zeilbootzwit.nl

mei 2010

Geschreven op 31 May 2010 23:00

 

Volg Zwit op Twitter @ZeilbootZwit

 

30 MEI STARTEN RON, ANNEK EN HANS AAN HUN OVERSTEEK NAAR DE AZOREN. 

 

De terugreis naar Europa is begonnen!

 

Als je wilt zien hoe de Zwit door 42 knopen wind (Bft 9) westwaarts is gezet tijdens de tocht naar Bermuda, kijk dan op www.shiptrak.org. Vul bij callsign in: PA3AAL en druk dan op View all. Die slinger naar links is de storm van 24 uur lang.

 

Zondag, 2 mei

Bart had vanmorgen pech, toen hij voor een grote boodschap het toilet gebruikte, bleek die niet door te pompen. Dus de puts gepakt, een 1,5 liter fles gescalpeerd en daarmee de pot leeg geploeterd. Toen ik dus uit m'n bedje kwam lag er een uitdaging: hoe krijg ik dat ding weer aan de gang. De oplossing bleek te zitten in  het niet goed functioneren van de aan- en afvoerklep bovenop de Jabsco pomp. En die uitdaging was snel opgelost. Het loopt dus weer. Na het ontbijt stond de volgende taak op het programma: de windmolen stond nog steeds een beetje uit het lood en ik wilde ook plastic ringetjes ertussen zetten. Ook dat probleem werd aangepakt en opgelost. Vervolgens werd Bart ingewijd in de servecing van de motor: koelwaterfilter nakijken en schoonmaken, saildrive olie nakijken, motoroliepijl nakijken en koelvloeistofpijl nakijken. De laatste behoefde enige aanvulling met coolant, een koelvloeistof in het warmtewisselsysteem. De motorruimte schoongemaakt en gecontroleerd op gelekte olie en water. Alles ok. Daarna vanwege alle vermoeienissen met z'n drieën maar een stukje rond de boot gedreven. Om 15:00 uur komt de Torum langs, we hadden afgesproken naar de Sun Set Bar te gaan. Die ligt recht onder de plaats waar de opstijgende vliegtuigen starten. Hilariteit rondom: handdoeken, surfplankjes, zonnebrillen, alles vliegt weg als een groot vliegtuig start. Het is DE attractie van de Sun Set Bar. Wij vonden het maar matigjes, dure drankjes en een hoop elektronische herrie die ze hier muziek noemen. We vonden nog een ander barretje in de buurt met minder herrie en goedkopere drankjes voordat we de terugweg aanvaardden via de Departure en Arrival Hall van het vliegveld. Terug met de dinghies leverde voor Mieke en klein probleem op: het waaide aardig en hun bootje nam een golf en Mieke kukelde achterover de dinghy in. Aan boord werd de maaltijd genoten en de dag door gesproken. Morgen hebben we een huurautootje voor een Island Tour en boodschappen inslaan.

 

Maandag, 3 mei

US$ 425,-!!!!! Maar laat ik bij het begin beginnen. We waren om kwart over negen bij Blondie van het Business Point waar je met alles wat bootjes betreft terecht kunt. Twee zakken was achter de deur geschoven en dat is morgen klaar. De huurauto kwam wat later dan verwacht en we moesten meerijden naar het verhuurpunt, hij moest nog nagekeken worden, gewassen en alle schades aangetekend en toen konden we vertrekken. Om het Juliana vliegveld heen richting Franse kant. Over Sandy Ground naar Marigot alwaar we bij de Capitainerie nu wel uit konden klaren. Het was nog te vroeg voor een kopje koffie en Gran Case ligt vlak bij dus stoven we derwaarts. We streken neer in een Italiaans restaurantje voor een kopje Lazarro koffie en dat is echte koffie kan ik je verzekeren. Een mooi uitzicht over de baai met verschillende ankeraars. We wilden meer zien en reden noordwaarts maar voor dat we er erg in hadden zaten we al in Oriënt Bay, waar kleding is toegestaan. Daar hebben we de lunch genoten. St Maarten - St Martin hebben geen mooie natuur of regenwoud om trots op te zijn: ergo, het is eigenlijk een oninteressant eiland. Aan de oostkant hadden we zicht op Tintemare en Iles Fourchue en St Barths. Fraaie golven, vond Bart met een blik in zijn ogen van: ik weet alles van golfsurfen. Nog even langs Oyster Pond waar we de Jacuzzi van Bram en Annemie zagen liggen. De rit ging verder naar Philipsburg, we hebben Bart nog wat onbekende straatjes laten zien en daarna ging het verder naar de Grand Marché. En daar vrienden, werd een deuk in het budget geslagen, niet gezond meer. $ 425,- dus. Maar ja, het moet, je kan als je dagen onderweg bent op zee geen boodschappen doen. Daarbij probeert Anneke zoveel in te slaan dat we in Bermuda weinig bij hoeven te kopen omdat het daar schreeuwend duur is. De dinghy lag bij het Shell station inmiddels (vanmorgen van Simpson Bay Marina daar naartoe gevaren door Anneke en Bart) en daar konden we de boodschappen in twee keer heen en weervaren naar de Zwit meekrijgen. Er staat nog drinkwater in de auto, maar dat komt morgen wel. We hebben om half zeven de zooi aan boord en de pijp uit, auto geparkeerd en allemaal weer aan boord. Man, wat een vermoeiende dag, maar wel veel gezien.

 

Dinsdag, 4 mei
De planning is nog steeds om morgen te vertrekken, maar het weer is beroerd. We hebben slecht geslapen, de windmolen werd afgezet vanwege de puusters wind, regen bij tijd en wijle: het is nog geen weer om 900 mijl te varen. Bart en ik naar de kant met de dinghy, Bart ging door naar Simpson Bay Marina en ik kwam er achteraan met de huurauto. Ingeleverd bij Blondie, weer wat dollars gepind, brood gekocht en terug naar Anneke die solo op de Zwit zat maar het druk genoeg had om ruim 400 dollar te stouwen. Dat zag er allemaal al goed uit. We kopen een dag internet en zien dat donderdag vertrekken een veel  betere optie is dan morgen. Daarna geeft de accu van de computer het op. Ik probeer van alles, maar zelfs op 220 volt via de omvormer krijg ik de zaak niet aan de praat. Nog wat exercities later begint de accu op te laden. Maar het is niet goed. En dat willen we eigenlijk niet. Morgen maar eens naar een computershop om het probleem voor te leggen. We doen nog wat laatste inkopen in Grand Marché bij het Casino en hebben dan dat deel helemaal klaar. ’s Middags rond de boot bezig geweest onder andere met de laatste handwas. Om vijf uur zijn we naar Lagoonies gevaren voor een afscheidsborrel. Mieke en Bert en Cheryl en René waren er ook. Zo vliegt zo’n dag weer voorbij.

