zeilbootzwit.nl

maart 2010

Geschreven op 04 April 2010 16:58

 

Vrijdag, 12 maart vliegen Anneke en Hans weer terug naar de ZWIT. Het wordt hun laatste vlucht naar St Lucia,  Caribbean , West Indies.

 

 

Steeds meer medezeilers tonen interesse in ons boek "Plannen in het zand" wat eind dit jaar zal gaan verschijnen.

Dit boek is dus GEEN kopie van het logboek wat jullie hebben gelezen via internet, maar speciaal geschreven als boek!

Inschrijven kan nog steeds: stuur een email naar info@zeilbootzwit.nl met naam, adres en gewenste aantal: het wordt een flitsend verhaal!

 

 Donderdag, 4 maart

De tijd vliegt, over iets meer dan een week zitten we alweer in St Lucia. En daar is het zo’n 28 graden: dat scheelt een stukje met hier. De planning klopt helemaal, maar we zijn niet in staat om al onze vrienden en bekenden life te ontmoeten. Dat vinden we niet leuk, maar het is de strakke waarheid. We genieten van de kleinkinderen, we passen op, we hebben verjaardagen te vieren, we moeten allerlei zaken aanschaffen die we niet in de Carieb kunnen krijgen en dus gaan meenemen. Vijf-minuten-maaltijden bijvoorbeeld. Maar ook kaas, chocoladehagelslag, nieuwe solarlampjes voor aan de achterstag, een setje HSS boren en ga maar even door. Op naar St Maarten dus waar de boot uit het water gaat voor de laatste schrobbeurt voordat we aan de oversteek naar Europa beginnen. We vinden het beiden spannend maar het idee dat we met een bemanning van drie varen geeft een stukje rust in de tent. Na je wacht van drie uur lekker zes uur slapen in plaats van de drie die we gewend zijn: puur genot toch?

We hebben hier genoten van erg koud weer, enorme files, bergen sneeuw, arrogante politici, een vallend kabinet, gemeenteraadsverkiezingen en dus nu de aanloop naar de landelijke verkiezingen. Agnes Kant heeft de deur dichtgetrokken en Jan Marijnisse in tranen achtergelaten. Wouter heeft schrikbarend verloren en weet het zo te draaien dat het het begin van de wederopstanding is. Jan Peter, ook verliezen, wil wel weer minister-president worden: wat een gotspe! Hoe gaan ze op 9 juni een kabinet in elkaar spijkeren? Ik denk dat tegen de tijd dat wij terug zijn in Nederlandse wateren er nog steeds geen kabinet is. Read my lips!

 

Zondag, 7 maart

Afgelopen vrijdag zijn we naar Monster gestoven om Saskia persoonlijk te feliciteren met haar verjaardag. ’s Avonds gezellig zitten bijborrelen met familie en vrienden. Na een gezonde ontnuchterende nachtrust togen we de volgende morgen naar Kijkduin alwaar Bram en Anja (www.tarpan.waarbenjij.nu) resideren. Ze hebben weer wilde plannen! Op hun track record staan: 1 x rondje wereld + 2 x rondje Caribbean. En ze hebben er weer zin in. Plannen? Nou, heel vaag. We kregen spontaan hun zeekaarten mee van de Noord Atlantische Oceaan en detailkaarten van Bermuda en de Azoren, perfect dus. Alleen moeten we ze weer inleveren ergens langs de Engelse Zuidkust, dus dat wordt via de radio afspreken waar, hoe en wanneer we elkaar kunnen ontmoeten: spannend, en wat een vertrouwen in ons!

Vandaag was de dag van de Koster Reünie: helaas wat afzeggingen door ziekte. De ontvangst was bij Steven en Mirjam en daar werd de uitgebreide lunch geserveerd: hééééél lekker en gevarieerd. Dat kun je ook rustig aan ze overlaten! Om half twee stond Sonsbeekpark-gids Frans voor de deur voor een begeleide rondwandeling door, je raadt het, het Sonsbeekpark. Interessant en leerzaam. Na deze guided tour klommen we in de automobielen voor een High Tea bij www.dudok.nl in het centrum van Arnhem. Goh, da’s prima, kan ik je vertellen. Ik ben niet zo van de thee, meer van de koffie, maar met alle toeters en bellen erbij een smakelijke happening. Daarna was het tijd om afscheid te nemen en dat valt dan voor Anneke niet mee! Sommigen van dit gezelschap Kosters zien we pas weer als we terug zijn met de Zwit in Nederland! Karin en Steven, de initiators van dit “regelmatig” terugkerend fenomeen, bedankt voor jullie initiatieven.

