde laptop naar een computerwinkeltje geweest en de vragen die hij ons stelde, stelden ons tevreden: dat zijn jongens die er verstand van hebben. Hij had exact dezelfde harde schijf op voorraad, ook dat nog. Morgen horen we meer. De Sea Otter nodigde ons uit voor een drankje. Jonas heeft in Bermuda sloten lokale, maar zeer bekende, rum gekocht en die moesten we komen proeven. Niet verkeerd maar ik heb liever Westerhall uit Grenada. Het is leuk om met Canadezen te praten, over verschillen in cultuur (hebben ze nauwelijks), gewoonten, taal, geschiedenis en ga maar door. Onderhoudend en leerzaam. Ze hadden dezelfde plannen als wij voor vandaag: de busrit over het eiland. WE dachten dat we na een uur gedropt zouden worden voor de lunch, maar nee hoor, hij maakte gewoon zijn rondje eiland af en we stonden weer in Horta. Met z’n vijven een restaurantje gezocht en lekker gegeten. De prijzen zijn hier zo mais simpatico: fantastisch. Ondertussen hebben we alle materialen bij elkaar om een muurschildering te maken. Dit moet ik even uitleggen. Je hebt hier rond de haven allemaal betonnen kademuren en die staan vol met tekeningen en schilderingen, gemaakt door zeilers die hier ooit zijn binnen komen zetten. Volgens mij heeft de gemeente Horta de kademuren verhoogd om zo meer ruimte te creëren voor al die schilderende bootjesmensen. Wij zijn meer dan 15 exemplaren tegengekomen van bekende boten/zeilers. Een paar voorbeelden: de Witte Raaf van Jan en Joanneke, de Gekko van Peter en Monique, de Ritme van Olaf Cox, de Moja van Clare en Sjoerd. En zo nog een paar. Ook vriend Henk de Velde met de Campina staat erop, maar dat is een vod van een schildering. Met andere woorden: nu zijn wij aan de beurt. Alle materialen hebben we, het ontwerp is bekend, nu nog een stukje muur naasten en dan schilderen maar. Ron en Anneke hadden honderden suggesties maar wilden ze niet zelf uitvoeren (schijters) dus ik doe gewoon wat ik mooi en niet te moeilijk vind: basta! We zijn even langs de computerwinkel gelopen en het goede nieuws is dat de harde schijf gered is, maar ze waren nog op zoek naar een paar drivers. Dat verhaal ken ik van neef Gwan, dus als ze net zo goed zijn (kan haast niet) dan moet het voor elkaar komen. Morgen weten we meer. Ondertussen hebben we een stukje muur geclaimd voor de schildering van het Zwit-logo. Afgetaped en alvast een laagje wit erop gespoten. Morgen met de roller nog een laag wit en dan kunnen we de naam erop sjabloneren en wat we er verder nog op willen hebben. Wordt vast wel leuk, maar zeker uniek.

 

Woensdag, 23 juni

Het is prachtig weer, zo mooi hebben we het nog niet gehad hier op Faial. Prima om aan de schildering te gaan werken. Alle spullen bij elkaar gezocht, flink geschud met de busjes verf en met de schroevendraaier het busje het busje met de witte deksel opengekrikt voor de twee laag wit. Tja, en daar zat dus geen wit in maar groen, ze waren vergeten er een groen plakkertje op te doen. Helemaal terug om het busje te ruilen. Je hebt toch niets te doen zo´n dag, dus wat zou het. Afijn, een hele dikke laag erop aangebracht en laten drogen. Vervolgens maar eens aan de koffie en daarna naar de computerwinkel. Nee, probleem zus en probleem zo: kortom ik/we ben/zijn er vijf keer naar toe gewandeld. De laatste keer was om kwart voor zes en toen was ie bijna klaar. Ondertussen een koude hamburger met koude frietjes naar binnen zitten knagen en weer naar Sario, zo heet ie en je bouwt door de regelmatige bezoekjes wel een band op. Die goeie gozer is tot tien uur bezig geweest en toen deed alleen de microfoon van Skype het nog niet. Stoppen ermee, z’n ouders stonden al een half uur buiten op hem te wachten. Morgen gebeurt er niets, alles is gesloten vanwege een kerkelijke feestdag.  De muurschildering (by the way) komt stapje voor stapje dichter bij zijn voltooiing.