 

Woensdag, 5 mei
We hadden toch echt een probleem met de laptop, het werkte niet zoals het moest. Bart en ik naar Simpson Bay Marina want daar zit een computerjongen die er verstand van heeft hadden we gehoord. Nou had ik vanmorgen de laptop al weer eens opgestart en toen liep het allemaal weer, dus ik was niet zeker of deze wizz kid iets voor me kon betekenen. Hij meende dat het wel aan 500 verschillende oorzaken kon liggen, dat waren me er 499 te veel. Terug aan boord had Anneke de toiletten weer schoongekuist en na het opstarten van de computer bleek dat alles naar behoren werkte. Eén probleem minder. Na de lunch anker op en naar IWW om water te tanken, dat is het laatste wat nog niet helemaal vol zit. 139 gallon voor $ 20,40: voorlopig hebben we genoeg. De boot weer op ongeveer dezelfde plek geankerd. Hans Duindorp had ons uitgenodigd voor een afscheidsdrankje en daar moesten we even gehoor aan geven. Fred Buster, of all persons, kwam langs varen en werd ook aan boord uitgenodigd, hoe bestaat het, wij dachten dat hij al lang en breed in Nederland zat. Dat was ook wel zo,maar was met een nieuw schip toch maar weer naar de Carieb gevaren. Buitengewoon gezellig. Maar ook de Torum wilde ons (voor de zoveelste keer) even ten afscheid knuffelen. Daar zat Gerard weer aan boord en ook dat werd heel gezellig. Het is inmiddels 20:00 uur en we gaan zo een hapje eten. De planning voor morgen? Om 09:00 uur door de brug en dan even aan een vrije boei om de laatste voorbereidingen te treffen en dan zijn we weg. Op naar Bermuda!

 

Donderdag, 6 mei

En zo kwam het ook. Om 09:00 uur door de brug en een boeitje gepakt om de rest van het schip klaar te maken. We werden uitgezwaaid en getoeterd door alle vrienden en bekenden. De marifoon reutelde nog wat goede wensen. Precies om 11:00 uur gooiden we los voor de trip naar Bermuda, GPS-afstand 862 mijl. Na een half uur op motor konden we zeilen en kon de Volvo uit. Anguilla, Prickley Pear aan stuurboord en om vier uur hadden we het laatste obstakel: Sombrero Island aan bakboord. En ja hoor, Bart zijn vurige wens werd ingewilligd: dolfijnen in de buurt! Helemaal door het dolle. Er werd een koude schotel gegeten en om 19:00 uur gingen de wachten in: Bart en Anneke naar de kooien en mijn wacht liep tot 10:00 uur. Bart nam mijn wacht over en ik zat nog een kwartiertje bij, 't is toch allemaal nieuw voor 'm. Het waait hard en de Zwit stuift er redelijk hoog aan de wind door. Het is een vreselijk rommelige zee en we worden alle kanten opgesmeten. Het log geeft zo te zien te veel aan, want het klopt niet met de GPS mijlen. Om 22:15 uur hebben we er 90 (log) mijlen opzitten: het gaat hard.

 

 

Vrijdag, 7 mei

Anneke vervangt Bart en om 04:00 uur mag ik weer. Er staan dan 120 mijl op het log en de GPS afstand tot bermuda is inmiddels 757 mijl. Het is niet comfortabel aan boord. Om 11:00 uur, na 24 uur op zee, staat het log op 172 mijl, dat kan  toch niet! GPS nog 717 te gaan. Koffie en thee drinken en maken kost veel moeite want we liggen gestaag op één oor over bakboord. In de middag neemt de wind wat af en de golven vlakken ook af. We hebben inmiddels een tweede rif staan, maar de genua vol. Om twee uur hebben we nog 700 mijl tot aan waypoint Bermuda te gaan.  't Is nu kwart over drie 's middags en ik kan nu dit stukje typen.

 

Zaterdagmorgen, 8 mei, 09:00 uur

De wind en de golfhoogte zijn  beiden afgenomen, maar Zwit ging vrolijk verder. Voor de bemanning wilde dat zeggen dat het leven aan boord een stuk eenvoudiger wordt. Je kan veel meer, onder ander dingen die je met twee handen moet doen. Bart had de eerste wacht van 19:00 - 22:00 uur, Anneke van 22:00 - 01:00 uur en daarna was ik aan de beurt van 01:00 - 04-00 uur. Hieruit volgt dat Bart ook de laatste wacht had tot 07:00 uur. Ieder dag schuift het een wacht op. Ik vond mijn 01-04 wacht ideaal: je slaapt zes uur van te voren en na je wacht nog drie uur, heel luxe. Om 16:00 uur heb ik naar South Bound 2 geluisterd. Dat is Herb Hilgensberger en die voorziet je van weersinformatie op de Atlantische Oceaan. Vanmiddag willen we bij 'm inloggen zodat we informatie krijgen over specifiek het gebied waar wij varen. Gisteravond waren we alle drie getuige van een dubbele green flash! Vannacht geen scheepvaartverkeer en we moeten nu nog 596 mijl naar Bermuda. We voelen ons prima: het zeilt goed aan de wind maar met 10-15 knopen is dat geen probleem.

We hebben onze tweede wacht nacht gehad en alles ging perfect. Net het ontbijt achter de kiezen in de kuip en Zwit vaart onverdroten voort met een snelheid tussen de 5 en 5,5 knopen per uur.