 

Woensdag, 10 maart

De vertrekdag uit Nederland nadert met rasse schreden. Island Water World op St Maarten heeft bevestigd dat de boot er half april uitkan voor een onderwater poetsbeurt. Het huis is gestoft en gezogen, geplikt en geplozen, de ramen gedaan, de was is schoon en in de kast. De bestelde zeekaart van de Atlantische Oceaan is binnen, de tickets en de paspoorten zijn tevoorschijn gehaald en de treinenloop bestudeerd. Voor de auto is weer onderdak gevonden. De grote tas met wieltjes (81 liter) staat weer in de kamer en wordt langzaam maar zeker gevuld. Morgen de laatste zaken regelen, het huis afsluiten, water idem en dan naar Arnhem de kleinkinderen van school ophalen. We eten en slapen er ook. Steven heeft aangeboden ons vrijdagmorgen heel vroeg naar Station Apeldoorn te brengen, van daaruit hebben we een goede verbinding naar Schiphol. Om 09:20 uur vliegen we naar Londen en twee uur later vliegen we door naar St Lucia alwaar ons andere huis op ons wacht. We komen vrijdag om een uur of vier (16:00 u) aan en zijn dan waarschijnlijk om een uur of zeven aan boord. Korte broeken aan en een shirtje om even een koud biertje te kopen en dan op tijd naar het bedje.

 

Vrijdag, 12 maart 2009
Hoe het ging van Nederland naar St Lucia? Vrijdagmorgen brachten Steven, Eline en Nord ons weg naar station Arnhem. We moesten de trein van 06:17 uur hebben en die haalden we natuurlijk riant. Heftig uitknuffelen and off we go. Rechtstreeks naar Schiphol en dat is wel handig als je zware bagage hebt en dat hadden we! Op Schiphol werden we verrast met het licht wat uitging in de trein terwijl wij nog druk doende waren onze spullen naar buiten te slepen. Ik had de zwaarste koffer op het perron staan en wilde net Anneke helpen haar bagage naar buiten te werken toen de deuren zich sloten. De trein stond op het punt weg te rijden! Anneke klopte heftig op de bestuurderscockpit en ik brulde m’n longen uit m’n lijf om de deur weer open te krijgen. Gelukkig had een bijdehante controleur het in de gaten en kreeg ik mijn Anna + bagage terug van het NS! Vertrekhal 3 was ons doel, we hadden via internet al ingecheckt en stoelen gereserveerd: niets in de weg dus. Jawel, alleen dat mijn bagage de limiet duidelijk overschreed. Dat kostte wat overredingskracht maar geen extra geld gelukkig. Wat kan je van een vlucht zeggen van ruim tien uur en twee uur wachten in London Gatwick? Lang, da’s alles. Brittish Airways leverde bevroren broodjes zalm en ook andere onderdelen van het geserveerde waren niet om over naar huis te schrijven. Maar wij klagen niet, we halen gewoon een extra drankje ter compensatie. Keurig op tijd landden we op Hewanorra, het internationale vliegveld van St Lucia. Een taxi was gauw geregeld en om kwart over zes waren we aan boord van ons smerige scheepje. Dat konden we bij het afnemend licht nog net zien. Alle spullen aan boord en een koud biertje halen bij Café Olé. Nog even een klein hapje geregeld en om negen uur lokale tijd (02:00 uur NL tijd) kropen we ons kooitje in. Warm, dat wel. Zo rond de dertig graden, maar het koelt ’s nachts wel af, hoor.

Zaterdag, 13 maart
We waren voor zevenen al druk aan het werk, dan is het nog niet zo warm en we hadden ook geen slaap meer. Eerst de bijboot oppompen (ligt op ’t dek) en vervolgens te water laten. Dan heb je de ruimte om op het dek te gaan knoeien met water. Zout water dus, want er is nog steeds een geweldig watertekort. Ondertussen de voorste tank met de slag vol gedruppeld. De achterste tank moet met jerrycans, de slang is te kort. Kortom, we hebben ons drie slagen in de rondte gewerkt en om een uur of twaalf zag alles er weer toonbaar uit. Na de lunch hebben we nog wat klussen gedaan en toen vonden we het mooi geweest. Bij restaurant H2O is een zwembadje en dat lokte ons wel. Lekker rond gepoedeld. Daarna naar de doucheruimte om de haartjes en het lijf aan te pakken. Aan boord ons eigen happy hour aangericht en op tijd gegeten. Om negen uur lagen we in ons kooitje. Moe maar tevreden, heet dat.