 

Donderdag, 24 juni

Het was vandaag een Nationale Feestdag op Faial en dat was te merken. Het feest van Sao Joao de Caldeira. Met z´n vijven (Sea Otter en Zwit) pakten we om een uur een taxi die ons naar het feestgebeuren bracht. De grootste attractie was het varken aan het spit waarvan je ongelimiteerd kon eten met een broodje erbij. Ook de drankjes waren een koopbaar bedrag. We waren natuurlijk veel te vroeg en dwaalden wat rond op het kruispunt. Ondertussen werden we gestoord van Portugese Behangmuziek, bar en boos. Nog even een tijdje op de rug gelegen op een fraaie helling met uitzicht over een mooi glooiend dal en uit de geluidsbarrière de muziek. En toen, om drie uur, trad de plaatselijke toeterbrigade op die Ron de opmerking ontlokte: “Wie is er nu dood?” Een moordend slepend tempo waar we niet vrolijk van werden. We keken elkander aan en besloten weer een taxi terug te pakken: het alles werd ons teveel. Bij de haven wat rondgehangen, met deze en gene een gesprekje aangeknoopt: één grote familie hier. De Netjer was zijn muurschildering aan het maken en kreeg de nodige aandacht/commentaar, dat hoort zo. Een stel Nederlanders en de bemanning van de Bonnie waren naar een café geweest voor de WK wedstrijd Nederland – Cameroon (2-1) werd vertoond. De website is weer bijgewerkt en er staan nieuwe foto’s op van Faial en Horta, o.a. Café Sport.

 

Vrijdag, 25 juni
Ron had zin in een rondje wandelen en wij ook wel. Anneke wilde graag naar de versmarkt en dat leek me ook wel interessant. Jammer dat de stroom in heel Horta was uitgevallen: de weegschalen en de kassa’s deden het dus niet. Maar…er was een mannetje die een gewone Berkel weegschaal had, dus iedereen sjouwde met zijn handel daar naar toe om het te laten wegen en dan weer terug naar de verkoper om af te rekenen. Een kaartje gekocht van een duikende walvis
voor de kleinkinderen. Ron was ondertussen ook geslaagd, hij had een kadootje voor ons in gedachten en kwam met een iPodje aanzetten, hartstikke leuk. Gelijk alle mogelijke muziek erop gezet die op de weer werkende laptop stond en klaar is ie. De muurschildering is klaar en heeft de eerste bakken regen goed doorstaan. We hebben binnen moeten eten want het was buiten veel te nat. Anneke is verder weer eens druk geweest met de was, maar daar was hetzelfde probleem: geen stroom. Ron en ik hebben vervolgens een auto gehuurd voor morgen want we hebben een paar dingen in gedachten die we nog willen zien. Om half zeven hadden we een skype-sessie met Arnhem want Steven vieren z’n 40^ste verjaardag en wij waren er ook bij uitgenodigd.
Zaterdag, 26 juni
Afijn, toen we het autootje gingen halen zagen we het al: heel Faial was gehuld in een deken van mist. Dat is dus even wat minder als je naar een hoge berg wilt en dan een krater bekijken. Ok, geen probleem, dan gaan we eerst via de westelijke “highway” naar Capelinhos. Op 27 september 1957 is daar een onderzeese vulkanische activiteit geweest waaruit uiteindelijk (oktober 1958) dit nieuwe stuk Faial is ontstaan. Dit hele fenomeen gebeurde op 100 meter voor de kust en recht voor de vuurtoren. Als je aan komt rijden via een nieuw aangelegde weg zie je een desolaat, zwart en grauw langschap met hier en daar een groen accent van een worstelende plant. De vuurtoren staat prominent midden in dat landschap en verder zie je geen activiteit. Totdat je de entree bent gepasserd! Een enorma ontvangsthal onder de grond en vandaar uit wordt je rondgeleid door een gids die je alles vertelt over het hoe en wat van erupties, onderwatervulcaanactiviteit, lava, magma en ga maar door. Dat alles gelardeerd met audio-visuele middelen in een ultra-moderna setting. Volgens mij met Europees geld gefinancierd, maar ok. Het was een bijzonder spektakel. De mist wilde maar niet optrekken, maar we wilden toch naar de Caldeira, de vulkaan van zo’n 1000 meter hoog met een enorma krater. Daar kun je een wandeling omheen maken, maar je kunt ook in de krater afdalen. Na een hoop heen en weer gerij in dichte mist vonden we uiteindelijk de parkeerplaats van waar af je de krater kon bekijken. Nou, wij dus niet! Barstens koud en een zicht van een meter op 100 maximaal. Jammer. Dan maar boodschappen doen, we hebben nu toch een auto. Bij Modelo heb je mogelijkheid om flink te storen. Bij Cafe’  Sport hebben we een hapje gegeten, waarna we besloten om nog even een ander fenomeen van Faial te bekijken: Monte de Guia, ook een voormalige vulkaan, waar nu nog ¾ van de kraterrand zichtbaar is: ¼ is open naar de zee toe. Hier kun je ook het enige strand zien wat Faial rijk is, Porto Pim. Op naar de boot. Honger hadden we niet meer want we hadden laat gegeten. Jeroen en Sylvia kwamen langs om te proberen MaxSea aan de praat te krijgen: niet gelukt. Om over enen doken we de kooitjes is.