Er wordt brood gebakken, er worden klusjes gedaan en om 11:00 uur zijn we 48 uur onderweg. Anneke is inmiddels ook zeevast en kan binnen ook weer alles, da's ook prettig. Het achterste toilet geeft het op, da's balen, maar eigen schuld, dikke bult. Had ik 'm voor anker maar uit elkaar moeten halen, toen deed ie soms ook raar. De les daaruit is: zodra je problemen verwacht: aanpakken. Om 14:20 uur zien we aan stuurboord een schip aankomen. We komen erachter die hij recht op ons afkomt. De radar gaat aan en via de VHF roep ik 'm op. Het duurt lang voordat hij antwoordt en zit inmiddels op maar 1,5 mijl. Het is de BBC Canada en hij gaat z'n koers verleggen: had ons nog niet gezien, de klojo! Wilde eerst voor ons langs en veranderde dat na ons aandringen in achter ons langs, pfffft!.  We hebben nog wel een leuk gesprekje met 'm gehad. Om 16:30 uur geprobeerd in te loggen op de beroemde weerman Herb, wel alles gehoord wat hij te vertellen had, maar de Zwit werd niet ingelogd, morgen weer proberen. Daarna gaat het mis met de wind, steeds minder en minder. We zijn de hele nacht met z'n drieën aan het etteren om er een beetje de gang in te houden en op koers te blijven.

 

Zondagmorgen, 9 mei, 09:00 uur.

De enige die nog redelijk fit zijn, zijn Bart en Anneke, ik loop erbij als een zombie. Anneke heeft zich lekker gedoucht en nou ga ik onder de kraan. Even later gaat Bart poedelen. De wind is volledig vertrokken en we varen op laag toerental om te proberen het front ten noorden van ons te vermijden.

 

Even tussendoor

De ontmoeting gisteren met de stuurman van de BBC Canada leverde het volgende gesprekje op nadat hij ons weer had opgeroepen.

Wat we in vredesnaam met zo'n klein bootje zover uit de kust deden? Hij was kennelijk erg verbaasd een zeilboot te zien. We hebben 'm verteld dat er duizenden rondvaren over de Oceanen en ook ver buiten de kusten. En of het niet erg gevaarlijk was. Wij vonden van niet, maar hij had zo zijn twijfels. We denken dat hij nog niet zoveel zeiljachten heeft meegemaakt op de oceaan. Moet ie z'n radar en de marifoon beter in de gaten houden, dan ziet ie waarschijnlijk veel meer zeiljachten. Leuk gesprek.

 

 

Zondagmiddag, 13:00 uur

We hebben weerkaarten binnengehaald en die met z'n drieën bestudeerd. De tactiek die we nu uitvoeren is om oost te gaan, nu op motor want er is geen wind, zodat we de harde wind uit het noordoosten over bakboord pakken en er indien nodig voor weg kunnen lopen.

We varen nog steeds op motor, er is nauwelijks wind en wat er is komt recht vanaf Bermuda. We maken weinig voortgang en niet in de goede richting. De twee achterkooien zijn vanwege het motorgeluid niet te beslapen en we bouwen de slingerkooi op in de kajuit. Ook de voorpunt wordt kooi. Het is frustrerend dat we bijna niet richting doel kunt komen: we maken er maar het beste van.

 

Maandag, 10 mei, 11:30 uur

De hele nacht door gemotord, we zijn het aardig zat.  Het goede nieuws is dat er wind komt, natuurlijk uit de verkeerde richting, maar we kunnen zeilen en Mr Volvo mag even rusten. Om 08:00 uur varen we koers 66 graden (we moeten 7 graden) en hakken er aardig door. Evengoed zijn we blij met de rust. Na wat rekenwerk besluiten we over bakboord te gaan varen op koers 323 graden en indien mogelijk hoger, ook niet goed, maar de golven komen anders in en het zeilt fijner. Bart signaleert ineens een Portugees Oorlogschip, da's dus geen boot, maar een levensgevaarlijke kwal die zijn eigen zeiltje opblaast en met de wind meevaart.

 

Woensdag, 12 mei 09:20 uur

Even geen nieuws van ons door het slechte weer. Ik kon niet achter de computer zitten, werd er achterweg gegooid en de radio om berichten door te zenden, daar kwam ik al  helemaal niet aan toe.

Even een update van gisteren, 11 mei. In de vroege ochtend was het helemaal gedaan met de wind, maar we krijgen verontrustende weerberichten door. Was er om 06:00 uur geen wind en redelijke golven, twee uur later brak letterlijk de hel los. Tussen zes en acht uur neemt de wind gigantisch toe, we reven wat er te reven valt, maken alles stormvast en  bespreken de tactiek n.a.v. de weerkaarten. Weinig tactiek, het motto is de zaak heel houden en onszelf  in acht nemen. Overdag zitten we met z'n drieën in de kuip het angstig makend geweld te bekijken. We krijgen 42 knopen wind over ons, onder in de Bft 9! We zijn niet blij maar het moreel blijft hoog. We verwachten dat het 24 uur zal gaan aanhouden, dus willen we niet te hard in de verkeerde richting. De wachten worden anders ingedeeld: 2 uur op, twee uur af. We worden geweldig gemangeld, slapen gaat nog net alhoewel het meer liggen is. Je lijf verzet zich met ieder golf die Zwit een optater geeft.

Het feit dat je dit mailtje leest wil zeggen dat we weer gewoon aan het varen zijn, wel in een rommelige zee, maar redelijk de goede kant op. Binnen twaalf uur varen we in een hoogdruksysteem, waar de winden veel lichter zullen zijn en uit een voor ons gunstige hoek zullen komen. We moeten nog 232 mijl naar Bermuda, maar de logafstand zal langer worden.