 

Zondag, 14 maart
Aangezien we gisteren heel hard aan de boot hebben gewerkt en het vandaag ook nog eens zondag is, besloten we maar eens uitgebreid…….. boodschappen te gaan doen. Waar we nu liggen in de Rodney Bay Marina zijn we maar een kort stukje verwijderd van Super J, een uitgebreide supermarkt waar we nog niet alles kunnen vinden wat we nodig hebben. Maar de boodschappenkar zat vol en vervolgens de dinghy ook. Anneke stouwde het geheel weer onderdeks en er was weer rust in de tent. Ik viel in slaap boven een boek en dat is niet goed dus besloot ik om even horizontaal te gaan. We gaan zo aan de Thaise kip en zijn beiden benieuwd wanneer we vanavond ons nestje weer opzoeken. Vanaf hier naar Nederland vliegen heeft minder impact dan van Nederland naar de Carieb, denken we.

 

Maandag, 15 maart
We waren er vanmorgen vroeg bij. Traditiegetrouw zijn we vannacht weer gewelddadig gestoken ondanks alle voorzorgsmaatregelen. Vaak een probleem als je in  een haven ligt: de wind staat nooit lekker door het interieur waardoor insectjes binnen door blijven zweven.
Anneke aan de handwas en ik schepte de tanks en jerrycans helemaal vol. Naar Custom & Immigration om uit te klaren en naar de Marina om af te rekenen. Om half twaalf voeren we de Marina uit en een half uur later lagen we achter ons anker in de Rodney Bay. Lekker de wind door het schip en zelfs een paar druppels regen! Het waait aardig en we schommelen redelijk maar we zijn gewoon blij dat we de haven uit zijn. Het log zat natuurlijk vast en dat heb ik even gerepareerd. Dit keer zat er geen krabbetje in, maar een klein visje die de zaak vasthield. Anneke zit in deel een van de Stieg Larsson Trilogie te lezen en ik heb net deel drie uit: geweldig, wat een plot.

 

Dinsdag, 16 maart

Om 10 uur ging het anker omhoog tegen 24 knopen wind in. Dat vraagt stuurmanskunst en dat doet Anneke dan gewoon maar: richting anker sturen, niet te veel gas anders vaart ze er over heen. Het werkte weer prima. Er zat zuid in de oostenwind en dat wilde zeggen dat onze koers ruim bezeild was. En het ging hard! Martinique was helemaal niet te zien en dat duurde nog twee uur voordat het uit de heiigheid opdook. De planning stond op Grand' Anse d'Arlet. Een leuke baai en maar 26 mijl varen hemelsbreed. In de lij van Martinique, na zo'n drie uur heerlijk zeilen, zakte de wind wat in en kregen we tegenstroom plus achterop komende golven. Dat vindt de stuurautomaat niet lekker dus stuurden we om beurten een stukje. Om twee uur stuurden we de baai in en een kwartier later lagen we. Maar kanonneh, wat staat er hier een swell. We worden door elkaar geslingerd niet normaal meer.  We beseffen dat we gewoon stom hebben gehandeld:  we hadden gewoon even verder moeten varen de Baai van Fort de France in en dan hadden we waarschijnlijk veel minder last gehad. Maar ja, als je alles van te voren weet…. Maar het was wel een mooie zeiltocht!!!

 

 

Woensdag, 17 maart

Het is niet waar wat ik nu ga schrijven. We lagen om kwart voor negen in bed! Het leven aan boord is zittend of staand geen optie, we worden alle kanten opgeslingerd. Liggen is het parool.

We vielen als blokken in slaap naar later bleek. Gedurende de nacht werd het wat rustiger en konden we de verkrampte spieren wat rust gunnen. Om half acht (!) waren we uit onze kooitjes en zag de wereld er heel anders uit. Nog wel wat gerol van de boot, maar daar kunnen we wel tegen. We vinden het een mooi baaitje after all. We besluiten maar even in te klaren dus naar de kant en achter de computer bij P'tit Bateau, een restaurantje vlak bij het dinghy dock. Snel en probleemloos. Stokbrood kopen en daar vonden we ook Camping Gaz tankjes. Wat dat kostte, was onze vraag. € 12,-, was het antwoord. Hallo, in Nederland € 28,- voor hetzelfde tankje. Maar wat kost nu een complete tank plus inhoud? Geen idee en ze was ook niet van plan het uit te zoeken. Op naar de concurrent: hetzelfde antwoord! Niet te geloven! Kunnen ze wat omzet maken, geven ze niet thuis. Afin, niet ergeren, maar verbazen! Oh ja, gisteren hebben we een klasje dolfijnen gezien achter de boot: ze waren nog in opleiding want alleen hun vinnen kwamen boven water. Aan vogels zagen we de tropical bird, fregatvogel en de booby. Hier in de baai zien we regelmatig zeeschildpadden, erg leuk om te zien. Het weer is wat omgeslagen, niet zoveel wind meer, maar er staat nog wel wat deining. Morgen willen we naar St Pierre voor vers fruit en om uit te klaren.