 

Zondag, 27 juni
De huurauto moest terug gebracht worden en wel voor half tien. Ron was er als gewoonlijk als eerste uit en had broodjes, hele verse, gehaald. Gauw, nou ja gauw, ontbeten, in ’t autootje en drie keer verkeerd rijden om de eenrichtingstraat te vinden waar we moesten parkeren. Ik meende gisteren een paar krasjes op de rechterbuitenspiegel gezien te hebben die er niet zaten toen we ‘m huurden, maar dat was geen probleem. Om een uur wilden we de pont hebben naar Pico, het dichtsbijzijnde eiland van Faial. Jeroen, Sylvia en zoontje Daan gingen ook. De ferry vertrok om 13:00 uur en kostte 3,40 euro p/p, enkele reis, een tocht van 20 minuten.  De attractie van Pico is natuurlijk de Pico, een vulkaan van 2500 meter hoog. Maar zoals het vaker gebeurt: dik in de wolken, c.q. mist: ergo, niets van te zien. We wisten een taxichauffeur te strikken die ons wel een uurtje rond wilde rijden en wat leuke dingen wilde laten zien. En dat deed ie dan ook. Sylvia spreek een beetje aardig Spaans en de driver ook dus kwamen we wat leuke dingen aan de weet. Het is een grote lavauitbarsting dit eiland. Ze produceren hier Pico-wijnen en –aperatieven, maar wel op een bijzondere manier. Van lavarotsen hebben ze allemaal kommetjes gemaakt waar de druiven ranken min of meer over de grond groeien. Die lavaondergrond zorgt voor een speciaal soort smaak, niet verkeerd en niet duur. Langs de westkust werden we getrakteerd op een paar fenomenale rotsparijen waar de oceaan constant op staat te beuken, wat weer zorgt voor geweldige waterexplosies tussen de rotsformaties. Leuke rondrit. Op een terrasje vlak bij de ferry hebben we wat gedronken en om kwart over zes waren we weer in Horta.