 

Woensdag, 12 mei, nog een keer
Ik keek nog even wat aantekeningen door over woensdag. Een paar zaken noteer ik hierbij.
De zeewatertemperatuur is van 27 graden op St Maarten gezakt naar 18 graden hier. We hebben tijdens de storm alle kleding aangehad die we maar hadden. Anneke heeft Bart geadviseerd toen hij naar ons toe kwam om alleen een dunne lange broek mee te nemen, meer was niet nodig. Tsja, dat mag dan wel zo zijn, maar als je tijdens een noodsituatie (42 knopen wind) even achterop iets moet doen bij het roer en ze gooien een container water over je heen, heb je ook niets meer aan je dunne lange broek. Kortom: improviseren met kleding. Wel compleet in het zeilpak met reddingsvest en life Lines. De dag daarop dragen we nauwelijks meer dan een korte broek en een T Shirt. ’s Nachts is het koud en slapen we onder een lakentje en een fleece dekentje. 
Om 21:40 uur, Anneke heeft wacht, word ik uit m’n bedje gehaald. Een schip komt recht op ons af en midscheeps zo te zien. Van z’n navigatieverlichting zien we alleen z’n rode boeglicht aan onze stuurboordkant, heck en sternlicht kunnen we niet ontdekken. Hij nadert hard en we nemen de volgende stappen:
#1 – Radar aan
#2 – Deklichten aan
#3 – Oproepen op kanaal 16
Het nam even tijd maar toen kreeg ik antwoord. Ja, hij had ons gezien. En ja, hij zou voor ons langs gaan. No problem, sir, alles onder controle. Dat vonden wij niet. Anneke stuurt af om de aanvaringshoek te verkleinen. Ik roep weer op dat de zaak niet klopt en dat ie achterlangs moet gaan. Hij verklaart weer dat er niets aan de hand is. Ik meld dat we maar 4,5 knopen lopen en dat hij de nadertijd onderschat. Nee, dat was niet waar. Afijn, het kwam allemaal goed, hij ging achter ons langs en ik blies uit in de kuip met een Zware van Nelle (en die proef je ook nog bij Bft 9!).
Na deze middernachtelijke exercitie kunnen we ook nog zeilen! De vreugde is groot.

Donderdag, 13 mei
Overdag  werden allerlei klussen opgeknapt, de zee is nog steeds aardig ruig, maar we zijn er inmiddels aan gewend. Onder protest worden drie 10-liter jerrycans in de hoofdtank geheveld, een aardige operatie op een slingerend schip, zonder ook maar een druppel te knoeien. Daar word ik ook blij van: voldoende peut in de tank!
Tijdens Bart zijn wacht werd ik weer opgepiept. De wind was volledig weg en er moest een plannetje gemaakt worden. Het grootzeil strak en de giek geborgd op het gangboord, motor aan, 1800 toeren en tuffen maar. Heb ik weer. Maar we liggen op koers en we mogen nog 157 mijl van de oceaan genieten.
Al voor het ontbijt komt de marifoon tot leven: “Bermuda Coast Guard”. Er vindt een reddingsoperatie plaats met inzet van een helikopter. Wij kunnen alleen die kant van het marifooncontact horen, het is dus echt ver weg.

’s Middags
Het is geweldig weer. De wind zit west en we varen 32 graden recht op Bermuda aan en halve wind. De bimini is eraf gehaald, want eronder was het gewoon koud. We zitten nu in blote bast in de kuip te genieten. De ETA is morgenochtend en de weersvoorspelling ziet er goed uit. Het leven aan boord is zeer aangenaam, geen verkrampt vasthouden want we schommelen slechts matig. De snelheid proberen we onder de zes knoop te houden in verband met de aankomsttijd. Bart heeft de thee klaar en ik ga er ook van genieten.
Mijn kookbeurt, had de muitende bemanning bedacht. Voor pannenkoeken is het te ruig, dus wordt het witte bonen in tomatensaus met een hoop bacon erbij. Uitje fruiten, bacon erbij, lekker uitbakken, witte bonen in een pan, zachtjes laten warm worden en regelmatig roeren. Het nagerecht wordt meloen. Daarvoor heb ik een plankje nodig en dat ligt in de oven. De oven is cardanisch, we varen over stuurboord, de oven zit aan bakboord. Ik trek de deur van de oven open waardoor er een beetje onbalans komt. Een forse golf doet de rest en kiepert de hele koekenpan met bacon + vet achter het fornuis. Ik ben NIET voor de kook in de wieg gelegd.

Vrijdag, 14 mei
Om kwart over drie ’s nachts begint het te regenen en laat de wind het helemaal afweten: ergo de motor gaat weer aan. En om 06:11 uur, ik had weer eens wacht: LAND IN ZICHT. Ik weet zeker dat het Bermuda is. Anneke en Bart maar niet wakker gemaakt, a) is het nog heel vaag en b) is het nog heel vroeg. Lekker in m,’n eentje genieten. Nou ja, wel met een pet op een en kompleet zeilpok aan! Om 07:00 uur zijn de wachten afgelopen en kroop de bemanning uit hun kooitjes. Oh en ah roepend natuurlijk en de captain complimenteren met zijn geweldige navigatiekunsten. ’t Is niet niks midden op die grote plas zo’n laag setje eilandjes te vinden. Dank, bemanning, ik doe slechts mijn plicht! Na 7 dagen en 17 uur hebben we exact 1000 mijl op de teller (log) staan. Leuk, even later gaat het grootzeil neer, we motorren tegen een lichte bries in. Hoe meer onder de lei van Bermuda, hoe rustiger de zee wordt en, niet gering, we kunnen steeds meer kleertjes uittrekken. We trekken allen onze bermuda’s aan en tuffen om 12:00 uur St George’s binnen, de hoofdstad van Bermuda. We hadden onderweg al een hoop informatie van ons en ons schip doorgegeven aan Bermuda Radio (zendbereik 200 Nm!) maar moesten wel gelijk door naar Customs. En dat is nou aardig: je gaat er gewoon met je schip naar toe: ze hebben een douanesteiger voor jachten. Prettige ontvangst, veel schrijfwerk, sympathieke officers. Na de formaliteiten varen we naar een ankerplekje en zijgen neer in de kuip. Eerst maar eens een boterbammetje (onderweg vers gebakken) savoureren en dan maar verder zien. We genieten van de omgeving, ieder huis en gebouw heeft een wit dak van lime stone wat dient om regenwater op te vangen. Het ziet er allemaal heel netjes en leuk uit. We zijn zeer van de enthousiaste over onze beslissing Bermuda aan te doen.
We hebben 1028 mijl gevaren in 8 dagen en 1 uur.
De hardste wind was 42 knopen en dat is onderin windkracht Bft 9.
Het wachtlopen ging prima middels het systeem van de warme kooi. 3 uur op, drie uur af met twee zeekooien.
De bevoorrading was excellent: het ontbrak ons aan niets.
Klopt, we hebben echt pokkenweer gehad en wel 24 uur lang.
Maar we waren er zo overheen. We hebben ook fantastisch kunnen zeilen. Relatief veel gemotord, vond ik, maar we hadden diesel genoeg en om zinloos te liggen klapperen op een holle zee vind ik ook niets.