 

Donderdag, 18 maart
Het deinde lekker en het waaide braaf in de baai. De Zwit werd klaargemaakt voor weer een stukje zeilen. Om een uur waren we los van de goede ankergrond en bliezen de baai uit. Even erna overviel ons het landeffect van de omringende bergen; weinig voortgang. Eenmaal uit de windschaduw staken we met hoge snelheid de Baai van Fort de France over en hadden we Case Pilote aan stuurboord. Het bleef maar treinen met een mooie knik in de schoot. Niet te dicht bij de kant anders heb je weer last van de valwinden en windschaduw. Mont Pelée is van grote afstand al zichtbaar, dus kaarten heb je niet nodig. Om vier uur pakte het anker de grond op 3,5 meter water onder de kiel. We verwachtten weer vreselijk aan de rol te gaan zodra we op anker lagen en dat pakte ook zo uit. Iedereen gaat tekeer als een op hol geslagen stoomcarrousel. Maar wat een fantastische zeiltrip was het vandaag weer!

Vrijdag, 19 maart
We hebben wel goed geslapen, het gerol werd allengs minder. De enige storende factor was het steekbeestjes-gebeuren: we werden aardig gepakt ’s nachts. Spuiten en insmeren heeft maar een beetje effect: ze weten je onbeschermde delen te vinden! We hebben wat boodschappen gedaan, we hebben boven het markthalletje heel lokaal geluncht en we zijn uitgeklaard. We kunnen legitiem weer verder. Na het avondeten werd het enthousiasme een beetje minder: de swell zette op volle kracht in en het was bal aan boord!

Zaterdag, 20 maart
De wekker stond om 06:00 uur want we wilden om zeven uur varen. En we wilden ook wel weg want we werden door elkaar gesmeten dat het een aard had! Dus om zeven uur voeren we van St Pierre, Martinique weg. We hadden een 54 mijl voor de boeg naar Dominica, Prince Rupert Bay. Het eerste stukje was er wat windschaduw, maar eenmaal daarbuiten brandde de Zwit pas echt los. Het ging hard, heel hard. Wind tot 31 knopen en hoge golven. Het goede nieuws is dat we de wind schuin achter hebben. We moeten over zo’n 30 mijl heel open water tussen de eilanden Martinique en Dominica passeren en dat ging met geweld. Vlak voor Dominica werd het andere koek: vreselijke hoge golven van recht achter spoelden om Dominica heen en sloegen de Zwit voortdurend uit de koers. Zeilminderen was geen optie, op de hand sturen wel. In de lei van Dominica werd het wat rustiger en kon Maatje het weer aan: een zucht van verlichting ging door ons heen. Toch nog 20 mijl te gaan naar de noordpunt van het eiland. Halverwege zwaar stroom tegen en ook de wind kwam opeens van voren: we kennen dat. Op motor dus en zo tuften we de laatste uren naar de ankerplek. Ik had niet verwacht dat het zo druk zou zijn, ongelofelijk: we tellen zo maar 40 schepen. Op anderhalve meter water plompt om 16:45 uur het anker erin en we liggen. Redelijk schommelvrij. Als dit zo blijft hoor je ons niet klagen. Op het log hebben we ruim 49 mijl gevaren. We hebben gemengde gevoelens over deze trip, het was wel erg ruig bij tijd en wijlen. Aan de andere kant een groot gevoel van voldoening: we hebben het toch maar weer geflikt met z’n tweeën.