 

Maandag, 28 juni

Ron zou zijn computer op kunnen halen voor de lunch. Nou had hij mij flink op zitten naaien over onze laptop, dus was het tijd hem terug te pakken. En het kwam zo mooi uit: hij was dus niet klaar en eigenlijk was wat hij wilde niet mogelijk. Ik had er wel lol in. Maar ik had ook nog een paar problemen. M’n foto’s waren vertrokken en m’n adresboek van outlook had het hazenpad gekozen. Zouden ze wel even maken werd er gezegd. Na de lunch terug (zo’n ochtend vliegt voorbij) en Ron was totaal opgeladen. “ Als ie niet klaar is neem ik ‘m zo mee.”  Z’n harde schijf konden ze niet vervangen, paste niet, maar z’n RAM geheugen was wel uitgebreid. ’n Tweede handsje, maar ok, voor de halve prijs. Op mijn laptop werd uiteindelijk ook weer gezet wat ik miste, dus ik was ook gelukkig. Het was zo maar half vijf en bij het cafe’ ter plekke werd voetbal vertoond: NL tegen Slowakije geloof ik. NL heeft wel gewonnen. Een pintje gepakt, een praatje gemaakt, wat afspraken gemaakt over een HH morgen om vijf uur. We zien wel wat/wie er komt of wie niet. Die laatsten zijn dan weggezeild. Had ik al verteld dat we de afgelopen nacht hebben geslapen als marmotjes? Zelfs Ron was laat en dat zegt wat.

 

Dinsdag, 29 juni
Ron begint langzaam maar heel zeker zijn spullen bij elkaar te zoeken. Dat wil zeggen dat hij zijn kooi helemaal uitgemest heeft. Even bij de havenmeester langs want we hoorden dat de Boekrah van Gerard gaat vertrekken en we willen wel in zijn box. Dat lukte niet, want we zijn te groot, maar we kregen wel een andere plek en wel op de B steiger Nr 9. Prima plek. Om half vijf sjouwden we naar het terras van de haven omdat Ron alle bekende boten had uitgenodigd voor een afscheidsborrel. De volgende boten/bemanningen kwamen aanzetten:
De Bonnie (Tommy, Helene), de Sea Otter (Heather en Jonas), de Netjer (Jeroen en Sylvia + Daantje), de de Boekrah (Gerard en Maarten) en Fred (van de Buster). \het werd een gezellige zuippartij. Ron had een rekening geopend en mocht bij het afrekeken de somma van 40 Euro betalen: ’t is hier niet duur. Met z’n drieeën een afscheidsetentje genoten en daarna in de kuip nog even (!) bijgepraat (!).

Woensdag, 30 juni
Ron was alweer op tijd tussen de vette lappen vandaan, maar wij ook. Hij had alles al ingepakt en kreeg met moeite z’n wieltjestas door het deurtje van de achterkajuit. Maar het lukte. Bij de Customs hebben we Ron uitgecheckt (wat een farce, die klojo wilde z’n tas doorzoeken en stuitte op een wal van vuile onderbroeken (onderbroekenfeteshist?). Daar was ie dus redelijk snel klaar mee. Met de taxi naar het vliegveld alwaar geen restaurantje was voor een afscheidskopjekoffie. Langs de weg, zo’n 300 meter terug vonden we er wel een en daar genoot Ron nog even van z’n laatste kopje koffie espresso voor 60 cent. We gingen even na twaalven met een taxi weer terug aan boord. Vanmorgen vertrokken er vloten boten. Drie NL schepen die al een jaar met elkaar optrekken, gingen weg, de Boekrah stak van wal en zelfs de Netjer gooide los. Ook de Bonnie stevende naar buiten.  Goh, ineens een hoop minder bekende boten.  Heather en Jonas kwamen even langs om te vragen of we gezamenlijk zouden kunnen gaan eten. Ze willen morgen naar Sao Jorge, een afstand van zo’n 25 mijl. Dat bracht ons wel aan het denken: toch ook wel leuk om even een ander eiland aan te doen nu we hier toch zijn. We zien wel.

 

---

Er zijn al 10 reacties geplaatst. Plaats ook een bericht.

---

Naam
E-mail adres (optioneel)
Onthoudt naam en e-mailadres
Bericht

   

---