 

Zaterdag, 15 mei
Dat was een nachtje bijslapen! Het water was onvoorstelbaar rustig en ons gesnurk moet door de hele St George’s Harbour hebben geklonken. Uitgebreid ontbeten, idem koffie en daarna maar eens naar de kant. Dat vond Grijs geen goed idee en stopte ermee. Milieuvriendelijk doorgeroeid. Er was muziek en een schouwspel op de kant. Een dame was aangeklaagd wegens drankmisbruik en moest veroordeeld worden. Een heel toneelspel. De straf was onderdompeling in de haven, gezeten op een soort wip waarvan de ene kant, met de vrouw erop, neer gelaten werd. We hebben het niet helemaal afgekeken want ondertussen draaide er al een wasmachine bij de laundry. We hebben boodschappen gedaan in een supermarkt. Een groot assortiment maar prijzen: gigantisch! We kochten een Jumbo Bread en die is inderdaad jumbo, maar kostte ook vrolijk $ 5,20! De zeilmakerij was al gesloten: ik ben nog op zoek naar een paar leuvers voor het grootzeil. Die hadden het begeven tijdens de harde wind. Bart was op pad om z’n ticket Bermuda – New York te regelen: vandaar naar Nederland heeft ie al. De was weer klaar en terug roeien naar de boot. Anneke werkte de schone was weg en ik heb de motor van de dinghy uit elkaar gehaald, de carburateur schoongemaakt en weer in elkaar gezet. Goed, hij loopt, maar niet goed. Morgen dus maar weer proberen. De temperatuur hier op Bermuda is van de frisse, we moeten het doen met een graadje op 20 – 22. De schepen die hier binnen komen varen hebben vrijwel allemaal en gerafelde of kapot gewaaide vlag achteropstaan: je komt hier ook niet zonder een heel eind te zeilen. Morgen gaan we gewoon verder met klussen en leuke dingen doen, net waar we zin in hebben. We vinden het nog steeds heel erg mooi hier!

 

Zondag, 16 mei
Bart werd ineens heel fanatiek: het achterste toilet moest uit elkaar en weer aan de praat. Al voor de koffie begon hij de zaak te demonteren en ik zag dat het goed kwam: lekker laten stoeien. De ene slang na de andere kwam boven dek en het gewicht aan kalk wat erin zat was fenomenaal. Eigenlijk was het een strontklus. Bart en Anneke sprongen zeer spontaan het water in en ik aanschouwde het met een blik van “die zijn gek, mij niet gezien”. Ik stond achterop kalk uit de slangen te slaan en te hameren, Anneke was het voorste toilet aan het schoonmaken. De losse onderdelen werden in de azijn gezet om los te weken. Hè, hè,  eindelijk tijd voor koffie. De sloopwerkzaamheden gingen gewoon door en het losweken met azijn ook. Lunchtijd. Laat maar lekker weken die handel, wij gaan een wandeling maken over het oosteinde van Bermuda. St George’s is een World heritage site, maar de windwaaardzijde van dit deel is minder netjes. Maar de baaitjes en het landschap zijn overweldigend. We waren om een uur of vier weer aan boord middels een sputterende Grijs. Eerst maar een kopje thee en plannen hoe we verder moesten. Met een mesje en een schroevendraaier weer wat kalk verwijderd en het ziet er nu knap schoon uit. Bart wil de zaak weer in elkaar zetten en geeft aan mijn hulp daar niet bij nodig te hebben: vind ik goed. De buitenboordmotor weer van Grijs afgesloopt, de carburateur weer uit elkaar en ik meende het euvel gevonden te hebben (had ik vannacht bedacht). Ik zet dat ding weer in elkaar, monteer het weer op Grijs, slinger de motor aan en scheur er met een rotgang vandoor en ook weer terug: die is dus ook gelippaleeld. Bart heeft ondertussen het toilet weer in elkaar geschroefd en doet ritueel een plasje: het werkt als de brandweer. Tsjonge, tijd voor een forse slok.
Je leest het, lieve vrienden, het leven is niet altijd manegeur en zonneschijn, er moet ook gewerkt worden. Een zalig voldaan gevoel bekruipt ons: het leven is goed/zoet. Bermuda is geweldig.

 

Maandag, 17 mei
We hebben drie dagtickets voor de bus en de ferries gekocht. Je kunt dan 24 uur over het fraaie Bermuda rondcrossen en varen voor de prijs van $ 12,- p/p. Want a) we wilden wat meer van het eiland zien en b) er moest nog “even” een vliegticket Bermuda – New York geregeld worden en de vlucht New York – Amsterdam vervroegd. Dus eerst maar eens naar het vliegveld   want daar kun je dat soort dingen “even” regelen. Nou, dat pakte anders uit, eindeloos gebel, telefoons die neergegooid werden of niet doorgeschakeld, vijf keer hetzelfde verhaal vertellen, afijn, het bekende gebed zonder eind. Bart kwam er niet uit en was niet happy. Weet je wat, we gaan naar Hamilton (was ie zaterdag al geweest en kende daar de weg) om via luchtvaartmaatschappijen en reisbureaus de zaak te regelen. Het werd een eindeloos gesjouw. Eerst maar even lunchen. Dat kost dus  gewoon meer dan dineren in Nederland en dan hou je het nog simpel. Rondje van Bart. Via American Airlines en Delta Airlines naar een reisbureau en naar reisbureau twee. En die laatste had een oplossing tegen een acceptabele prijs. Maar wel even betalen. Wordt mijn creditcard door de machine geweigerd: wat is dat nou weer. Nooit last mee gehad en nou dit. Op naar de bank. Creditcard in de sleuf en gewoon tappen. Via het bankpasje nog een keer en daarna via Bart’s bankpasje nog een keer: hè hè, eindelijk de benodigde pecunia in de knip. Terug naar reisbureau twee en contant betaald. Bart kan vliegen! Rechtstreeks Bermuda – London Gatwick en dan naar Amsterdam. Vertrek a.s. woensdagavond 20:05 uur en aankomst in Amsterdam donderdag om 11:30 of zo. Hamilton is heel mooi, hel brits en heel schoon. Je ziet er life mannen in bermuda’s lopen met lange kniekousen en schoenen met kwastjes: ongelofelijk. Het was inmiddels een uur of drie en we hadden allen geen trek meer in culturele dingen (behalve die ene kerk, dat ene park ennehh…) en wilden gewoon naar de boot. Dat hebben we toen ook maar gedaan. Aan boord bijgepraat en geborreld vanwege deze enerveren dag. Wat is Bermuda mooi!