Zondag, 21 maart
’t Was gewoon een stralende dag, heerlijk weer, geen vuiltje aan de lucht. Vanmorgen hadden we een boat boy naast ons die kaartjes verkocht voor de wekelijkse BBQ bij Big Papa’s Restaurant. Natuurlijk wilden we dat! Met z’n tweeën voor EC$ 100,- (€ 26,-) eten en drinken, daar kun je het gas niet voor aansteken. De fruitboy kwam aanpeddelen op z’n surfplank en leverde de bestelde grapefruits af: 5 stuks voor EC 7,-, zo van de boom. Een andere surfplankverkoper vond dat ons Dominica vlaggetje er niet uitzag en dat was ook wel zo. We hebben nu een mooie nieuwe in het want hangen. Het enige minpuntje overdag was de knetterharde muziek vanaf de kant. Het begon met redelijke muziek maar dat veranderde rap in rap. Om 19:00 uur stoven nesten dinghies richting Big Papa’s waar de BBQ’s al flink opgestookt waren. Het was druk, gezellig druk. We ontmoetten Mats en Ingela van SY Elin Alida uit Zweden. We hadden ze kort gesproken in St Pierre. En hun verteld over deze BBQ avond. Leuke gesprekken.

 

Maandag, 22 maart
We liggen al twee dagen achter ons eigen anker, maar wel redelijk dicht bij een ankerboei. Door windschiftingen lagen we er vanmorgen bovenop en er dus aan vast. En dat was niet de bedoeling. Erik Alexis, de boat boy wist er wel raad mee en haalde iemand van de kant met een duikpak, snorkel en flippers. Anneke achter het stuur en ik bij de ankerlier, Erik met z’n boot bij de ankerboei en de ingehuurde duiker onder water. Dat het ondertussen spoelde van de regen was een detail! De zaak werd geklaard en we liggen nu aan de boei met het anker omhoog. En dat was het begin van het bezoek van Mr Murphy. Vanaf nu loopt alles fout. Mats en Ingela komen langs voor een kopje koffie en om daarna samen naar de Custom & Immigration te gaan. Dat kon vorig jaar nog bij het police station in Portsmouth, maar dat kon nu niet meer. Het betekende een extra wandeling van 20 minuten naar C&I in Glenvilla: lekker. Daar de zaken afgehandeld en weer terug richting boot. Onderweg bij een heel lokaal tentje gegeten. Mats en Ingela gingen huns weegs, ze wilden nog wat internetten. Wij pakten de dinghy bij de steiger en voeren naar de Zwit. Maar de voorste luchtkamer was wel erg zacht! Aan boord een sopje gemaakt en ja hoor, twee lekjes gevonden bovenop de voorste luchtkamer. Geen probleem, we hebben een reparatiesetje en dat gaan we dus even maken. Op zoek naar het reparatiespul, grote vraag: waar hebben we dat? De hele boot werd zorgvuldig uitgekamd en op de laatste plek waar we zochten vonden we het setje. Patches materiaal, twee componenten lijm, schuurspul, een kwastje en de gebruiksaanwijzing. Mooi, we kunnen verder. De patch en de lekken geschuurd volgens de gebruiksaanwijzing, vetvrij gemaakt en toen de lijm er maar eens bij gehaald. Wat denk je? Helemaal hard terwijl het flesje nog nooit open is geweest! We kunnen dus niet verder. Ondertussen zoeken naar oplossingen. Laten we even bellen met Budget Marine voor een telefoonnummer van een agent van hun op Dominica. Tja, de telefoon te lang niet gebruikt: tegoed op, geen telefoon. Via internet dan, we hebben vanmorgen een abo afgesloten. Niet on line te komen! Het is toch te gek voor woorden, wat een etter die Mr Murphy! Erik Alexis kwam even voorbij, hij wist wel een oplossing. Komt morgen wel even langs met een deskundige. Mooi, gewoon afwachten maar. Het wordt donker, geen Green Flash. We monteren het kuiplampje en je raadt het al: doet het dus niet. Alles doorgemeten en het blijkt dat er nu twee lampjes kapot zijn. Kan het nog gekker? Ik baal als een stekker, maar het goede nieuws is dat een hoop regen is gevallen en dat Dominica weer wat groener wordt zoals het hoort.

 

Dinsdag, 23 maart
Er ligt een Nederlandse catamaran in de buurt en dat blijkt de Kon Tiki te zijn. Die kennen we (vaag) vanuit Willemstad, Curaçao. Rob en Ylona voeren erop. We hebben gehoord dat Rob op Curaçao is overleden. Ze hebben een AB-dinghy achter hun cat hangen dus hebben ze wellicht een reservesetje plakmateriaal. Ylona vaart nu met Johan, een heel spontane Amsterdammer, die onmiddellijk een plaksetje op wist te hoesten. Ik blij, ik mocht het meenemen. Terug aan boord de lijm en de harder even aangekeken en tot de conclusie gekomen dat de harder het begeven had. Dubbel shit! De harder van het ene middel met de lijm van het andere middel matchte niet, dus geen geplak. Met de leeglopende dinghy en een pomp erin naar de kant voor een internet abonnement: ook geregeld. Lunch aan boord, Anneke aan de handwas. Met Ylona en Johan afgesproken dat we samen met hun dinghy naar de kant zouden gaan op jacht naar boodschappen en… plakspul. Geen plakspul. Ene Eddy wierp zich op als gids en sjouwde met hoge snelheid voor ons uit. Of de winkel had het niet of ging net dicht. Hij bood aan door te zoeken en morgen het spul te brengen. Het lijntje wat Erik Alexis had uitgezet leverde vandaag ook al niets op. Wat wel klopte? We hebben twee nieuwe lampjes voor de kuipverlichting en de telefoon is opgeladen. Bij de supermarkt was het assortiment bedroevend: wij konden er niets van onze gading vinden. Johan en Ylona brachten ons weer terug aan boord en dronken een sun downer. Dank voor de hulp. Ze willen morgen op tijd verder. Grijs heeft nog steeds een lege neus.

 

Woensdag, 24 maart
Vanmorgen geen activiteit voor wat betreft lijm voor de dinghy. Dat was even balen. We besloten om de gaatjes dan maar dicht te plakken met duct tape en verdomd, ’t werkte een beetje: we hielden wat langer lucht in de voorste drijver. Daardoor konden we naar de kant voor wat brood en eieren en zonder oppompen ook weer terug. We hadden een afspraak met Mats en Ingela bij hun aan boord. Ze varen een Bruce Robberts design van 14 meter, staal en 22 ton! Wij houden er niet zo van, wel van het uiterlijk (heel stoer) maar niet van het interieur (heel hokkerig). Mats kwam ons om half vijf halen voor een sun downer want bij ons lag de dinghy al op dek (met lekke neus). Heel gezellig en er kwamen ook nog twee Zweden/Finnen en een echte Zweed. De laatste moest een Maxi 95 afleveren boven Goteborg. We zijn weer door ons dipje heen en proberen morgen weg te komen naar Guadeloupe. Ondertussen staat er een flinke (niet verwachte) puist wind.

 

 

Donderdag, 25 maart

En ja hoor, om 07:00 uur waren we los van Dominicaanse grond en werden uitgezwaaid door Mats en Ingela. De windverwachting was tot maximaal 17 knopen wind, dus dat beloofde lekker zeilwerk. Om onder Dominica uit te komen kostte een beetje moeite, maar daarna was het feest. Zwit brulde ervan door! 15 mijl te gaan om onder de lij van Les Saint te komen en dan nog 5 mijl om onder Guadeloupe te komen. In die laatste vijf mijl ging het mis: we kregen dik 30 knopen wind voor de kiesjes en de windgenerator vond het maar niks. Hij sloeg door zijn begrenzer en dat betekent dat we 'm af moeten zetten. Anneke duikt de achterkooi in (daar zit de stopknop) en ik trek de bladen uit de wind. Het werkte niet en hij draaide vrolijk op volvermogen door. Dat was te veel van het goede en de ondersteunende dwarsstang verloor z'n rubberpakking en de hele windgenerator dreigde in het water te kiepen. Directe actie was vereist. Als een speer de zaak geschoord met de eerste de beste touwtjes onder handbereik: het spul bleef staan, god zij dank. Om half 12, je wilt het niet weten, moet de motor bij, we liggen compleet stil. Dat duurt een uurtje en wat denk je? Wind uit het westen! We varen over stuurboord! En het zeilt als een speer. Onze enige zorg is dat alle ankerplaatsen daardoor op lagerwal liggen! Het is niet anders, gewoon door naar Deshaies op Guadeloupe, de noordelijkste anchorage. We vallen er om 14:45 uur binnen en alles ligt met z'n neus naar de Caribische Zee! Om 15 uur liggen we, na 50 mijl, vast en een half uur later draait de wind waar die normaal ook zit: uit het oosten. We liggen dus ineens op hogerwal en dat is prima. Ondertussen hebben Anneke en ik de windgenerator weer perfect op z'n plaats gekregen en draait weer als een zonnetje.

We zien een cat onder NL-vlag en we kennen hem niet. Even later wel: Henri en Akke van de Waterman met hun twee kinderen en twee opstapkinderen van een buurboot. Kindertjes werden weggebracht, de marifoon als babysit en Henri en Akke kwamen een afzakkertje bij ons halen. Dit was hun tweede rondje Caribic, ja ja.