 

Dinsdag, 18 mei
Gistermiddag bij het dinghy dock hoor ik ineens Nederlands praten, dat moest van die boot zijn die we nog niet kennen.
“Goh, we gaan vanavond weg, m’n man moet nog even een paar nieuwe stagen vastzetten en dan zijn we klaar. Dus kom zo even een afzakkertje halen.” We hielden het beleefd af onder het motto: als je je aan het voorbereiden bent op 1700 mijl oceaan moet je niet een uur van tevoren mensen uitnodigen voor een drankje. Maar het kwam anders. Ze gingen niet weg, nee, ze kwamen naar ons toe. Leuk initiatief, welkom aan boord, we zijn net aan de koffie. Maar dat was dan ook het enige leuke aan dit stel. Ze zijn in 2007 vertrokken, maar als je hun verhalen hoorde waren ze toch wel drie keer de wereld rond geweest. Wat een fantasten, 70-80 knopen wind vinden ze lekker en golven van 12 meter spoten door de kuip. Zijn verhalen vond hijzelf uitermate interessant en zeer lachwaardig. Anneke neigde/dreigde een tweede kop koffie aan te bieden, maar begreep mijn schopje tegen haar scheentje onmiddellijk. Na drie keer aangekondigd te hebben dat ik nog wat mail moest verzenden heb ik bot de laptop aangezet en maar wat over het toetsenbord zitten rammelen. Zelfs toen duurde het lang voordat ze de hints doorhadden. Zo’n stel zijn we nog nooit tegengekomen en hopelijk is dit de laatste keer.

Het te-doen-lijstje moest nog aangepakt worden. Met de dinghy en twee zakken was naar de kant. De was in de machines, door naar de zeilmaker voor leuvers (er zijn er meer kapot) en voor $ 35,- mochten we er tien meenemen. Was weer klaar, hup in de droger en weer op sjouw. Naar de Customs, Bart moet uitgeschreven worden van de Zwit omdat hij vliegt en niet vaart. 

Het toneelstukje werd weer opgevoerd van de dronken dame die veroordeeld werd tot ducking, ofwel kopje onder in de haven. Zwart van het publiek. Hilarisch! De was was droog en Anneke en ik vouwen de handel als een goed gesmeerde machine in no time de waszakken in. Bij de souvenirwinkel moesten kaarten gekocht worden voor het thuis- en vriendenfront. Daar scoorden we ook de officiële gastenvlag van Bermuda. Naar de Zwit voor de lunch en daarna wilden Anneke en Bart weer naar de kant maar ik niet. Ik had nog wat klusjes aan boord te doen en ook geen zin meer in het gesjouw. Om kwart over vijf kwamen Ron en Jeroen een drankje halen en dat was een heel ander gesprek dan wat hierboven beschreven is. Ron is de opstapper en Jeroen de eigenaar van de Nedjer. Ze kennen elkaar al een kleine twintig jaar en het leek ze een goed plan om de oversteek samen te doen. Ze zijn vanaf de Bahama’s hierheen gezeild. Het was uitermate gezellig.

 

Woensdag, 19 mei

De dag dat Bart weer naar zijn geliefde Saskia zou vliegen. Ze hebben elkaar nog nooit voor zo'n lange periode (bijna drie weken) moeten missen. Inpakken, opnieuw inpakken, eh, m'n zeiljack moet er nog bij, dat soort dingen. Nog even een wandeling met een paar boodschappen door St George's, het fraaie oude kerkje en het huisje van de eerste zwarte pilot ('n ex-slaaf) bekeken. 's Middags met Grijs naar de kant en op dezelfde 1-day buskaart die niet afgeknipt was naar het vliegveld. Via internet had Bart zich al ingecheckt en het bleek dat het vliegtuig helemaal niet vol zat: heeft hij weer. Het vliegveld was bijna totaal verlaten. De bagage door de incheck en we hadden ruim tijd om te eten. Om kwart over zeven ging Bart naar de gate na heftige afscheidsknuffels. We zijn weer met z'n tweeën. Eenmaal aanboord overviel ons een beetje het MT Nest syndroom. Onder het genot van een kopje koffie en een wijntje filosofeerden we nog een uurtje door. Om half negen zien we de Boeing 777 van British Airways overvliegen. Niet lang daarna kruipen we ons bedje in, lakentje over en een fleece-je en we slapen een gaatje in de dag.

 

Donderdag, 20 mei

Er stond niets op het programma vandaag. We hadden met z'n tweeën even tijd nodig om weer aan elkaar en de boot te wennen. Dat heet dus een beetje rondklooien aan boord. De dieselkannetjes staan nu individueel vastgeknoopt aan de bakboordreling zodat we er een kunnen pakken zonder de andere drie los te hoeven maken. Beddengoed gelucht voor onze volgende opstapper en nog wat van dat soort dingen. Na de lunch even naar de kant voor wat boodschappen. De Netjer van Jeroen en Ron wil morgen weg en zijn druk aan het voorbereiden maar wilden ons nog graag even op de borrel zien. Het was weer leuk om de verschillende verhalen aan te horen.