 

Vrijdag, 26 maart

Heerlijk geslapen en dat resulteerde er dus in dat we de baguetteleverancier finaal gemist hebben. Dus dat werd ontbijt met corn flakes. Om 08:30 uur kwam ie alsnog. Ook goed, lekker stokbrood voor de lunch. Even het dorp Deshaies in en daar kennen we de weg goed. Eerst maar inklaren en tegelijk uitklaren: dat kan allemaal op de Franse Eilanden. Grijs houdt met zijn duct tape de lucht aardig vast dus we kwamen zonder kleerscheuren weer aan boord. Klusjes aan boord gedaan. De baai loopt weer vol, we zien een Nederlandse boot binnenkomen en we zien de Sea Warrior ook om de hoek komen. Sue, Scott, Jane en Sam met hun stalen tweemaster. Ze kwamen even langs om gedag te zeggen en om vuil weg te brengen, maar dat laatste lukte niet. Het was heel gezellig aan boord. We maken zelfs plannen om morgen samen naar de Jardin Botanique te gaan. We zijn er al geweest, maar hadden toen geen fototoestel bij ons, en vonden het heel mooi. 09:30 uur is de afspraak. De pizza gaat nu in de oven.

 

Zaterdag, 27 maart
Om 09:20 uur lagen Sue, Sam en Jane naast onze boot. Scott moest verstek laten gaan wegens lower back aches: ik weet er alles van. Gevijven naar de kant en  sjouwen naar de Jardin Botanique. ’t Was sjokking hot tijdens de klim naar boven, maar dan krijg je ook wel wat. Nou ja, krijgen, € 29,00 met z’n tweeën. Maar het is fantastisch mooi. Onderweg naar boven treiterde Sam z’n zus een beetje door haar een kick at the ass te geven, maar dat had ie beter niet kunnen doen. Z’n slipper sprong kapot en hij moest dus verder op een slipper en een blote poot. Maar geen kik, hè! We hebben met elkaar genoten van de tuin en werden ook nog prettig verrast door een hoosbuitje. Anneke wist dat het toiletraampje aan boord openstond en vreesde dat het raampje boven de keuken ook open stond: beiden bleken waar te zijn. In de stromende regen liepen we weer terug naar de dinghies. Grijs was nog steeds bevaarbaar, zij het slapjes. Aan boord stortten we ons in de dweilpauze. Het bleef ondertussen gewelddadig regenen: voor ons een reden om in zwembroek overal kannetjes neer te hangen om water op te vangen. In no time hadden we z’n 25 liter te pakken wat we prima kunnen gebruiken voor de handwasjes en de plantenspuit. Na een zoutwaterbad douchen we niet maar sproeien we ons af met de plantenspuit, heel efficiënt. Om een uur of vijf naar de kant voor boodschappen, het was net een beetje droog. Vlug het een en ander gescoord in een nieuw supermarktje met een beter assortiment dan de Spar. Ondertussen draait de Zwit als een drol in de pispot en hebben we geen idee waar de wind vandaan komt, want die is er gewoon niet.

Zondag, 28 maart
Regenen vannacht, niet te kort. We hebben alle emmertjes en kannetjes vol en dat is lekker voor een ongebreideld zoetwaterbad. We besloten om nog maar een dagje te blijven vanwege wat spierpijn, algehele lamheid en het ligt hier wel lekker rustig. Daarbij hebben we geen haast. De Sea Warrior begon rondjes te draaien op de ankerplaats op zoek naar een betere plek voor een internetverbinding. Ze liggen nu wat dichter bij de kant. Ik vond dat ik ze wel even kon helpen met onze antenne en software en voer er even naar toe. Ze waren er wel gelukkig mee. ’s Middags weer allerlei klussen opgeknapt: je blijft aan de gang om alles gaande te houden. Het was weer onze wasbeurt vandaag en daarvoor hadden we zoals reeds beschreven plenty zoet water. Alles weer schoon. We hebben de dinghy op dek en zijn klaar om morgen verder te gaan naar Antigua. Alleen hebben we onze antenne nog niet terug en daar baal ik een beetje van.

 

Maandag, 29 maart
’t Was al stikdonker toen kleine Sam de antenne terug kwam brengen, plus de code van de internetshop: konden we nog even de website updaten. Hoe het vanmorgen ging?
Om 08:00 uur ging het anker probleemloos omhoog.
“Ik hijs het grootzeil niet, hoor, er staat geen barst wind en dat wordt dus gewoon 42 mijl naar Antigua motorren.” We zijn nog geen half uur onderweg of we hebben wind en dus als een speer het grootzeil omhoog en de genua uit. Het zeilt gelijk goed en hard. Er zit een Australische boot voor ons en die loopt regelmatig uit het roer totdat hij besluit te reven. Maar dan hebben we hem ook allang te pakken! Hallo, 43 voet. Anderhalve meter langer dan wij en we lopen ‘m eruit. We zijn weer eens heel trots op ons scheepje. Ruim 40 mijl te gaan, daar rekenen we zo’n acht uur voor inclusief ankeren derin en deruit. Om een lang verhaal kort te maken: om 14:30 uur ankerden we in English Harbour, Antigua met ruim 40 mijl op het log. Als we eenmaal goed en wel liggen komt de Australische medezeiler op ons af in zijn dinghy. Hij had wat problemen gehad met z’n stuurautomaat en met de windvaanstuurinrichting, z’n TV was uit het kastje gedonderd, dat was niet zo erg, maar dat ie twee forse deuken in z’n vloer had, dat vond ie maar niks. De Zweden/Finnen van de 24^ste liggen hier ook en een ervan kwam ook even langs voor een praatje.
We liggen lekker achter het ankertje en we gaan maar eens aan een hapje eten denken. Overigens: wat een geweldige zeildag, we hebben er ook wel hard aan getrokken, dat beseffen we ook, maar toch, grote klasse.

Dinsdag, 30 maart
Nou, dat we lekker hebben geslapen was niet waar. De dinghy piepte op het dek, de ankerketting rommelde over z’n ankerrollen en er sloeg een zonnekleedje los. Dat alles werkt niet om een  gezonde nachtrust te hebben. Maar ja, English Harbour heeft de reputatie dat het er rollerig kan zijn. Na ontbijt en koffie werd Grijs van het dek afgetakeld en vervolgens weer eens opgeblazen. De doelen waren helder: eerst de was wegbrengen en vervolgens fruit inslaan. Er moesten ook nog wat EC$ aangeschaft worden want de weerberichten zien er ronduit beroerd uit: zowel de wind als de swell komt uit het noorden, dus we kunnen nog niet weg. En waar willen wij naartoe? Ja dus, Barbuda, koers 002 graden: noord dus. Terugvarend vanaf Nelson’s Dockyard zien we de Torum op de kant staan. Even langs om te vragen wat er aan de hand is. Ze hebben twee roeren en de ene klapperde een beetje en dat ligt dan aan de deldrin lagering. Ondertussen verbazen we ons over een hoop roeiboten die kennelijk de Atlantisch Oceaan overgeroeid zijn. We waren er getuige van dat er weer een binnenkwam: 85 dagen roeien
met z’n tweeën. Mensen, wat een klus. De snelste was er in 75 dagen en er zijn er nu nog 5 onderweg. We hebben eindelijk plakspul gevonden voor Grijs, dus dat wordt morgen plakken en drogen. Hoog  op de kant bij Bert en Mieke enige versnaperingen genoten en terug aan boord een omeletje speciaal. We liggen wat minder te raggelen dan gisteren.

Woensdag, 31 maart
De belangrijkste klus vanmorgen was natuurlijk het plakken van de voorste luchtkamer van Grijs. Alles werd zeer serieus voorbereid en toen vielen er een paar druppeltjes regen: ff wachten dus. Maar hier op Antigua komt na regen ook zonneschijn dus alras was ik bezig met de plakjob. Eigenlijk een fluitje van een cent als je de instructies maar volgt. Helaas stond er niet bij hoelang de nieuwe plakker moest drogen voordat we Grijs weer op konden pompen. We besloten dat we maar aan boord moesten blijven. We hadden trouwens met Bert en Mieke wat geregeld: ze zouden ons op komen halen om samen te lunchen. En dat was lekker en gezellig (en een beetje prijzig!). We werden weer netjes aan boord afgezet en we zien ze morgenochtend weer om samen een snorkelstekje te gaan verkennen. Anneke en ik hebben ons vermaakt met zwemmen rond de boot en toen was het zomaar weer vijf uur. Morgen gaan we Grijs helemaal oppompen en dan zien we of het geholpen heeft.

 

 

---

Er zijn al 3 reacties geplaatst. Plaats ook een bericht.

---

Naam
E-mail adres (optioneel)
Onthoudt naam en e-mailadres
Bericht

   

---