 

 

Vrijdag, 21 mei

’s Morgens om 10 uur hadden we de ferry naar de Royal Naval Dockyard, helemaal aan de andere kant van Bermuda. Interessante gebouwen uit de 17^e en 18 eeuw. Deels geweldig gerestaureerd. Je vindt er van alles, van een dolfijnenshow, glasblazerij tot een Bermuda Rum Cake Factory. Er is ook een snorkel beach, maar dat was ons een beetje te commercieel. Met de bus naar HorseShoe Bay en daar wat rond gekeken. Imposante natuur. Er is gewoon teveel te vertellen over zo`n trip. Maar buiten kijf: een heel leuke dag.

 

 

Zaterdag, 22 mei

Hier komt het probleem om de hoek. Als we niet iedere dag het logboek schrijven (wat niet mogelijk was door de falende laptop, vergeet je na een paardagen wat je zo`n dag gedaan hebt. Ergo: geen idee wat er vandaag gebeurd is.

 

 

 

Zondag, 23 mei

We hebben een major problem, zoals dat heet. Onze laptop die voor alles gebruikt wordt, heeft de geest gegeven. We hebben Ron een SMS gestuurd of hij zijn laptop mee wil nemen, dan kunnen we wellicht wat regelen. Anneke heeft de beddenboel weer op ordevoor Ron die morgen invliegt. Van de Sea Otter had ik wat mineral oil gekregen met een paar injectienaalden om de kompasvloeistof aan te vullen, een enorm gepiel. Het weer van de aanstaande dagen ziet er uiterst beroerd uit, zeilwedstrijden worden afgelast, evenementen gaan niet door. Jonas en Heather komen op bezoek en we ze kregen bij ons ook een rondleiding. Ze varen met een Bavaria 38 Ocean met een middenkuip.Een totaal ander schip. Het was leuk om hun verhalen te horen. Ze wonen 1000 kilometer van de zee af in West Canada en hun boot ligt op 1200 kilometer. Ze vliegen dus zeer regelmatig naar hun jachthaven! Heel apart.

 

 

Maandag, 24 mei

Het is vreselijk weer, het waait dat het rookt. We hebben wat aan boord gerommeld, zijn even St George´s ingeweest en verder eigenlijk niets. Het is vandaag Bermuda dag en het openbaar vervoer loopt anders dan normaal op maandag besloten op tijd naar het vliegveld te gaan om Ron op te pikken. Zo gepland dat we samen nog even een hapje konden eten bij het Sushi tentje. Dat was weer overtuigend lekker. Ron landde om 18.15 uur. Het duurde even voordat hij door de douane was en tegen die tijd regende het met bakken! Gelukkig hadden we snel een bus te pakken. Grijs lag aan de kade te rukken en te trekken en vol met regenwater te wezen. Eerst even hozen, dan een stapel bagage in de boot, vervolgens Ron en Anneke erbij. Het lag diep en de golven waren hoog. Resultaat: iedereen zijknat toen we aan boord klommen. Lekker bij zitten kletsen en onder het genot van een wijntje en een klots bier was het zomaar bedjestijd.

 

 

Dinsdag, 25 mei

We klokten vandaag 43 knopen wind. En dat op anker! Er staan golven in de baai waar je niet vrolijk van wordt en we klotsen behoorlijk. Ron werd wegwijs gemaakt aan boord en vindt alles mooi. Hij had op ons verzoek een nieuwe toiletpomp meegenomen. Het voorste toilet had een haarscheurtje in de voet en dat is niet lekker. Na een uurtje sleutelen was de oude pomp vervangen door de nieuwe. Verder zijn we veel bezig geweest met Ron zijn computer om allerlei programma“s te installeren. Sailmail doet het nog niet, maar dat gaat vast lukken. Van Mirjam gehoord dat het foutje in onze site verholpen is, dus kan ik weer zelf de site opladen als we internet hebben. We zijn nu nog slechts bereikbaar via Gmail. Vanmiddag toch maar een eindje wezen wandelen in St George, Ron moet ook wel wat leuke dingen zien. Het St Peter kerkje bezocht en het door Willem III geschonken zilverwerk bekeken. Stukje dienst meegemaakt en een praatje gemaakt met de Reverent. De wind neemt soms iets af en in zo n pauze voeren we weer terug naar de boot. Er vloog weer een dag voorbij.

 

Woensdag, 26 mei

Direkt na de koffie, de wind was een heel eind gaan liggen, gingen we anker op en naar het tankstation. Water (71 gallons) en diesel 124 liter) werden erin gekiept. Terug naar de ankerplek. Koffie en daarna werd Anneke naar de wasserette gebracht en gingen Ron en ik weer naar de Zwit om te kijken of we diverse programma’s aan de praat kunnen krijgen. Het lukt nog niet erg. Om kwart over een riep Anneke ons of via de Mobile VHF da de was bijna klaar was. Ron en ik weer naar de kant en met de was en z’n drieën in de bijboot weer aan boord. Er zijn vanmorgen een  stuk of acht boten vertrokken en bij ons begint het ook te kietelen. Maar….. eerst willen we de radio aan de praat krijgen. En dat wordt nog een rotklus. Mijn laptop wordt nu via 220 volt geladen en als ie vol is willen we weer proberen op te starten. Cross your fingers.

We zijn weer een stukje verder. Langzaamaan krijgen we meer grif op de mogelijkheden via Ron z´n computer. We kunnen nu weg als het weer het toelaat.

 

 

Donderdag, 27 mei

Vanmorgen lukte het allemaal: we kregen Sailmail weer aan de praat, het lukte om weerkaarten op te vragen, de mail kregen we weg en ook binnen. Kortom: ik was een stuk gelukkiger. Daarom besloten we om met z’n drieën maar wat meer van Bermuda te gaan zien en dan is Hamilton een leuke bestemming voor toerist Ron. Met de bus er naar toe en we hadden mazzel: we pakten bus nr 3 en die rijdt een heel andere route dan de 10 en de 11. Erg leuk. Een beetje rondgestruind en daarna streken we neer bij een Thais restaurantje. Ron voelde zich geroepen om de rekening te betalen en Anneke en ik waren hem zeer dankbaar. Vervolgens hebben we veel computerzaken bezocht om bepaalde onderdeeltjes voor de laptop te kopen om het allemaal wat eenvoudiger te maken. Dat is dus niet gelukt, maar ’t geeft niet: we kunnen zenden en mailen. Onderweg nog even uitgestapt bij een grote supermarkt (we dachten daar goedkoper uit te zijn) maar dat was niet het geval. Over zessen waren we terug aan boord en konden we eindelijk eens een drankje pakken als sun downer.

Een prima dag vandaag!

 

 

Vrijdag, 28 mei 

Wat een rotweer vanmorgen, harde wind en regen. Gelukkig werd de regen snel minder en nam de wind ook af. Er werden weer weerkaarten bestudeerd en we komen tot de conclusie dat we op zondag weg kunnen. Er volgt dan een periode van weinig wind van ongeveer 5 dagen: verder kun je toch niet plannen. Onze buren van de Sea Otter of Canada kwamen even langs en hadden via een “router”, iemand die het weer bestudeert en het je doorgeeft, ongeveer dezelfde informatie: ook zondag weg. Dat is goed voor het moreel en geeft vertrouwen in de manier waarop je de weerkaarten interpreteert. Na de lunch zijn we een stuk gaan wandelen door St George’s en landden we aan bij een waterside kroegje. Dat het hier duur is hadden we toch al verteld? We moesten nog wat inkopen doen en dat gebeurde bij de lokale supermarkt. Het rookt ondertussen van de wind en we liggen te raggelen achter het anker. Het is zwaar bewolkt en soms worden we opgezadeld met een buitje regen. De communicatie klopt ondertussen en gedurende de oversteek zullen we regelmatig verslag uitbrengen op de website. We willen ook wel weg nu. We willen gewoon naar de Azoren en daar bij Café Sport een biertje happen. Daar moeten de temperaturen toch beter zijn dan hier op dit moment: ’t is gewoon verrektes koud als de zon niet schijnt!

 

 

 

Zaterdag, 29 mei 

We zijn eruit en de weergoden ook. Alle mogelijke weersinformatie hebben we binnen kunnen halen en geïnterpreteerd. We hebben overleg gehad met Sea Otter die ook weerberichten opgevraagd had: we gaan het doen. MORGEN GAAN WE OP PAD VOOR 1800 ZEEMIJLEN NAAR DE AZOREN. We hebben vandaag het laatste wasje gedraaid in de laundry, de laatste boodschappen gehaald bij de supermarkt, de laatste douche genomen en de laatste druppels water aangeschaft. De bedden zijn weer opgemaakt, de zeekooien zijn klaar, wij zijn er ook klaar voor. We hebben nog even naar het lokale toneelstukje gekeken van het ducken van een veroordeelde vrouw en ik ook mocht ook meedoen. Ik moest, als de zondares onder gedompeld was, als een gek aan het trekken om haar er weer naar boven te krijgen. Er was aardig wat publiek datvan de voorstelling genoot. Morgen gaan we uitklaren, de dinghy op dek, de bimini naar beneden, de kattenoogjes (ankerlichtjes) uit het want en nog wat kleine zaken en dan draaien we de Atlantische Oceaan op richting oost. De eerste vijf dagen lijkt het redelijk rustig te blijven, maar daarna weten we het natuurlijk niet. We gaan proberen jullie van onze ervaringen op de hoogte houden via de radio. De berichten sturen we naar ons thuisfront, die we dan vriendelijk vragen om het te kopiëren en het op de site te plakken.  

Zondag, 30 mei

We waren om een uur of acht paraat en gelijk in de dikke kleren! Man, wat is het koud! In de bijboot en naar Customs. Simpele afhandeling van ons bootje: we zijn vrij om het anker eruit te halen. Maar er moet eerst nog het een en ander opgeruimd en voorbereid worden. Met hulp van Ron ging dat als een speer. Anneke had haar zaakjes ook voor elkaar, nog even lunchen, een weerbericht ontvangen, Bermuda Radio oproepen of we uit konden varen en we kregen toestemming om de Town Cut uit te gaan. Vrijwel geen wind en een swell van 2 tot 4 voet. Eerst maar een tijdje op motor om te wennen. We worden opgeroepen door de Festina Lente en die gaat dezelfde kant op. Philip en Linda zijn aan boord en hun boot is ook 38 voet. We gaan contact houden via VHF zolang het gaat. Het vertrek was om 13:00 uur lokale tijd en de af te leggen afstand is bijna 1800 GPS mijlen. De logstand van vertrek is 19381 mijl.

 

 

Maandag, 31 mei, 13:00 uur

We zijn precies een etmaal onderweg. Het begon gisteren kompleet zonder wind en we hebben dan ook maar een uurtje of twee gemotord om bij Bermuda weg te komen. En wat denk je? Dolfijnen rond de boot! Niet een paar, nee, heel veel. We zijn natuurlijk lyrisch!. Maar het werd nog gekker. Tijdens mijn eerste wacht denk ik een boomstam schuin voor te zien. Maar boomstammen spuiten nier en dat gebeurde nu wel. Anneke en Ron sprongen als een speer hun kooitjes uit om er getuige van te zijn. Wat een ervaring! Gedurende de nacht nam de wind gestaag wat toe en bouwde de zee wat op. Het werd een stukje minder comfortabel. De lage snelheden van de eerste uren worden langzaam maar zeker ingehaald. Aan het eind van de morgen moest er echt een rif in en het gaat nu nog steeds hard. Even wat cijfers. In 24 uur hebben we 115 mijl gevaren. Het totaallog staat op 19496 mijl. We varen koers 70 graden en hebben nog 1682 mijl te gaan naar Horta op Faial, Azoren. Afgezien van wat inslingerprobleempjes gaat alles prima. We varen ruime wind en gemiddeld zo'n 7 knopen.

 

 

 

 

 

---

Er zijn al 12 reacties geplaatst. Plaats ook een bericht.

---

Naam
E-mail adres (optioneel)
Onthoudt naam en e-mailadres
Bericht

   

---